Εκλογές και μετα-εκλογές στην Γαλλία

Ως «ολι­κή ανα­τρο­πή» σχο­λιά­ζε­ται το εκλο­γι­κό αποτέλεσμα
στη Γαλ­λία, με την πρω­τιά του «αντι-Λεπέν» συνα­σπι­σμού να παρου­σιά­ζε­ται σαν μια
ιστο­ρι­κή νίκη του γαλ­λι­κού λαού, μέχρι και σαν παρά­δειγ­μα για όλη την Ευρώ­πη. Ο
λόγος; Επει­δή απο­φεύ­χθη­κε η επι­κρά­τη­ση της «ακρο­δε­ξιάς», που σε διαφορετική
περί­πτω­ση όπως γρά­φε­ται θα έβα­ζε σε «περι­πέ­τειες» τη Γαλ­λία και την Ευρώπη.

Είχε προ­λά­βει βέβαια το ίδιο το γαλ­λι­κό κεφά­λαιο να
ξεκα­θα­ρί­σει ότι καμιά «περι­πέ­τεια» και απει­λή δεν βλέ­πει μπρο­στά του, είτε με
την Λεπέν είτε με όσους συνα­σπί­στη­καν ενα­ντί­ον της, όπως και ότι και οι τρεις
βασι­κές δυνά­μεις που διεκ­δι­κού­σαν την ψήφο των Γάλ­λων απο­τε­λού­σαν εξίσου
συστη­μι­κές εναλ­λα­κτι­κές. Ενώ η ίδια η Λεπέν είχε φρο­ντί­σει να ξεκα­θα­ρί­σει ότι
σκό­πευε να συνε­χί­σει στον δρό­μο του προ­κα­τό­χου της, τόσο σε ό,τι αφο­ρά την
αντι­λαϊ­κή επί­θε­ση στους Γάλ­λους εργα­ζό­με­νους όσο και στην «κόκ­κι­νη γραμ­μή», όπως
χαρα­κτή­ρι­ζε τις δεσμεύ­σεις της χώρας στο ΝΑΤΟ και την πιο βαθιά εμπλο­κή στον
ιμπε­ρια­λι­στι­κό πόλε­μο στο έδα­φος της Ουκρανίας.

Αν κάτι επι­βε­βαιώ­θη­κε για άλλη μια φορά λοι­πόν από το
εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα στη Γαλ­λία, είναι καταρ­χήν η χιλιο­παιγ­μέ­νη αξιο­ποί­η­ση βαθιά
αντι­δρα­στι­κών και συστη­μι­κών δυνά­με­ων όπως του κόμ­μα­τος της Λεπέν ως
«μπα­μπού­λα» που τάχα απει­λεί την αστι­κή δημο­κρα­τία και έτσι λει­τουρ­γεί ως
«πλυ­ντή­ριο» των επί­σης αντι­δρα­στι­κών και αντι­λαϊ­κών αστι­κών δυνά­με­ων που
κυβέρ­νη­σαν και κυβερ­νούν τη χώρα.

Πρώ­τη επι­βε­βαί­ω­ση για το παρα­πά­νω είναι το γεγο­νός ότι
η συστη­μα­τι­κή καλ­λιέρ­γεια της λογι­κής του «μικρό­τε­ρου κακού» έφε­ρε ως «πρώ­το
φρού­το» την πολι­τι­κή διά­σω­ση του κατά τ’ άλλα «τελειω­μέ­νου» Μακρόν. Ο ίδιος
τελι­κά «τερ­μά­τι­σε» δεύ­τε­ρος, απέ­φυ­γε τη συντρι­βή και δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται εκ νέου
την «επό­με­νη μέρα» στην κυβέρ­νη­ση με όσους παρί­στα­ναν την «αντι­πο­λί­τευ­ση» στη
δια­κυ­βέρ­νη­σή του. Αν δεν υπήρ­χε λοι­πόν ο …μπα­μπού­λας της ακρο­δε­ξιάς, μάλλον
θα έπρε­πε να τον εφεύ­ρει ο Μακρόν, ώστε να εμφα­νί­σει ως «δικαιω­μέ­νες» τις βαθιά
αντερ­γα­τι­κές και αντι­δρα­στι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις του, τη διά­λυ­ση της όποιας
Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης, τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, την άγρια κατα­στο­λή των μεγάλων
λαϊ­κών κινη­το­ποι­ή­σε­ων κ.ο.κ.

Δεύ­τε­ρη επι­βε­βαί­ω­ση είναι η μεγά­λη «πάσα» που πήρε η
σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία στη Γαλ­λία για να κάνει την «επα­να­φο­ρά» της και να βγει
μάλι­στα πρώ­τη δύνα­μη. Αυτές οι δυνά­μεις που παρου­σιά­ζο­νται ως «αρι­στε­ρές»,
είναι οι ίδιες δυνά­μεις που στη Γαλ­λία, εδώ και δεκα­ε­τί­ες, έχουν κυβερνήσει,
είτε έχουν στη­ρί­ξει αντι­λαϊ­κές κυβερ­νή­σεις και πολι­τι­κές, προσφέροντας
ανε­κτί­μη­τες υπη­ρε­σί­ες στο βάρ­βα­ρο και σάπιο καπι­τα­λι­στι­κό σύστημα.

Η σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία έχει απο­δεί­ξει ιστο­ρι­κά τις
ικα­νό­τη­τές της στην εξου­δε­τέ­ρω­ση του όποιου ριζο­σπα­στι­σμού και στην ενσωμάτωση
στην κυρί­αρ­χη πολι­τι­κή. Με τέτοιους όρους σκέ­φτε­ται η άρχου­σα τάξη σε κάθε
χώρα, όπως και στη Γαλ­λία, ειδι­κά μετά από μια μακρά περί­ο­δο που βγή­κε στην
επι­φά­νεια η οξυ­μέ­νη λαϊ­κή δυσα­ρέ­σκεια, και μάλι­στα με πολύ μεγάλες
κινη­το­ποι­ή­σεις ενά­ντια στην κυβερ­νη­τι­κή πολιτική.

Για τους ίδιους λόγους, το απο­τέ­λε­σμα της κάλ­πης στη
Γαλ­λία αξιο­ποιεί­ται ως «παρά­δειγ­μα» και στην Ελλά­δα, σε μια φάση που είναι σε
πλή­ρη εξέ­λι­ξη οι διερ­γα­σί­ες για την ανα­μόρ­φω­ση της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, δηλαδή
των δυνά­με­ων που έχουν ψηφί­σει και εφαρ­μό­σει όλα τα μνη­μό­νια, που έχουν βάλει
τη σφρα­γί­δα τους στο τσά­κι­σμα κατα­κτή­σε­ων και δικαιω­μά­των αλλά και στη βαθιά
εμπλο­κή στους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς πολέ­μους και τους σχε­δια­σμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ –
ΕΕ.

Αυτό που «πέτυ­χε» τελι­κά στη Γαλ­λία είναι το σχέδιο
ανα­διά­τα­ξης όλων των αστι­κών δυνά­με­ων – εφε­δρειών και μη – για να εκτο­νω­θεί η
λαϊ­κή δυσα­ρέ­σκεια σε «νέα» ψευ­το­δι­λήμ­μα­τα, να κερ­δί­σουν χρό­νο οι μεγάλοι
επι­χει­ρη­μα­τι­κοί όμι­λοι σε συν­θή­κες πολε­μι­κής προ­ε­τοι­μα­σί­ας και μαύ­ρων σύννεφων
στη γαλ­λι­κή οικο­νο­μία. Γι’ αυτό και είναι βέβαιο ότι θα τρο­φο­δο­τη­θεί ένας νέος
κύκλος συντη­ρη­τι­κο­ποί­η­σης, κάτι που επι­βε­βαιώ­νε­ται και από την πεί­ρα των
προη­γού­με­νων εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σε­ων, όπου παρά τα κάθε φορά «μέτω­πα ανάσχεσης»,
η ακρο­δε­ξιά τρε­φό­ταν από το ίδιο το σύστη­μα, με την «ατζέ­ντα» της να γίνεται
κυβερ­νη­τι­κή πολι­τι­κή (π.χ. για το Μετα­να­στευ­τι­κό από τον Μακρόν), και σε κάθε
εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση να δυνα­μώ­νει περισσότερο.

Από τα παρα­πά­νω λοι­πόν προ­κύ­πτει και η τρίτη
επι­βε­βαί­ω­ση για τους εργα­ζό­με­νους και το κίνη­μά τους: Η πραγ­μα­τι­κή ελπί­δα, όπως
και το πιο αδια­πέ­ρα­στο τεί­χος σε αντι­δρα­στι­κά μορ­φώ­μα­τα, βρί­σκε­ται στην
ανα­σύ­ντα­ξη του εργα­τι­κού κινή­μα­τος, στην ενί­σχυ­ση του ρεύ­μα­τος αμφι­σβή­τη­σης της
κυρί­αρ­χης πολι­τι­κής. Μόνο έτσι μπο­ρεί να ανοί­ξει ο δρό­μος για την πραγματική
ανα­τρο­πή σε κάθε χώρα, αλλά και συνο­λι­κά στην Ευρώ­πη, κόντρα στις προσπάθειες
να εκτο­νώ­νε­ται η λαϊ­κή δυσα­ρέ­σκεια σε κυβερ­νη­τι­κές εναλ­λα­γές – ανά­σες για το
καπι­τα­λι­στι­κό σύστημα.