Άλλο το ΕΝΑ και άλλο το ΑΛΛΟ…

👉Το ΕΝΑ: Από αρκε­τά νωρίς είχα­με διαμορφώσει
την άπο­ψη, πως η κοι­νω­νι­κή δρά­ση δεν μπο­ρεί να γίνε­ται …εν ονό­μα­τι και δι’
αντι­προ­σώ­πων… Αυτό απο­τέ­λε­σε και ακρο­γω­νιαίο λίθο πολι­τι­κών επι­λο­γών αλλά και ιδε­ο­λο­γι­κής απο­σα­φή­νι­σης και ωρί­μαν­σης… Κατά την
προ­σω­πι­κή μας άπο­ψη βέβαια… (Αυτό εξυ­πα­κού­ε­ται τώρα και πάντο­τε, σε όποια σκέψη
κατα­θέ­του­με. Ας μην το επα­να­λαμ­βά­νου­με για­τί θα γίνου­με ύπο­πτοι σεμνοτυφίας…) 

Σε αυτό το πλαί­σιο αντι­με­τω­πί­ζου­με και το ζήτη­μα της ατο­μι­κής βίας,
που θεω­ρού­με ένδει­ξη μίας “θεϊ­κής” αντί­λη­ψης για την υπό­στα­ση της ανθρώπινης
ζωής και δια­χεί­ρι­σής της, εμπνε­ό­με­νων -στην καλύ­τε­ρη και αγνό­τε­ρη περί­πτω­ση- από
ολι­κά αυθαί­ρε­το και εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νο υπο­κει­με­νι­σμό. Ας αφή­σου­με, βέβαια το …“χρη­στι­κό” μέρος αυτής της “παρέμ­βα­σης”, που κατά απα­ρέ­γκλι­το κανό­να οδη­γεί σε
αντι­συ­σπεί­ρω­ση και τρομοκράτηση… 

Φυσι­κά, η τοπο­θέ­τη­σή μας για την συλ­λο­γι­κή βία των
κατα­πιε­ζό­με­νων δια­φέ­ρει δια­με­τρι­κά για­τί, πολύ απλά η βία αυτής της προέλευσης,
όταν κατα­φέρ­νει να εκφρα­στεί είναι εξ ορι­σμού αμυ­ντι­κή και αντα­πο­δο­τι­κή… Αυτό δεν συνι­στά πρω­το­τυ­πία… Το κηρύσ­σουν -μετα­ξύ πολ­λών άλλων- και οι ριζο­σπά­στες καθο­λι­κοί ιερω­μέ­νοι της Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής τουλάχιστον…

Αυτά τα ολί­γα επι­γραμ­μα­τι­κά για να κατα­στεί αντι­λη­πτό ότι η
ΦΑΙΑΚΙΑ δεν τρέ­φει καμία συμπά­θεια για το πολι­τι­κό πλαί­σιο και την δρά­ση της “17^ης
Νοέμ­βρη”… Και αυτό στα­θε­ρά και δια­χρο­νι­κά, χωρίς ταλά­ντευ­ση… Ούτε σαν ξέσπασμα
στιγ­μιαί­ας οργής… 

Και τώρα πάμε στο ΑΛΛΟ… Ο Δημή­τρης Κου­φο­ντί­νας είναι φυλακισμένος
σε ισό­βια κάθειρ­ξη με από­φα­ση της Ελλη­νι­κής δικαιο­σύ­νης… Αυτή η στέ­ρη­ση της ελευθερίας
υπα­κού­ει σε κανό­νες με σαφή­νεια ορι­σμέ­νους από το νομι­κό πλαί­σιο και το δικανικό
σύστη­μα της χώρας. Ο πρό­ε­δρος της Ένω­σης Δικα­στών και Εισαγ­γε­λέ­ων κ.
Χρι­στό­φο­ρος Σεβα­στί­δης, σημειώ­νει σε παλαιό­τε­ρη παρέμ­βα­σή του υπέρ της
χορή­γη­σης άδειας στο Δ. Κου­φο­ντί­να:  «η
επι­βλη­θεί­σα ποι­νή εξα­ντλεί τις αξιώ­σεις της Πολι­τεί­ας έχο­ντας προ­σμε­τρή­σει το
είδος των εγκλη­μά­των που δια­πρά­χθη­καν και την προ­σω­πι­κό­τη­τα του δρά­στη»

Ο κρα­τού­με­νος, λοι­πόν αυτός ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ κρα­τού­με­νοι πρέπει
να μπο­ρεί να απο­λαμ­βά­νει ΟΛΑ τα “προ­νό­μια”, που του ανα­γνω­ρί­ζουν οι νόμοι. Κάθε
παρά­βα­ση αυτής της αρχής παρα­πέ­μπει σε επι­λε­κτι­κή εφαρ­μο­γή των θεσπι­σμέ­νων κανόνων
δικαί­ου… Συνι­στά εξ ορι­σμού αδι­κία και μαρ­τυ­ρεί εκδι­κη­τι­κό­τη­τα… Δεν μας εκπλήσσει
αλλά δεν πρέ­πει να την απο­δε­χό­μα­στε, επει­δή γνω­ρί­ζου­με τα κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κά της
αίτια… Το ζήτη­μα, που μας αφο­ρά ΟΛΟΥΣ δεν είναι η άπο­ψή μας για τις θέσεις και
τα έργα του Δ. Κου­φο­ντί­να αλλά το δικαί­ω­μα στην νόμι­μη και ίση μετα­χεί­ρι­ση ΟΛΩΝ
των κρα­τού­με­νων στις φυλακές.

Ας μην μπερ­δεύ­ου­με το ΕΝΑ με το ΑΛΛΟ, λοι­πόν. Η
σαφής διά­κρι­σή τους είναι προ­φα­νές ζήτη­μα δημο­κρα­τί­ας και γι’ αυτό μας αφορά
όλους…