Γαργάλατα, γαργάλατα που είναι γεμάτα γάλατα…

Από το 65 είχε να μας
προ­κύ­ψει και πάλι κυβερ­νη­τι­κή κρί­ση με πρό­βλη­μα γαλα­κτε­ρό… Τότε το 65, σωτήριο
έτος της απο­στα­σί­ας εις εκ των απο­στα­τών ο Νόβας ή Αθά­νας επί το ποιητικότερο,
χρί­ζε­ται πρω­θυ­πουρ­γός από το παλά­τι της πρώ­της κυβέρ­νη­σης της απο­στα­σί­ας όντας
και ακα­δη­μαϊ­κός από το 55… Τότε βλέ­πει το φώς το ποι­η­τι­κό αρι­στούρ­γη­μα που την
πατρό­τη­τά του την χρε­ώ­νουν στον ακα­δη­μαϊ­κό άνδρα: «Κι ήταν τα στή­θια σου /
άσπρα σαν τα γάλα­τα / και μού λεγες / γαρ­γά­λα­τα», και τού­μει­νε το προ­σω­νύ­μιο, ο
Γαρ­γά­λα­τας!  Σήμε­ρα και πάλι το success story του Σαμα­ρά κιν­δυ­νεύ­ει να
πνι­γεί μέσα σε γαλα­τέ­νιους αφρούς! Τα γαλα­το­μπού­ρε­κα της Νου­δού­λας και τα
ενα­πο­μεί­να­ντα του Πασόκ πεί­σμω­σαν και απει­λούν με τα φιλο­λαϊ­κά σιρό­πια τους να κολλήσουν
στα βου­λευ­τι­κά έδρα­να αρνού­με­να να ψηφί­σουν το γάλα των δύο ημε­ρών… Η
επα­νά­στα­ση της καρ­δά­ρας επω­ά­ζε­ται, τα ψέμα­τα τελεί­ω­σαν πρέ­πει να βρεθεί
φόρ­μου­λα ώστε η εργα­λειο­θή­κη του ΟΟΣΑ που μοντα­ρί­στη­κε εν Αθή­ναις στα πανάκριβα
δικη­γο­ρι­κά και τεχνο­οι­κο­νο­μι­κά γρα­φεία – πάντα κατά δημο­σιο­γρα­φι­κές πληροφορίες
οι οποί­ες και δεν δια­ψεύ­στη­καν – να λάβει υπ’ όψη της και το…γαργάλατα των
αντι­φρο­νού­ντων κυβερ­νη­τι­κών βου­λευ­τών και να επι­μη­κύ­νει τη λήξη του φρέσκου
γάλα­κτος δύο ημε­ρών, επι­μη­κύ­νο­ντας τοιου­το­τρό­πως και τη ζωή της ασθμαί­νου­σας συγκυβέρνησης…
Είναι κρί­μα όπως είπε και ο πρω­θυ­πουρ­γός τώρα που βγά­ζει φτε­ρά ο ίδιος και η
κυβέρ­νη­σή του, για μισό λίτρο γάλα και για ένα ανό­η­το πει­σμα­τι­κό γαργάλα,
γαρ­γά­λα­τα πού­ντα γεμά­τα γάλα­τα, να πάνε στρά­φι όλα… Να γκρε­μι­στεί το θεάρεστο
κυβερ­νη­τι­κό έργο τη στιγ­μή μάλι­στα που ετοι­μά­ζε­ται και η δια­νο­μή του σωτήριου
πεντα­κο­σά­ρι­κου, να δια­κιν­δυ­νεύ­σει η συγκυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής σωτη­ρί­ας, όπως και
τότε το 65 που κατέρ­ρευ­σε η κυβέρ­νη­ση των απο­στα­τών του Νόβα του Γαρ­γά­λα­τα με
εκεί­νο το αμί­μη­το στι­χά­κι του ακα­δη­μαϊ­κού: «Κι ήταν τα στή­θια σου / άσπρα σαν
τα γάλα­τα / και μού λεγες / γαρ­γά­λα­τα»… Λιγά­κι προ­σο­χή δεν βλά­φτει μην τυχόν
τώρα που βγαί­νου­με οσο­νού­πω στις αγο­ρές να γλι­στρή­σου­με σαν έθνος στην κρέμα
γάλα­κτος μιας ηλί­θιας εμμο­νής εκεί­νων των βου­λευ­τών  με τα πλού­σια λιπα­ρά… Είναι όμως σίγου­ρο πως
στο τέλος θα καμ­θούν οι λαϊ­κί­ζο­ντες βου­λευ­τές όπως πάντα άλλω­στε που τις
κόκ­κι­νες γραμ­μές που τρά­βη­ξαν στα τόσα νομο­σχέ­δια τις κάνα­νε μετέ­πει­τα μεταξωτές
κορ­δέ­λες εσω­ρού­χων, ψηφί­ζο­ντας αδιά­βα­στα ναι σ’ όλα… Γαρ­γά­λα­τα, γαρ­γά­λα­τα που
είναι όλοι τους για κλάματα…