Καλά τους κάνουν (;)

👉Η δημιουρ­γία μίας επι­τρο­πής ειδι­κών επι­στη­μό­νων (λοι­μω­ξιο­λό­γων,
επδη­μιο­λό­γων κ.λ.π.) με την έναρ­ξη της παν­δη­μί­ας έμοια­ζε “θεω­ρη­τι­κά” σαν θετικό
μέτρο… Θεω­ρη­τι­κά, βέβαια, για­τί η απο­τε­λε­σμα­τι­κή συμ­βο­λή μίας τέτοιας επιτροπής
προϋποθέτει:

-Την συγκρό­τη­σή της με αυστη­ρά αξιο­κρα­τι­κά κρι­τή­ρια και αποκλεισμό
της λογι­κής της επι­λο­γής “δικών” μας.

-Την ελεύ­θε­ρη δια­τύ­πω­ση των από­ψε­ων ΟΛΩΝ των μελών της και τον
ισό­τι­μο σεβα­σμό όλων των θέσεων.

-Την ουσια­στι­κή απα­γό­ρευ­ση πολι­τι­κής κατεύ­θυν­σης από την
κυβέρ­νη­ση προς την επι­τρο­πή των ειδικών.

-Την αυτο­νό­η­τη εναρ­μό­νι­ση της κυβερ­νη­τι­κής πολι­τι­κής προς τις συστάσεις
των ειδικών… 

Αυτά θα έπρε­πε απα­ραί­τη­τα να συμ­βαί­νουν σε μία “ευνο­μού­με­νη” χώρα,
που έχει δηλα­δή υπε­ρά­νω όλων την υγεία, την ποιό­τη­τα ζωής και τελι­κά την ίδια
την ζωή των πολιτών… 

Αυτό, όμως δεν μπο­ρεί συμ­βαί­νει υπό συν­θή­κες νεοφιλελευθερισμού,
διό­τι, πολύ απλά: Ο καπι­τα­λι­σμός από την ιδιο­συ­στα­σία του ενδια­φέ­ρε­ται μόνον
για την μεγέ­θυν­ση του κέρ­δους του, που φυσιο­λο­γι­κό­τα­τα συνε­πά­γε­ται τον όσο το
δυνα­τό μεγα­λύ­τε­ρο υπο­βι­βα­σμό της ζωής των εργα­ζό­με­νων, για­τί αυτό είναι αναγκαίο
για την μεί­ω­ση του κόστους εργα­σί­ας και αύξη­ση του ποσο­στού κέρδους.

Η εκμε­ταλ­λευ­τι­κή φύση του καπι­τα­λι­σμού επε­κτεί­νε­ται, φυσιολογικά
σε όλα τα επί­πε­δα της κοι­νω­νι­κής ζωής (πολι­τι­σμι­κό, επι­στη­μο­νι­κό, παιδαγωγικό,
παρο­χής υπη­ρε­σιών, κοι­νω­νι­κών σχέ­σε­ων κ.λ.π.). Αυτό δεν συμ­βαί­νει για­τί υπάρχουν
“κακοί” άνθρω­ποι (υπάρ­χουν κακοί άνθρω­ποι και για την συντρι­πτι­κή τους πλειοψηφία
υπάρ­χει άμε­σο ή έμμε­σο κοι­νω­νι­κό αίτιο)… Συμ­βαί­νει για­τί είναι συστη­μι­κά αναγκαίο…
 

Η συγκρό­τη­ση λοι­πόν των κοι­νω­νι­κών θεσμών, ακό­μα και αυτών, που
περι­βάλ­λο­νται από πλα­τιά απο­δο­χή αντι­κει­με­νι­κό­τη­τας (όπως π.χ. μία ειδι­κή επιτροπή
επι­στη­μό­νων) δεν μπο­ρεί να είναι αντι­κει­με­νι­κή και “ουδέ­τε­ρη” ούτε ως προς τις διαθέσεις,
τις φιλο­δο­ξί­ες και τις παρέλ­ξεις των συμ­με­τε­χό­ντων ούτε ως προς τις πολι­τι­κές επιλογές
των κυβερ­νώ­ντων, που την συγκροτούν.

Κατά την έναρ­ξη της παν­δη­μί­ας, όταν πρυ­τά­νευ­σε από τους πολίτες
η αυξη­μέ­νη εγρή­γορ­ση και προ­σο­χή, όλα έμοια­ζαν ωραία… Η κυβέρ­νη­ση δια­λα­λού­σε τις
ανθρω­πι­στι­κό­τε­ρες των προ­θέ­σε­ών της και οι επι­δη­μιο­λό­γοι δια του μονίμου
εκπρο­σώ­που τους έδι­ναν συστά­σεις-εντο­λές… Σε λίγο, όμως φάνη­κε, πως αυτές οι κατευθύνσεις,
που κάθε φορά δίνο­νταν με την μεγα­λύ­τε­ρη δυνα­τή απο­λυ­τό­τη­τα άρχι­ζαν να αντικαθίστανται
με τις ακρι­βώς αντί­θε­τες, δια­τυ­πω­μέ­νες με την ίδια αυστη­ρή απολυτότητα… 

Η αρχή έγι­νε με τις μάσκες, που όταν δεν υπήρ­χαν στην αγορά
μάθα­με πως όχι μόνον δεν χρειά­ζο­νται αλλά μπο­ρεί να κάνουν και κακό!!! Ασε που
για να τις φορέ­σεις χρεια­ζό­σουν επι­μορ­φω­τι­κό σεμι­νά­ριο!!! Όταν, όμως, η αγορά
γέμι­σε με (πανά­κρι­βες) μάσκες τότε ο επι­κε­φα­λής των ειδι­κών μας δήλω­σε, πως οι
μάσκες είναι απαραίτητες…

Στην συνέ­χεια είχα­με τα σχο­λεία… Πάλι από τον εθνικό
λοι­μω­ξιο­λό­γο μάθα­με, πως τα παι­διά είναι φωτιά για την μετά­δο­ση του ιού…Και
πριν αλέ­κτωρ φωνή­σαι τρις (3 μήνες μετά) μάθα­με, πως τα παι­διά δεν μεταδίδουν
την νόσο… Ηταν τότε που για λόγους τελεί­ως εξω­παι­δα­γω­γι­κούς …έπρε­πε να ανοίξουν
τα σχο­λεία έστω και για 10 μέρες των Ιού­νιο… Εκτο­τε, για την μετα­δο­τι­κό­τη­τα της
νόσου μέσω των παι­διών έχου­με ακού­σει αμέ­τρη­τες αντι­φά­σεις και παραλλαγές… 

Ετσι, τότε έγι­νε η μεγά­λη μετα­στρο­φή στην συλ­λο­γι­κή ψυχολογία…
Χάθη­κε η εμπι­στο­σύ­νη, που τον πρώ­το και­ρό ήταν δεδο­μέ­νη και αντι­κα­τα­στά­θη­κε από
την επι­φύ­λα­ξη, την καχυ­πο­ψία και τέλος την άρνη­ση και την καθειρώνευση… 

Αν κάνου­με μία ψύχραι­μη ανα­σκό­πη­ση από τον Ιού­νιο του 2020 μέχρι
σήμε­ρα θα δια­πι­στώ­σου­με επι­γραμ­μα­τι­κά πλή­θος αντι­κρουό­με­νων, ανα­κα­λού­με­νων και
επα­νερ­χό­με­νων μέτρων που ΔΕΝ ΤΗΡΟΥΝΤΑΙ !!! 

Βιώ­σα­με και βιώ­νου­με την παντε­λή έλλει­ψη πολι­τι­κής με θριαμβεύουσα
την λογι­κή του βλέ­πο­ντας και κάνοντας
και μέχρις εσχά­των άρνη­ση για έγκαι­ρη λήψη μέτρων κοι­νω­νι­κού χαρα­κτή­ρα, που θα
μπο­ρού­σαν να διευκολύνουν: 

-τον εντο­πι­σμό και την ιχνη­λά­τη­ση των κρουσμάτων, 

-την ενί­σχυ­ση της πρω­το­βάθ­μιας ανά­σχε­σης της πανδημίας, 

-την έγκαι­ρη ενί­σχυ­ση του ΕΣΥ (κλί­νες, ΜΕΘ, υπο­δο­μές κ.λ.π.),

-την ριζι­κή ανα­βάθ­μι­ση των συστή­μα­τος συγκοι­νω­νιών και την
ανα­συ­γκρό­τη­ση του εκπαι­δευ­τι­κού συστήματος… 

Η κυβέρ­νη­ση υπήρ­ξε ακραία συνε­πής στην φυσιολογική
νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη λογι­κή της: ελα­χι­στο­ποί­η­ση
των δαπα­νών κοι­νω­νι­κής χρη­σι­μό­τη­τας.

Πρέ­πει να παρα­δε­χτού­με, πως το σενά­ριο του success story στη­ρί­χτη­κε -εκτός πολ­λών άλλων-
στην από­λυ­τη ταύ­τι­ση των μελών της επι­τρο­πής, που κατέ­κλυ­ζαν τα ΜΜΕ ως τηλεοπτικοί
αστέ­ρες και οι οποί­οι απέ­φευ­γαν συστη­μα­τι­κά κάθε κρι­τι­κή στά­ση απέ­να­ντι στις
κυβερ­νη­τι­κές αντι­φά­σεις και ανεπάρκειες. 

Τότε (μέσα Ιου­λί­ου 2020), στην ΦΑΙΑΚΙΑ παρου­σιά­ζα­με τις θέσεις
του καθη­γη­τή Σαρη­γιάν­νη, που διέ­φε­ραν από το εφη­συ­χα­στι­κό και υμνη­τι­κό κλίμα
των υπό­λοι­πων “ειδι­κών”… Τότε, λοι­πόν και ενώ τα παπα­γα­λά­κια έψαλ­λαν δοξαστικούς
ο κ. Σαρη­γιάν­νης προει­δο­ποιού­σε πως χωρίς την λήψη και την τήρη­ση συγκεκριμένων
μέτρων (μάσκα παντού, οργα­νω­μέ­νο σύστη­μα testing, ουσια­στι­κή
αραί­ω­ση σχο­λι­κών αιθου­σών και μέσων μαζι­κής μετα­φο­ράς κ.λ.π.) τον Οκτώ­βρη θα
φτά­σου­με στα χίλια και τον Νοέμ­βρη τα 4000 κρού­σμα­τα την ημέ­ρα, που πολύ απλά
σήμαι­νε μετα­ξύ πολ­λών άλλων πλή­ρη κατάρ­ρευ­ση του συστή­μα­τος υγεί­ας. Η επι­τρο­πή όμως,
όπως μας είπε τότε η εκπρό­σω­πος της, έχει υπό­ψη της τα μοντέ­λα του κ.
Σαρη­γιάν­νη  αλλά η ίδια στη­ρί­ζε­ται στα
δικά της (ποια;).

Καθώς ο και­ρός περ­νού­σε, η επι­τρο­πή δια­κρί­νο­νταν για την
ευθυ­γράμ­μι­ση με την κυβερ­νη­τι­κή πολι­τι­κή, που η ίδια εξάλ­λου υπο­τί­θε­ται, ότι εισηγούταν.
Ανα­ρω­τιώ­νταν κάποιοι, πώς είναι δυνα­τόν να μην έχουν υπάρ­ξει παραι­τή­σεις και όλο
αυτό το αλα­λούμ των μέτρων ακορ­ντε­όν να μην διε­γεί­ρει αντι­στά­σεις… Η παγί­δευ­ση έμοιαζε
προ­φα­νής (για κάποιους), που απλά διέρ­ρε­αν τις δια­φω­νί­ες τους και που φυσικά
χάνο­νταν μέσα στην ενη­με­ρω­τι­κή κυβερ­νη­τι­κή μονο­κρα­το­ρία και στην εξοργιστικά
ανέ­τοι­μη, ασυ­ντό­νι­στη και ανερ­μά­τι­στη αντι­πο­λι­τευ­τι­κή αντίδραση…

Ετσι, η δέσμευ­ση των ειδι­κών στο άρμα των κυβερ­νη­τι­κών αποφάσεων
απέ­κτη­σε ηθι­κό χαρα­κτή­ρα, απο­δει­κνύ­ο­ντας, πως και η επι­στή­μη, ιδιαί­τε­ρα σε
κοι­νω­νι­κές οξύν­σεις τηρεί τους ταξι­κούς κανό­νες και οι όποιες ατομικές
εξαι­ρέ­σεις απλά επι­βε­βαιώ­νουν αυτόν τον αδή­ρι­το κανόνα.

Τώρα, λοι­πόν φτά­σα­με σε ορια­κές κατα­στά­σεις πολι­τι­κής “τρέ­λας”. Τα
κρού­σμα­τα ανε­βαί­νουν σε ύψη ρεκόρ, οι δια­σω­λη­νώ­σεις σε ύψη ρεκόρ, το ΕΣΥ έχει
καταρ­ρεύ­σει και η κυβέρ­νη­ση ετοι­μά­ζε­ται για …ανοίγ­μα­τα.

Είναι, όμως, αργά για τους “επι­τρό­πους” να περι­σω­θούν… Τώρα τους
περι­μέ­νει η “δια­κρι­τι­κή” ειρω­νεία, τα υπο­νο­ού­με­να, και οι καυτηριασμοί… 

«Δια­φω­νώ με την από­φα­ση των λοι­μω­ξιο­λό­γων, ελπί­ζω να μην έχει
συντε­χνια­κή λογι­κή επει­δή εξυ­πη­ρε­τεί τους για­τρούς, ελπί­ζω να μην είναι
συνα­δελ­φι­κή παρα­χώ­ρη­ση» είπε χτες στον ΑΝΤ1 ο Σπυ­ρί­δων-Αδω­νις. Λάσπη πρώτης
ποιό­τη­τας, αν βέβαια το αντιλαμβάνεσαι…

Στα “ΝΕΑ” ο Γιώρ­γος Παπα­χρή­στος τους στό­λι­σε καταλ­λη­λό­τε­ρα: «Φαί­νε­ται
πως επέ­δρα­σε σκλη­ρά, και βαριά, το άγχος δημο­σιό­τη­τας που έχουν ορι­σμέ­νοι εξ
αυτών – είναι μια πρώ­τη εκτί­μη­ση. Θα πρό­σθε­τα επί­σης στα της δημο­σιό­τη­τας, όσα
αφο­ρούν και στα προ­σω­πι­κά τους (άνθρω­ποι είναι και οι για­τροί) καθώς επί­σης και
στο πώς βλέ­πει ο καθέ­νας από αυτούς τον εαυ­τό του στη μετά παν­δη­μία εποχή…
Όλο αυτό λοι­πόν έχει δημιουρ­γή­σει μια απί­θα­νη κατά­στα­ση, η οποία σχηματικά
μπο­ρεί να περι­γρα­φεί με τη λέξη μπά­χα­λο. Ένα διχα­σμέ­νο μπά­χα­λο, αν μου
επι­τρέ­πε­ται ο νεο­λο­γι­σμός».

Θα ακου­στούν, αν χρεια­στεί, και χει­ρό­τε­ρα… Αν δεν ξανα­γί­νουν έγκαιρα
ακό­μη πιο καλοί και πιο πρόθυμοι…

Θα μπο­ρού­σα­με να πού­με ότι… απο­λαμ­βά­νουν άξια ων εποί­η­σαν. Θα
μπο­ρού­σα­με και να γελά­σου­με χαι­ρέ­κα­κα… Είναι όμως τόσο θλι­βε­ρό και αποκρουστικό
το συνο­λι­κό σκη­νι­κό ηθι­κής καταρ­ρά­κω­σης, που μόνον απέ­χθεια μας εμπνέει… 

Και καλή μας νύχτα…