Όχι στον εφησυχασμό, όχι στην υποτίμηση !!!

Η συμπλή­ρω­ση ενός χρό­νου από την κατα­δί­κη του ναζιστικού
μορ­φώ­μα­τος δεί­χνει, πως το φίδι έχει χαρα­κτη­ρι­στι­κά λερ­ναί­ας ύδρας… 

Ασφα­λώς, το περίσ­σιο θρά­σος  των επι­γό­νων δεν γεν­νιέ­ται από το που­θε­νά… Ενα
ολό­κλη­ρο σύστη­μα θεσμών και προ­σώ­πων συντη­ρεί με γονι­κή στορ­γή τα εμετικά
ανθρω­ποει­δή, που τα χρη­σι­μο­ποιεί είτε ως πολύ­τι­μη εφε­δρεία είτε / και σαν
δύνα­μη κρούσης. 

Τιμά­με, την αντι­φα­σι­στι­κή συνέ­πεια όσων, αν και δεν
συμ­με­ρί­ζο­νται την γενε­σιουρ­γό σχέ­ση του συστή­μα­τος με τον φασι­σμό, κρατούν
στά­ση συνε­πή απέ­να­ντί του. 

Η επί­μο­νη και υπο­μο­νε­τι­κή απο­κά­λυ­ψη αυτής της ολέ­θριας σχέ­σης είναι
ανα­γκαία για­τί χωρίς δομι­κή ρήξη οι ενέρ­γειες είναι λυσι­τε­λείς και τελικά
ατε­λέ­σφο­ρες… Αυτή η γνώ­ση, όμως είναι, που γεν­νά την ανά­γκη ευρύ­τε­ρης ενότητας
απέ­να­ντι στο θηρίο… 

Οι γνω­ρί­ζο­ντες δεν θα δικαιω­θούν με ελι­τί­στι­κη απο­μό­νω­σή και
σεχτα­ρι­σμό… Αντί­θε­τα, θα κρι­θούν από την επάρ­κειά τους σε πει­στι­κά επιχειρήματα
και εμπνεύ­σεις απο­τε­λε­σμα­τι­κής δράσης… 

Ας θυμη­θού­με το συγκλο­νι­στι­κό ποί­η­μα του Γερ­μα­νού πάστο­ρα Martin
Niemoeller:

 “Όταν οι ναζι­στές ήρθαν για να πάρουν τους
κομ­μου­νι­στές, σιώ­πη­σα επει­δή δεν ήμουν κομμουνιστής. 

Όταν φυλά­κι­σαν τους σοσιαλδημοκράτες,
σιώ­πη­σα για­τί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης. 

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές,
σιώ­πη­σα για­τί δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραί­ους σιώπησα
για­τί δεν ήμουν Εβραίος

Όταν ήρθαν να συλ­λά­βουν εμέ­να, δεν υπήρχε
πια κανείς για να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί”.