Ας πάρου­με όμως τα πράγ­μα­τα από την αρχή. Η εφαρ­μο­γή του σχε­δί­ου «Καλ­λι­κρά­της»
συνέ­νω­σε δύο κοι­νω­νι­κά, πολι­τι­στι­κά και πολι­τι­κά ανό­μοιες περιο­χές: την κατά
βάση παρα­δο­σια­κή, αλλά­οι­κο­νο­μι­κά «ανερχόμενη»,Κερατέα και το «νεω­τε­ρι­κό» Λαύριο
που κάπο­τε ήταν μια ακμά­ζου­σα βιο­μη­χα­νι­κή πόλη, αλλά από το ’90 και μετά ζει
στην παρακ­μή της απο-βιο­μη­χά­νι­σης και εξα­κο­λου­θεί να επι­βιώ­νει χάρις σε μια
«του­ρι­στι­κή» οικο­νο­μία που συντη­ρεί­ται από τους εκδρο­μείς και μια πιο μόνιμη
αγο­ρά­που απο­τε­λεί­ται από τους κατοί­κους των γύρω οικι­σμών. Τα χαρ­τιά στις
σχέ­σεις Κερα­τέ­ας-Λαυ­ρί­ου ανα­κα­τεύ­θη­καν κάπως μετά τη συγκρό­τη­ση του νέου Δήμου,
αλλά οι ιστο­ρι­κές δια­φο­ρές παρέ­μει­ναν, δια­μορ­φώ­νο­ντας μια νέα, πιο σύνθετη
κατά­στα­ση. Σε αυτόν τον καμ­βά, προ­έ­κυ­ψε πριν από μερι­κά χρό­νια το γνωστό
πρό­βλη­μα της δια­χεί­ρι­σης των απορ­ριμ­μά­των. Αν είχαν υλο­ποι­η­θεί τα σχέ­δια του
περι­φε­ρειάρ­χη Σγου­ρού, θα είχε επι­βα­ρυν­θεί περι­βαλ­λο­ντι­κά όχι μόνο το Λαύριο
και τη Κερε­α­τέα, αλλά και μια πολύ ευρύ­τε­ρη ζώνη της ανα­το­λι­κής Αττικής.