Ολοι με τον Ολι…

Εκπλη­ξη μας κατέ­λα­βε, όταν …εντε­λώς αφνι­δια­στι­κά και απρό­σμε­να η Γερ­μα­νία απαί­τη­σε την παρου­σία επι­τρό­που, που θα κυβερ­νά­ει ουσια­στι­κά με τον πιο ανοι­κτό τρό­πο… Για­τί αυτή η αδι­κία… Τόσο και­ρό οι δικοί μας δεν έκα­ναν καλά το καθή­κον που είχαν ανα­λά­βει… Για­τί αυτή η προ­σβο­λή… Τόσο και­ρό σκι­ζό­ταν στην εκπλή­ρω­ση του εθνι­κού τους έργου… Εκεί, λοι­πόν που είχε αρχί­σει να μας κατα­λαμ­βά­νει οργή και αγα­νά­κτη­ση ήλθε η στε­ντο­ρία φωνή του Ολι Ρεν για να μας καθη­συ­χά­σει… Η Ελλά­δα πρέ­πει να αφε­θεί να εκπλη­ρώ­νει μόνη της το εκτε­λε­στι­κό της έργο… Για το βου­λη­τι­κό δικαί­ω­μα της χώρας βέβαια ούτε λόγος… Το έχου­με παρα­χω­ρή­σει εις την Εσπε­ρί­αν εδώ και αρκε­τές 10ετίες… Τότε, που στα μπαλ­κό­νια ακου­γό­νταν το εθνε­γερ­τι­κό: “Η Ελλά­δα ανή­κει στους Ελλη­νες” και την ίδια ώρα σχε­διά­ζο­νταν, προ­ω­θού­ταν και υλο­ποιού­νταν ο εξαν­δρα­πο­δι­σμός του τόπου, με υπε­ρή­φα­νους και περι­χα­ρείς τους “αυτό­χθο­νες ιθα­γε­νείς” κατά Χάρ­ρυ Κλυν. Αυτά τα “υπε­ρή­φα­να” και “πατριω­τι­κά” από 30ετίας έργα άνοι­ξαν διά­πλα­το τον δρό­μο της σημε­ρι­νής απρο­κά­λυ­πτης κατα­στρο­φής. Οσο όμως δια­τη­ρού­σα­με το βρώ­μι­κο όνει­ρο και της δικής μας συμ­με­το­χής στην αρπα­χτή, κου­βέ­ντα δε λέγα­με… Οσο η …πάρ­τη μας βολεύ­ο­νταν, τόσο γελού­σα­με… Κι ας είχαν μπεί στην πόλη οι εχθροί… Εμείς γελού­σα­με σαν τα παι­διά… και ακό­μη περισ­σό­τε­ρο… Και την πρώ­τη και την δεύ­τε­ρη μέρα γελού­σα­με…
Ξαφ­νι­κά, όμως, μας έπια­σε πανι­κός… Θα μας αφαι­ρέ­σουν το δικαί­ω­μα να υλο­ποιού­με όσα αυτοί απο­φα­σί­ζουν;;; Ε! Οχι!!! Αυτό δεν το ανε­χό­μα­στε… Ας είναι όμως καλά ο Ολι… Τέλος καλό, όλα καλά… Ολοι με τον Ολι…