Για τις εκλογές στην Γαλλία

Το αυθόρ­μη­το συναί­σθη­μα χαράς δεν καταρ­γεί αντιρ­ρή­σεις, επιφυλάξεις
και αμφι­βο­λί­ες για τα μέλλοντα…

Παρα­θέ­του­με

ΟΑΣΗ ΧΑΡΑΣ

Η καθα­ρή νίκη του Νέου Λαι­κού Μετώπου
δέν απο­τε­λεί έκπλη­ξη όπως αρέ­σκο­νται να πιπι­λί­ζουν τα μέσα.

Προ­ήλ­θε από την αφύ­πνι­ση εκατοντάδων
χιλιά­δων δημο­κρα­τι­κών ψηφο­φό­ρων που μέχρι τώρα απεί­χαν αηδια­σμέ­νοι από τά
εκλο­γι­κά παιγ­χνί­δια μπρο­στά στην νεο­φα­σι­στι­κή απει­λή αλλά ήταν συνή­θως εκείνοι
που συγκρού­στη­καν στους δρό­μους με τη βία της εξουσίας.

Δεν χτί­ζο­νται έτσι αυτά τα φαινόμενα
οργα­νι­κής συνερ­γα­σί­ας 25 κομ­μά­των και οργα­νώ­σε­ων και της στή­ρι­ξης άλλων 21
οργα­νώ­σε­ων και σχη­μα­τι­σμών που ξεκι­νούν από την δεξιά σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία και
ακου­μπά­νε τα κινή­μα­τα δρά­σης antifa τους αυτο­νο­μι­στές Βάσκους, Πολυνήσιους,
Μαρ­τι­νι­κέ­ζους, Γου­δε­λα­πιά­νους κ.α.

Κανέ­να από τα τρία πρώ­τα πολιτικά
μπλόκ δέν κατέ­χει την από­λυ­τη πλειο­ψη­φία των 289 εδρών για να σχηματίσει
κυβέρ­νη­ση ( Μέτω­πο 182, Μακρόν 168, Λε Πέν 143) πράγ­μα που σημαί­νει ότι
μπαί­νου­με σε μία κατά­στα­ση διαρ­κούς οξυ­μέ­νης πολι­τι­κής κρί­σης απο­τέ­λε­σμα των
αδιε­ξό­δων της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης ερή­μω­σης που όμως μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει εκρήξεις
που να ευνο­ή­σουν τις λαι­κές κατακτήσεις.

Η εκλο­γή της άκρας αρι­στε­ράς βουλευτών
όπως αυτή του 29 χρο­νου Ραφα­έλ Αρνώ εκπρό­σω­που της Αντι­φα­σι­στι­κής Νέας Φρουράς,
χαρα­κτη­ρι­σμέ­νου ως επι­κίν­δυ­νου για την δημό­σια τάξη από τις ασφα­λί­τι­κες αρχές
και συχνά κατα­ζη­τού­με­νου μόνο αισιο­δο­ξία μπο­ρεί να δώσει.