χτεσινή παρέλαση της επετείου της 14ης του Ιούλη στο Παρίσι είχε
πολύ προσεκτικά ετοιμαστεί από τον Μακρόν σε επίπεδο συμβολικό και πρακτικό…
Εχουν
περάσει 237 χρόνια από την επανάσταση των ‘αβράκωτων’ και το πνεύμα της ελευθερίας-ισότητας-αδελφότητας
έχει μείνει πλέον κενό γράμμα. Στην θέση του κυριαρχεί ένας Ιμπεριαλιστικός
μεγαλοϊδεατισμός όχι Γαλλοκεντρικός, όπως του Ναπολέοντα Βοναπάρτη αλλά
ευρωκεντρικός (υποτίθεται) από τον Μακρόν Βοναπάρτη…
λοιπόν στρατιωτικά τμήματα όχι μόνον Γαλλικά ή και των πρώην αποικιών της αλλά
στρατιωτικές αντιπροσωπείες από όλες τις χώρες των ‘προθύμων’. Αυτών δηλαδή,
που δεν θέλουν ειρήνη αλλά πόλεμο. Αυτών, που καλούν σε επανεξοπλισμό της Ευρώπης
με βαρύτατες δαπάνες από τους εθνικούς προϋπολογισμούς. Αυτών, που θέλουν τον
πόλεμο στα ανατολικά της γηραιάς Ηπείρου να συνεχίζεται μέχρι τον τελευταίο
Ουκρανό…
ο οικοδεσπότης κέρδιζε από το ‘μεγαλείο’ της πρωτοβουλίας, που του προσέφερε μεγαλύτερη
‘αυτοκρατορική’, ‘ηγετική’ αίγλη, απαραίτητη για να αντιμετωπίσει την
επελαύνουσα στις δημοσκοπήσεις Μαρίν Λεπέν…
δεσμεύσεις Μακρόν και υπόλοιπων προς τον Ουκρανό κλόουν είναι το πιο σαφές
μέχρι τώρα μήνυμα για συνέχιση και επέκταση του πολέμου. αυτό ήταν το πνεύμα της παρέλασης: Πόλεμος μεχρι να ηττηθεί η Ρωσία.
πνεύμα της συνάντησης Τραμπ-Πούτιν στο Ανκορατζ φαίνονται να εξανεμίζονται.
Στο
πεδίο των επίγειων μαχών και παρά τον συγκρατημένο βηματισμό των Ρωσικών στρατευμάτων,
συνεχίζεται η υποχώρηση των Ουκρανών…
Εντούτοις
η συνεχής ενίσχυση των Ουκρανών με πυραυλικά συστήματα μακράς εμβέλειας έχει
σαν αποτέλεσμα πλήγματα μέσα στο Ρωσικό έδαφος, που καθόλου δεν αρέσουν στην
ηγεσία, την αντιπολίτευση και τον λαό της Ρωσίας…
για εντονότερη στρατιωτική δραστηριότητα.
Κάτω
από αυτές τις συνθήκες η πολεμική κλιμάκωση είναι αναπόφευκτη. Κάτι που με πολύ
πάθος προσδοκά η ηγεσία των προθύμων για να δικαιολογήσει τις εξαιρετικά
επιβαρυντικές σε κοινωνικό επίπεδο αυξημένες πολεμικές δαπάνες…
Βέβαια
η Ρωσία θα κατηγορηθεί ακόμη σκληρότερα… Θα ήταν …συμπαθής στην κοινή γνώμη της
δύσης από την αρχή αν παραδίνονταν στις διαθέσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Όπως αυτές εκφράστηκαν
σταθερά και πολυποίκιλα στην διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών μετά την πτώση της
ΕΣΣΔ.
τους αποπροσανατολισμένους πολίτες δεν συμφωνούν οι ιδιοκτήτες των μεγάλων
πολεμικών βιομηχανιών της Δύσης, που προτιμούν μία σθεναρή Ρωσία. Γιατί αυτό
αυξάνει τις παραγγελίες των κυβερνήσεων των προθύμων και κατ’ επέκταση τα
δισεκατομμύρια, που θα φουσκώσουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.