Τα εργαλεία της εξουσίας…

Το κεί­με­νο, που
ακο­λου­θεί το έχει γρά­ψει ο φίλ­τα­τος Νίκος Μητσιά­λης, λίγο πριν τα αποτελέσματα
του δεύ­τε­ρου γύρου των Γαλ­λι­κών βου­λευ­τι­κών εκλο­γών… Το ανα­πα­ρά­γου­με, όμως,
για­τί πιστεύ­ου­με, στην νοη­μα­τι­κή του δια­χρο­νι­κό­τη­τα, που σαφώς υπερ­βαί­νει τα στιγμιότυπα
της περα­σμέ­νης Κυρια­κής και επε­κτεί­νε­ται σε θεμε­λιώ­δη πολι­τι­κά προ­βλή­μα­τα του
και­ρού μας.

Το
Σύνταγ­μα λένε πως είναι ο θεμε­λιώ­δης νόμος που καθο­ρί­ζει τα δικαιώ­μα­τα και τις
υπο­χρε­ώ­σεις του πολί­τη, τους βασι­κούς κανό­νες λει­τουρ­γί­ας ενός κρά­τους. Ο νόμος
των νόμων! 

Είναι
όμως έτσι; Ή μήπως ο κυρί­αρ­χος νόμος είναι τελι­κά ο εκλο­γι­κός που ανε­βά­ζει προέδρους
δημο­κρα­τί­ας και κυβερ­νή­σεις ολι­γαρ­χί­ας πετώ­ντας στο περι­θώ­ριο τους
ενο­χλη­τι­κούς; Ο εκλο­γι­κός νόμος που με πολ­λα­πλές δικλεί­δες ασφαλείας
εξα­σφα­λί­ζει η διοί­κη­ση του κρά­τους να μην περά­σει σε λαϊ­κά χέρια; 

Αυτό
το ερώ­τη­μα ανα­δει­κνύ­ει ακό­μα μια φορά ο σημε­ρι­νός δεύ­τε­ρος γύρος των Γαλλικών
εκλο­γών για την ανά­δει­ξη του κοι­νο­βου­λί­ου, μετά τα γνω­στά απο­τε­λέ­σμα­τα του
πρώ­του γύρου. Απο­τε­λέ­σμα­τα που, όπως απο­κα­λύ­φθη­κε, μαγει­ρεύ­τη­καν από τον
υπουρ­γό εσω­τε­ρι­κών Ζεράλντ Νταρ­μα­ντέν, δίνο­ντας ένα έστω ορια­κό προ­βά­δι­σμα στο
Μακρο­νι­κό «Μαζί» (Ensemble), με δεύ­τε­ρο το συνα­σπι­σμό της Νέας Λαϊ­κής Ενότητας
(Nupes) του Μελαν­σόν. Κλο­πή μιας ποσο­στιαί­ας μονά­δας, από την αριστερή
ενό­τη­τα… Αυτό το κλε­πτό – τρυκ του γάλ­λου υπουρ­γού Νταρ­μα­ντέν το κατήγγειλε
σε άρθρο της και η σοβα­ρή «Le Monde»! 

Σ’
ένα άθλιο πλειο­ψη­φι­κό σύστη­μα δύο γύρων μόνο ψυχο­λο­γι­κή αξία έχει μια τέτοια
ψηφο-κλο­πή, όταν η προ­σπά­θεια εκλο­γι­κής επι­τυ­χί­ας της «Λαϊ­κής Ενό­τη­τας» πρέπει
να ξεπε­ρά­σει μια σει­ρά εμπό­δια… Όταν ήδη από τις πρώ­τες ώρες της ανακοίνωσης
των απο­τε­λε­σμά­των του πρώ­του γύρου κτί­ζε­ται το αντια­ρι­στε­ρό μέτωπο. 

Ο
ίδιος ο Μακρόν καλεί τους ψηφο­φό­ρους του, στις περι­φέ­ρειες που λεί­πει υποψήφιος
της παρά­τα­ξής του και ανα­με­τρού­νται Μελαν­σόν και Λεπέν, να εξε­τά­σουν την
προ­τί­μη­σή τους κατά περί­πτω­ση… Δηλα­δή στις εξή­ντα και κάτι των περιπτώσεων
δίνει το ελεύ­θε­ρο στους οπα­δούς του ο Μακρόν να ψηφί­σουν Λεπέν! 

Καμιά
έκπλη­ξη! Δεν τους χωρί­ζουν παρά φρα­στι­κές δια­φο­ρές με τη Λεπε­νι­κή φασιστική
ακρο­δε­ξιά… Εξάλ­λου, στη μεγα­λο­α­στι­κή τάξη της Γαλ­λί­ας υπάρ­χει η παρά­δο­ση στα
δύσκο­λα να συσπει­ρώ­νε­ται ακό­μα και με τον διά­βο­λο, προ­κει­μέ­νου να σώσει το
σαρ­κίο της… 

Ένα
άλλο Λαϊ­κό Μέτω­πο με ηγέ­τη τον Λεόν Μπλουμ, που εφάρ­μο­σε πρω­το­πό­ρες κοινωνικοοικονομικές
μεταρ­ρυθ­μί­σεις, οδή­γη­σε τη δεξιά της επο­χής να εκφρα­στεί με το εγκληματικό
σύν­θη­μα «Καλύ­τε­ρα ο Χίτλερ παρά ο Μπλουμ». Αυτό μετά από λίγο έγι­νε πρά­ξη με το
δοσι­λο­γι­κό καθε­στώς του Βισύ… 

Τον
Ιού­νιο του 1937 ο Λεόν Μπλουμ παραι­τή­θη­κε, όταν η Γερου­σία αρνή­θη­κε να του
παρα­χω­ρή­σει έκτα­κτες εξου­σί­ες για την αντι­με­τώ­πι­ση των οικο­νο­μι­κών προβλημάτων
της χώρας. Μια Γερου­σία (Άνω Βου­λή) που λει­τουρ­γεί και σήμε­ρα στα ίδια πρότυπα!
Ένα σώμα 346 έμμε­σα εκλεγ­μέ­νων μελών, στη συντρι­πτι­κή τους πλειοψηφία
συντη­ρη­τι­κών, από την ίδρυ­ση της Ε’ Δημο­κρα­τί­ας (1958)!

Εκτός
λοι­πόν από το πανί­σχυ­ρο προ­ε­δρι­κό θεσμό, μ’ ένα άθλιο πλειο­ψη­φι­κό σύστη­μα σε
δυο γύρους που δίνει την ευκαι­ρία σε τερα­τώ­δεις κομ­μα­τι­κές συνευ­ρέ­σεις, μια
αρι­στε­ρή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία έχει ν’ αντι­με­τω­πί­σει και τους «αρι­στίν­δην»
της συντη­ρη­τι­κής Γερου­σί­ας, της κατ’ ευφη­μι­σμό Άνω Βουλής…

Έχουν
μαντρώ­σει τη «δημο­κρα­τία» τους έτσι που να μην είναι μπο­ρε­τό σε «κίτρι­να
γιλέ­κα», εργά­τριες κι εργά­τες, υπαλ­λή­λους, μικρο­με­σαί­ους επαγ­γελ­μα­τί­ες ακόμα
και στην αρι­στε­ρή δια­νό­η­ση, να συμ­με­τέ­χουν στη δια­κυ­βέρ­νη­ση αυτού του κράτους!
Στο περι­θώ­ριο ένας κόσμος εκα­τομ­μυ­ρί­ων που κατέ­βη­κε στους δρό­μους του αγώνα
αντι­με­τω­πί­ζο­ντας τα ρομπότ του νόμου, ματώ­νο­ντας με το σύν­θη­μα: «Όλα για τη
Νοτρ Νταμ, τίπο­τα για τους άθλιους…» 

Μια
άγρια συντη­ρη­τι­κή πολι­τι­κή από ηγέ­τες που απο­φοί­τη­σαν από την Εθνι­κή Σχολή
Διοί­κη­σης της Γαλ­λί­ας (ΕΝΑ)! Μια παρα­γω­γή Γάλ­λων προ­έ­δρων, πρε­σβευ­τών και
μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τιών! Και αυτή ακό­μα η σχο­λή “ΕΝΑ” δεν εξυ­πη­ρε­τεί πλέ­ον τις
ανά­γκες του «συστή­μα­τος» και ο Μακρόν τον Απρί­λη του ’21 ανα­κοί­νω­σε το κλείσιμό
της. Στη θέση της, θα ανοί­ξει νέα σχο­λή με κανό­νες που ν’ αντα­πο­κρί­νο­νται στις
απαι­τή­σεις μιας ακό­μα πιο άγριας νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης εξουσίας… 

Αυτός
ο ανθρω­πο­φά­γος μηχα­νι­σμός, που παρά­γει, συν τοις άλλοις από απέ­χθεια και
αντί­δρα­ση υψη­λά ποσο­στά απο­χής, ονο­μά­ζε­ται… Δημοκρατία! 

Μόνη
ελπί­δα η αρι­στε­ρά να σαρώ­σει τα εμπό­δια και όχι μόνο για τη Γαλλία…