Μετά τις Γαλλικές εκλογές… - Φαιακία

Μετά τις Γαλλικές εκλογές…

Τα απο­τε­λέ­σμα­τα γνω­στά… Περι­γρα­φή με δύο λόγια: Μακρόν
χωρίς αυτο­δυ­να­μία… Η νέα ενό­τη­τα της αρι­στε­ράς αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση και
-δυστυ­χώς- η φασι­στι­κή δεξιά στο ενερ­γό προ­σκή­νιο σοβα­ρό­τα­τα ενισχυμένη…

Μήπως βια­ζό­μα­στε να σχο­λιά­σου­με αυτά, που συνέβησαν
μόλις χτες;;; Μήπως πρέ­πει να δού­με τα δια­μορ­φού­με­να σχή­μα­τα για να αντιληφθούμε
τις προοπτικές;;; 

Ασφα­λώς, ένα πιο ξεκά­θα­ρο πολιτικο-κοινοβουλευτικό
σκη­νι­κό θα βοη­θή­σει σε πιο συγκε­κρι­μέ­να συμπε­ρά­σμα­τα αλλά υπάρ­χουν αρκετά
δεδο­μέ­να για να μιλή­σου­με καταρχήν.

Η αρι­στε­ρά ενι­σχύ­θη­κε αλλά …‘απέ­φυ­γε’ την συγκυβέρνηση
με τον Μακρόν. Ο στό­χος της ενερ­γού αντι­πο­λί­τευ­σης στον Πρό­ε­δρο από την θέση της
πλειο­ψη­φί­ας της βου­λής, που ήταν το ‘ιδε­α­τό’ προσ­δο­κώ­με­νο πριν από τις εκλογές
έχει -κατά την γνώ­μη μας πάντο­τε- πολ­λές αμφι­λε­γό­με­νες πλευρές. 

Η περί­πτω­ση της Ελλά­δας ή το κάζο της Ελλά­δας (il caso di Grecia, όπως έλε­γε και ο Παλ­μί­ρο Τολιά­τι) είναι αρκετά
πρό­σφα­τα για να θυμί­ζουν, πως ο υπε­ρά­νω όλων κυβερ­νη­τι­σμός δεν μπο­ρεί να είναι
αρχή για μία ριζο­σπα­στι­κή και δημο­κρα­τι­κή αρι­στε­ρά… Όχι ασφα­λώς για­τί οφείλει
να δια­θέ­τει επα­να­στα­τι­κή ‘αλλερ­γία’ προς την νομι­μό­τη­τα αλλά για­τί οφεί­λει να
έχει επί­γνω­ση, πως οι ελά­χι­στες προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την επι­τυ­χία της απόπειρας
είναι ουσια­στι­κά δύο:

-Σοβα­ρό μαζι­κό λαϊ­κό κίνη­μα με απο­δε­δειγ­μέ­νη δρά­ση και
ενερ­γό συμ­με­το­χή, που είναι απο­λύ­τως απα­ραί­τη­το για τον δημο­κρα­τι­κό χαρα­κτή­ρα της
επι­διω­κό­με­νης ανατροπής…

-Εξα­σφα­λι­σμέ­νη την πάσει δυνά­μει συνέ­πεια της ηγεσίας
για αυστη­ρή τήρη­ση των υπε­σχη­μέ­νων μέχρις εσχά­των, χωρίς την οποία το ‘πεί­ρα­μα’
γίνε­ται μπού­με­ραγκ με βρα­χυ­κύ­κλω­μα απροσ­διό­ρι­στης διάρκειας…

Και τα δύο παρα­πά­νω θέσφα­τα είναι άμε­σο απο­τέ­λε­σμα του
συσχε­τι­σμού των δυνά­με­ων, που ασφα­λώς εμπε­ριέ­χει δυνα­μι­κή για το καλύ­τε­ρο και
το χει­ρό­τε­ρο… Σίγου­ρα το πρώ­το από τα δύο – δηλα­δή η ενερ­γός κινη­μα­τι­κή συμμετοχή
των πολι­τών- είναι πρώ­το και πρωτεύον…

Αν και ολί­γον ‘πλα­τεια­στι­κά’ τα παρα­πά­νω, τα θεωρούμε
ανα­γκαία για να τονί­σου­με, πως από την θέση της
αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης η αρι­στε­ρά στην Γαλ­λία έχει την δυνα­τό­τη­τα να
ενι­σχύ­σει τους δεσμούς της με τους αγω­νι­στές του δρό­μου
, που
συμπλη­ρώ­νουν πολυ­ε­τή παρά­δο­ση στην χώρα… 

Να διδα­χτεί, να ‘πλου­τί­σει’ και να ‘επεν­δύ­σει’…
Υπάρ­χουν δηλα­δή οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για αυτό που ‘θεω­ρη­τι­κά’ ονο­μά­ζα­με αμφίδρομη
λει­τουρ­γία και δια­λε­κτι­κή σχέ­ση… Ολοι θα μάθου­με και θα διδα­χτού­με από την ‘περί­πτω­ση
της Γαλ­λί­ας’, που έτσι και αλλιώς κατά τους τελευ­ταί­ους τρείς αιώ­νες είναι το ‘κοι­νω­νι­κό
εργα­στή­ρι’ της Ευρώπης.

Προ­σο­χή στο τερά­στιο κοι­νό της απο­χής, που οι
μετρή­σεις τονί­ζουν ότι είναι μεγα­λύ­τε­ρη στους νέους… Η δυνα­μι­κή αυτής της στάσης
είναι πολυ­σή­μα­ντη. Η άρνη­ση συμ­με­το­χής είναι καταρ­χήν θετι­κή για­τί εμπεριέχει
το στοι­χείο της απο­δο­κι­μα­σί­ας της εφαρ­μο­ζό­με­νης συστη­μι­κής πολι­τι­κής. Εμπεριέχει
ταυ­τό­χρο­να μία γενι­κευ­μέ­νη απαι­σιο­δο­ξία για­τί εκτι­μά­ει, πως …όλοι θα κάνουν τα
ίδια… Παράλ­λη­λα είναι επιρ­ρε­πής σε λαϊ­κί­στι­κες ακρο­δε­ξιές κορώ­νες, δηλα­δή τον
φασι­σμό, που καιροφυλακτεί… 

Το σύν­θη­μα της Λεπέν ήταν: η μόνη πραγματική
αντι­πο­λί­τευ­ση στον Μακρόν
… Και αυτό τα λέει όλα κατά πάσα πιθα­νό­τη­τα… Θα
ασκή­σει δημα­γω­γι­κή πολι­τι­κή ελκυ­στι­κή στα λαϊ­κά στρώ­μα­τα, την ίδια ώρα, που θα στηρίξει
όλες τις ανα­γκαί­ες για το μεγά­λο κεφά­λαιο επι­λο­γές. Δεν λέμε τίπο­τε πρωτότυπο…
Δεν πρό­κει­ται για δια­γνω­στι­κή οξυ­δέρ­κεια αλλά για απλή επί­γνω­ση πρό­σφα­των και
παλιό­τε­ρων ιστο­ρι­κών δεδομένων…

Η αρι­στε­ρά καλεί­ται να ευαι­σθη­το­ποι­η­θεί στο μέγιστο
βαθ­μό απέ­να­ντι στα μηνύ­μα­τα, τις ανά­γκες αλλά και τις ‘εκτρο­πές’, που θα
εμφα­νι­στούν στην πορεία… Πρέ­πει να είναι στο μέγι­στο δυνα­τό βαθ­μό προετοιμασμένη…

Δεν την θεο­ποιού­με ούτε τρέ­φου­με αυτα­πά­τες για τις δυνατότητές
της… Πρέ­πει να θυμί­σου­με, πως η εκλο­γι­κή συνερ­γα­σία δια­φο­ρε­τι­κών φορέ­ων επιτεύχθηκε
κάτω από ειδι­κούς όρους και δύσκο­λες συν­θή­κες συνε­χούς υπό­σκα­ψης από
παρα­δο­σια­κούς ‘προ­ο­δευ­τι­κούς’ μπά­τλερς του συστή­μα­τος (Ολάντ, Ωμπρύ κ.λ.π.). Η
ενό­τη­τα δεν είναι δεδο­μέ­νη όπως δεν είναι -και δεν πρέ­πει να είναι- η
προ­σκόλ­λη­ση σε ‘ιερά’ απα­ρα­βί­α­στα και αμε­τά­βλη­τα σχή­μα­τα…
   

Το αντι­φα­σι­στι­κό συστα­τι­κό του αγώ­να πρέ­πει να είναι
καθη­με­ρι­νό και πολυ­ποί­κι­λο έξω από στα­τι­κές συντα­γές και συμπε­ρι­φο­ρές… Για να
μπο­ρεί να είναι δημο­κρα­τι­κό και -μόνον έτσι- ανατρεπτικό… 


Στοι­χη­μα­τί­ζω, πως πολύ θα αρέ­σκε­ται η Μαρί στην
ανά­γνω­ση της ιστο­ρί­ας της Γαλ­λι­κής επα­νά­στα­σης. Οχι όλης, βεβαί­ως, βεβαί­ως… Η αρχή και η μέση της δεν θα τις είναι πολύ ευχά­ρι­στες. Ομως, θα ενθου­σιά­ζε­ται με την
9
η Θερ­μι­δώρ και την έλευ­ση του Βοναπάρτη…

Αυτά για την ώρα…

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted