Ρήξη και συγκυρία - Φαιακία

Ρήξη και συγκυρία

Με τα τρέ­χο­ντα ασχο­λεί­ται το σημεί­ω­μα του φίλ­τα­του Γιάν­νη Λύχρου, που παραθέτουμε:

Η προ­ο­πτι­κή της Ρήξης στην σημε­ρι­νή συγκυρία
Από
πολ­λές πλευ­ρές, γίνε­ται κρι­τι­κή στην ακο­λου­θη­τέα πολι­τι­κή δια­πραγ­μά­τευ­σης με
τους δανει­στές. Σχε­δόν όλες αυτές οι κρι­τι­κές έχουν ένα κοι­νό σημείο: την έξοδο
από το ευρώ και την υιο­θέ­τη­ση εθνι­κού νομί­σμα­τος. Η αιτιο­λο­γία είναι ότι, με το
εθνι­κό νόμι­σμα θα μπο­ρεί η χώρα να καθο­ρί­ζει σύμ­φω­να με τις ανά­γκες και το
συμ­φέ­ρον της, την ισο­τι­μία του νομί­σμα­τος. Επο­μέ­νως, θα μπο­ρεί να χαρά­ζει με
μεγα­λύ­τε­ρη ανε­ξαρ­τη­σία την οικο­νο­μι­κή της πολιτική.
Η
άπο­ψή μου είναι ότι η πολι­τι­κή του «έντι­μου συμ­βι­βα­σμού» εντός της ευρωζώνης,
υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι τηρού­νται οι κόκ­κι­νες γραμ­μές των υφε­σια­κών μέτρων,
είναι η απο­λύ­τως προ­τι­μό­τε­ρη και λιγό­τε­ρο επώ­δυ­νη για τον Ελλη­νι­κό Λαό. Για
τρείς κυρί­ως λόγους:
α.
Στις συν­θή­κες της παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νης οικο­νο­μί­ας, η δυνα­τό­τη­τα καθο­ρι­σμού της
νομι­σμα­τι­κής ισο­τι­μί­ας είναι περιο­ρι­σμέ­νη. Οι «αγο­ρές» έχουν πολ­λές δυνατότητες
να επη­ρε­ά­σουν σύμ­φω­να με τα δικά τους συμ­φέ­ρο­ντα την νομι­σμα­τι­κή ισο­τι­μία μιας
μικρής χώρας. Ιδιαί­τε­ρα μιας χώρας του μεγέ­θους, της οικο­νο­μι­κής βαρύ­τη­τας και
παρα­γω­γι­κής δομής  της Ελλά­δας, η οποία
εξαρ­τά­ται σε πολύ σημα­ντι­κό βαθ­μό από τις εισαγωγές.
β.
Απο­τε­λεί φενά­κη, για τους προ­α­να­φερ­θέ­ντες λόγους αλλά και την γεω­πο­λι­τι­κή θέση
της Ελλά­δας, το χτί­σι­μο του σοσια­λι­σμού σε μια μόνο χώρα. Ιδιαί­τε­ρα με τα
αντι­κει­με­νι­κά χαρα­κτη­ρι­στι­κά της Ελλη­νι­κής κοι­νω­νί­ας, αλλά στην συγκεκριμένη
διε­θνή συγκυρία.
γ.
Η επί­τευ­ξη ενός «έντι­μου συμ­βι­βα­σμού», δεν φρά­ζει τον δρό­μο στην προοπτική
μελ­λο­ντι­κών ριζο­σπα­στι­κό­τε­ρων κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κών μέτρων. Απε­να­ντί­ας, αποτελεί
μια μικρή νίκη, με διε­θνή αντί­κτυ­πο, των δυνά­με­ων της εργα­σί­ας ενα­ντί­ον του
χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού καπι­τα­λι­στι­κού κεφα­λαί­ου, που ηγεί­ται του ταξι­κού πολέ­μου της
επι­βο­λής άκρα­της λιτό­τη­τας στους λαούς.
Το
ζήτη­μα είναι σαφέ­στα­τα πολι­τι­κό και καθό­λου οικο­νο­μι­κο­τε­χνι­κό. Ακρι­βώς για τον
λόγο αυτό εξω­θούν τα πράγ­μα­τα σε ρήξη οι νεο­φι­λε­λεύ­θε­ροι θεσμοί της Ε.Ε, ΕκΤ
και του ΔΝΤ και οι πρό­θυ­μοι και ετε­ρό­κλη­τοι εκπρό­σω­ποί τους στο εσω­τε­ρι­κό. Δεν
είναι, λοι­πόν, απί­θα­νο να επι­βλη­θεί στην Ελλά­δα μια υπο­χρε­ω­τι­κή ρήξη, αντί του
«έντι­μου συμ­βι­βα­σμού», όσο ακρι­βά και αν πλη­ρώ­σουν μια τέτοια από­φα­ση. Αν δεν
είχαν κόστος από μια τέτοια από­φα­ση, θα μας είχαν ήδη οδη­γή­σει στην ρήξη,
καθα­ρά για ιδε­ο­λο­γι­κούς και πολι­τι­κούς λόγους. 
Η
σύγκρου­ση και έξο­δος από το ευρώ δεν μπο­ρεί παρά να είναι απο­φε­κτέα για την
Ελλη­νι­κή πλευ­ρά. Όμως, πρέ­πει να κατα­λά­βου­με, ότι δεν εξαρ­τά­ται μόνο από μας η
απο­φυ­γή της. Η ανα­γνώ­ρι­ση αυτής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας καθι­στά την ρήξη σαν την
εσχά­τη κίνη­σή μας. Στην περί­πτω­ση που εξω­θη­θούν τα πράγ­μα­τα εκεί, οφεί­λου­με να
είμα­στε προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι. Όταν δεν μπο­ρείς να απο­φύ­γεις μια σύγκρου­ση πρέ­πει να
κάνεις τρία πράγματα:
1.
Να μετρή­σεις τα κέρ­δη και τις ζημιές από αυτή την σύγκρου­ση και να αποφασίσεις
αν πρέ­πει να συγκρου­στείς ή όχι. Δηλα­δή να απο­κλεί­σεις το ενδε­χό­με­νο να χάσεις
περισ­σό­τε­ρα με την ρήξη από ότι θα έχα­νες από την υπο­τα­γή. Είναι σαφές ότι στην
εξί­σω­ση αυτή δεν μπαί­νουν μόνο στε­νοί οικο­νο­μι­κοί όροι, αλλά και όροι ηθικοί
και πολι­τι­κοί όπως η αξιο­πρέ­πεια, η προ­ο­πτι­κή και η εθνι­κή κυριαρ­χία. Μέσα σε
αυτά τα πλαί­σια, να έχεις προ­α­πο­φα­σί­σει την μορ­φή της ρήξης που σε συμφέρει.
Ολο­κλη­ρω­τι­κή ρήξη με ευρω­ζώ­νη και Ε.Ε.; Συναι­νε­τι­κή απο­χώ­ρη­ση από το ευρώ;
Πτώ­χευ­ση μέσα στο ευρώ; Και πολ­λές άλλες δυνα­τό­τη­τες που ξεπερ­νούν την
οικο­νο­μία και τους στό­χους αυτού του κειμένου. 
2.
Πρέ­πει να ενη­με­ρώ­σεις αυτούς που αφο­ρά η σύγκρου­ση, για να απο­φα­σί­σουν τι θα
κάνουν. Η κοι­νω­νία και το λαϊ­κό κίνη­μα είναι αυτοί για τους οποί­ους θα
ακο­λου­θη­θεί η μια ή άλλη πολι­τι­κή και έχουν και ηθι­κό αλλά και ουσια­στι­κό δικαίωμα
να γνω­ρί­ζουν και να απο­φα­σί­σουν. Εξ άλλου, το λαϊ­κό κίνη­μα και οι εργαζόμενοι
απο­τε­λούν το μονα­δι­κό όπλο για μια κυβέρ­νη­ση της ριζο­σπα­στι­κής αριστεράς.
Απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για ένα απο­τε­λε­σμα­τι­κό και απο­φα­σι­σμέ­νο λαϊ­κό κίνημα
είναι η ειλι­κρι­νής και έντι­μη ενη­μέ­ρω­σή του. Με τρό­πο ώστε να υπάρχει
εμπι­στο­σύ­νη μετα­ξύ της κυβέρ­νη­σης και του Λαού. Οποια­δή­πο­τε από­κρυ­ψη ή
ωραιο­ποί­η­ση της αλή­θειας θα είναι κατα­στρο­φι­κή. Για την εγκα­θί­δρυ­ση αυτής της
εμπι­στο­σύ­νης είναι ανε­πί­τρε­πτη  και η
παρα­μι­κρή καθυ­στέ­ρη­ση στην παρα­γω­γή κυβερ­νη­τι­κού έργου στους τομείς:
α.
της απο­κα­τά­στα­σης του αισθή­μα­τος δικαί­ου της κοινωνίας, 
β.
της ανα­κα­τα­νο­μής του εισο­δή­μα­τος και των φορο­λο­γι­κών βαρών, 
γ.
της αντι­με­τώ­πι­σης της ανθρω­πι­στι­κής κρί­σης, και 
δ.
της δημοκρατίας. 
3.
Πρέ­πει να επι­λέ­ξεις εσύ τον τρό­πο και την στιγ­μή της ρήξης και να μην πέσεις
στην παγί­δα που σου στή­νουν. Η ρήξη δεν προ­α­ναγ­γέλ­λε­ται και δεν
προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται. Εφαρ­μό­ζε­ται. Για την εφαρ­μο­γή της με ελπί­δες επιτυχίας,
πρέ­πει η κυβέρ­νη­ση να έχει την ενερ­γό στή­ρι­ξη και την εμπι­στο­σύ­νη της
πλειο­ψη­φί­ας της κοι­νω­νί­ας και των εργα­ζο­μέ­νων. Όσο μεγα­λύ­τε­ρη είναι αυτή τόσο
μεγα­λύ­τε­ρη είναι η πιθα­νό­τη­τα επιτυχίας.
Αν
δεν κάνεις αυτά θα απο­τύ­χεις ακό­μα και αν έχεις τις καλύ­τε­ρες προθέσεις.
Αν
απο­τύ­χου­με δεν θα ηττη­θεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα ηττη­θεί η κοι­νω­νία, πρώ­τα – πρώ­τα στην
Ελλά­δα και στην συνέ­χεια στην Ευρώ­πη. Θα έχει χαθεί μια ευκαι­ρία για τους
Ευρω­παϊ­κούς Λαούς. 

Για αυτό μόνο μια λύση
υπάρ­χει, πάση θυσία κανέ­να υφε­σια­κό μέτρο δεν είναι αποδεκτό.

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted