Εγκλήματα και ιδεολογία

Παρα­θέ­του­με
ένα εξαι­ρε­τι­κό κεί­με­νο του φίλ­τα­του Γιάν­νη Λύχρου…
Επί­και­ρο και ουσια­στι­κό… Ασχε­το, φυσι­κά, προς τον βομ­βαρ­δι­σμό απο­βλά­κω­σης δια
του εντυ­πω­σια­σμού των media. Παρα­θέ­του­με
ασμένως… 

 Εγκλή­μα­τα και ιδεολογία

Την διά­κρι­ση την αφή­νω για τους νομι­κούς και τους ποι­νι­κο­λό­γους. Σαν μη
ειδι­κός, δεν αισθά­νο­μαι ικα­νός να ανι­χνεύ­σω ούτε τα παρά­θυ­ρα, που συνειδητά
πρό­βλε­ψε, ούτε τα κενά νόμου που έχουν ξεφύ­γει από τον νομο­θέ­τη. Όμως τα
περισ­σό­τε­ρα από 55 χρό­νια ζωής, ενη­λί­κου ενερ­γού πολί­τη, μου επι­τρέ­πουν να
κατα­θέ­σω κάποιες προ­σω­πι­κές απόψεις. 

Κατ’ αρχήν η φύση των εγκλημάτων
αυτών δεν έχουν ιδε­ο­λο­γι­κή ταυ­τό­τη­τα. Καμιά ιδε­ο­λο­γία δεν προ­φυ­λάσ­σει από τις
σεξουα­λι­κές δια­στρο­φές, την έμφυ­λη βία, την παι­δι­κή κακο­ποί­η­ση και την
κατά­χρη­ση εξου­σί­ας από ευρι­σκό­με­νους σε θέσεις ισχύ­ος. Το ότι οι περισσότεροι
από τους ανθρώ­πους που έχουν καταγ­γελ­θεί, έχουν στε­νή στε­λε­χι­κή σχέ­ση με το
κόμ­μα της Ν.Δ., είναι μια σύμ­πτω­ση, η οποία δεν καθι­στά υπό­λο­γο ολό­κλη­ρο το
κόμ­μα, ούτε την νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ιδε­ο­λο­γία. Εκεί­νο που μπο­ρεί να έχει ιδεολογική
χροιά, είναι ο τρό­πος που κάθε πολι­τι­κός χώρος αντι­με­τω­πί­ζει αυτές τις
κατα­στά­σεις. Θεω­ρώ λοι­πόν ότι η ιδε­ο­λο­γία δεν παί­ζει τον σημα­ντι­κό­τε­ρο ρόλο
στην εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα αυτής της φύσης.

Αν παρα­κο­λου­θή­σω τα εγκλή­μα­τα που
δια­πρά­χτη­καν, ασχέ­τως αν τιμω­ρού­νται ή όχι από τον νόμο, έχω να παρα­τη­ρή­σω τα
εξής.

Το πρώ­το έγκλη­μα είναι αυτή καθ’
εαυ­τή η απο­τρό­παια πρά­ξη του καταγ­γελ­λό­με­νου ως δρά­στη. Κατά συρ­ροή, πολλαπλά
ειδε­χθείς πρά­ξεις, βια­σμού ενη­λί­κων και ανη­λί­κων, απο­πλά­νη­σης ανηλίκων,
παι­δε­ρα­στί­ας, σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης και κατά­χρη­σης εξου­σί­ας. Διευ­κρι­νί­ζω ότι,
οι σεξουα­λι­κές προ­τι­μή­σεις και ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, όχι μόνο δεν αποτελούν
παρα­βα­τι­κή συμπε­ρι­φο­ρά, αλλά είναι από­λυ­το δικαί­ω­μα του κάθε ατό­μου και πρέπει
να προ­στα­τεύ­ε­ται από τον νόμο.

Το δεύ­τε­ρο έγκλη­μα είναι εκεί­νο της
απο­σιώ­πη­σης. Η νομο­θε­σία προ­βλέ­πει ότι, όταν πέσει στην αντί­λη­ψη κάποιου ένα
έγκλη­μα, οφεί­λει να το ανα­φέ­ρει στις αρχές. Η απο­σιώ­πη­ση συνι­στά κάποιου βαθμού
συμ­με­το­χή στο έγκλη­μα. Ο βαθ­μός μεγα­λώ­νει ανά­λο­γα με την βαρύ­τη­τα του
εγκλή­μα­τος, αλλά και την δυνα­τό­τη­τα ή την αδυ­να­μία του θύμα­τος να αντιδράσει.
Οι ευθύ­νες του περι­βάλ­λο­ντος του καταγ­γελ­λό­με­νου είναι σημα­ντι­κές. Διό­τι, όπως
πολ­λοί από αυτούς δημό­σια παρα­δέ­χτη­καν, η παρα­βα­τι­κή συμπε­ρι­φο­ρά ήταν γνωστή.
Εδώ εμπλέ­κε­ται και η κοι­νω­νι­κή απο­σιώ­πη­ση. Είναι γνω­στές οι προ­φά­σεις ή και
πραγ­μα­τι­κές αιτιά­σεις του τύπου “που να μπλέ­ξω τώρα”, “εγώ θα βγά­λω το φίδι από
την τρύ­πα”. Χαρα­κτη­ρι­στι­κά που καλ­λιερ­γή­θη­καν με την θεο­ποί­η­ση της ατομικότητας
και την απα­ξί­ω­ση της κοι­νω­νι­κό­τη­τας και της αλληλεγγύης. 

Το τρί­το έγκλη­μα είναι εκεί­νο της
επι­λο­γής. Όταν επι­λέ­γεις, αλλά­ζο­ντας μάλι­στα την δια­δι­κα­σία επι­λο­γής, κάποιον
για κάποια θέση, έχεις την από­λυ­τη ευθύ­νη της επι­λο­γής σου. Ιδιαί­τε­ρα όταν δηλώνεις
ότι αυθαι­ρε­τείς για λόγους δημο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος. Είναι αδιά­φο­ρο το πως
οδη­γή­θη­κες στην πρά­ξη αυτή. Είσαι υπεύ­θυ­νος, είτε ήξε­ρες το ποιόν του
επι­λε­χθέ­ντος, είτε δεν το ήξε­ρες, είτε ήταν δική σου επι­λο­γή, είτε στον επέβαλε
ο προϊ­στά­με­νός σου. Σε κάθε περί­πτω­ση η παραί­τη­ση από το αξί­ω­μα είναι
μονό­δρο­μος. Δεν ενδια­φέ­ρει αν είσαι ανί­κα­νος και παρα­πλα­νή­θη­κες, είτε ήξερες
και έκλει­σες τα μάτια.

Το τέταρ­το έγκλη­μα είναι εκεί­νο της
συγκά­λυ­ψης. Κατά τη γνώ­μη μου, θα έπρε­πε να είναι ποι­νι­κά κολά­σι­μη. Συγκάλυψη,
όταν προ­σποιεί­σαι ότι δεν συμ­βαί­νει τίπο­τε. Συγκά­λυ­ψη, όταν πράτ­τεις ή
παρα­λεί­πεις ενέρ­γειες, με τις οποί­ες διευ­κο­λύ­νεις τον δρά­στη να δια­φύ­γει ή να
κατα­στρέ­ψει στοι­χεία, που θεμε­λιώ­νουν την ενο­χή του. Συγκά­λυ­ψη είναι επί­σης η
προ­σπά­θεια να θολώ­σεις τον ορί­ζο­ντα, βάζο­ντας στο ίδιο τσου­βά­λι διαφορετικά
αδι­κή­μα­τα, προ­κει­μέ­νου να ελα­φρώ­σεις τις εντυ­πώ­σεις από το ειδε­χθές του
εγκλή­μα­τος που δια­πρά­χτη­κε. Πολύ περισ­σό­τε­ρο όταν προ­σπα­θείς να στοχοποιήσεις
το ή τα θύμα­τα αυτού του εγκλή­μα­τος και το περι­βάλ­λον τους. Ιδιαίτερα
χαρα­κτη­ρι­στι­κή, σε αυτή την κατεύ­θυν­ση, είναι η αγω­νιώ­δης πρε­μού­ρα των Μ.Μ.Ε.
της διαπλοκής. 

Τα δύο τελευ­ταία “εγκλή­μα­τα”
απο­κτούν πολι­τι­κή και ιδε­ο­λο­γι­κή διά­στα­ση, γι’ αυτό και το βαθύ σύστη­μα της
πλου­το­κρα­τι­κής ελίτ και των κολα­ού­ζων της, βρί­σκε­ται σε απόγνωση.