Ωραίες οι γιορτές… - Φαιακία

σκέψεις...

Ωραίες οι γιορτές…

Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2025
Μίλτος Βασιλείου

Κυρια­κή, γιορ­τή και σχό­λη νάταν η ζωή μας όλη!!!

Αυτούς τους στί­χους του Αλέ­κου Σακε­λά­ριου σε μου­σι­κή Γιώρ­γου Ζαμπέ­τα τρα­γου­δού­σε η Αλί­κη Βου­γιου­κλά­κη… Ονει­ρο τρε­λό σε μία επο­χή, που η συμ­με­το­χή στη δου­λειά ήταν μέγι­στο ιδανικό. 

Και σήμε­ρα ακό­μη περισ­σό­τε­ρο αφού ο βρα­χνάς της ανερ­γί­ας μετα­τρέ­πει εκα­τομ­μύ­ρια σύγ­χρο­νων προ­λε­τα­ρί­ων σε άνερ­γους δού­λους επι­ζη­τώ­ντες με πάθος τα δεσμά τους… Αυτά τα δεσμά είναι και το απα­ραί­τη­το δια­βα­τή­ριο της επι­βί­ω­σης… Αυτών και των δικών τους… Κι’ όταν τα δεσμά είναι εξα­σφα­λι­σμέ­να (ποτέ δεν είναι, ιδιαί­τε­ρα σήμε­ρα) τότε η χαρά της σχό­λης γίνε­ται όνει­ρο ζωής… 
Γιορ­τή χωρίς υπο­χρε­ω­τι­κό αλλά χαρού­με­νο ξύπνη­μα με τα παι­διά και τα εγγό­νια ολό­γυ­ρα. Με διά­θε­ση για παι­γνί­δι και βόλ­τα. Με το τρα­πέ­ζι στο­λι­σμέ­νο και με όλη την οικο­γέ­νεια ολόγυρα…

Το πιο τρε­λό για να σκε­φτείς είναι πως η ανθρω­πό­τη­τα με το δικό της αίμα και μόχθο έχει κατα­κτή­σει τις υλι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις να ζει σχε­δόν έτσι την καθη­με­ρι­νό­τη­τά της. 

Εχουν περά­σει κάπου τριά­ντα χρό­νια από τότε, που ο IgnatioRamonetτεκ­μη­ρί­ω­νε ότι ο σύγ­χρο­νος (τότε) πολί­της θα μπο­ρού­σε να δου­λεύ­ει 16 ώρες την εβδο­μά­δα για 22 χρό­νια εργα­σί­ας και να δια­θέ­τει το υλι­κό ισο­δύ­να­μο κύριας και εξο­χι­κής κατοι­κί­ας, δύο αυτο­κι­νή­των και ενός μικρού σκά­φους… Και όλα αυτά με ΜΙΑ και ΜΟΝΟΝ προ­ϋ­πό­θε­ση: την κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση των μέσων παρα­γω­γής.
Προ­φα­νώς αυτή η προ­ϋ­πό­θε­ση καθό­λου δεν αρέ­σει στα αφε­ντι­κά και γι’ αυτό αγω­νί­ζο­νται με νύχια και με δόντια να μεί­νει έξω από τις δυνα­τό­τη­τες των εργα­ζό­με­νων. Τους οποί­ους φρο­ντί­ζουν με συνε­χή και αδυ­σώ­πη­τη πλύ­ση εγκε­φά­λου να κρα­τούν μακριά από τέτοια ορά­μα­τα, επι­διώ­ξεις και αγω­νι­στι­κές διεκδικήσεις…
Η Τεχνη­τή νοη­μο­σύ­νη ανοί­γει διά­πλα­τες και­νούρ­γιες άγνω­στες λεω­φό­ρους ‘εύκο­λης’ προ­σέγ­γι­σης στα απα­ραί­τη­τα για την επι­βί­ω­ση, την ανά­πτυ­ξη αγα­θά… Μία συνο­λι­κή ασύλ­λη­πτη πρό­ο­δος βρί­σκε­ται μπρο­στά μας με κύριο αν όχι μονα­δι­κό εμπό­διο την πει­σμα­τι­κή άρνη­ση των ολί­γων να στε­ρη­θούν τα εντε­λώς άδι­κα προ­νό­μιά τους…

Η ιστο­ρία, βέβαια έχει σκα­μπα­νε­βά­σμα­τα και πισω­γυ­ρί­σμα­τα αλλά τελι­κά μία και μόνον δυνα­μι­κή κατεύ­θυν­ση: προς τα μπρος… Για την παγκό­σμια γιορτή… 

Post Views: 7
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
σκέψεις...

Ωραίες οι γιορτές…

Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2025
Μίλτος Βασιλείου

Κυρια­κή, γιορ­τή και σχό­λη νάταν η ζωή μας όλη!!!

Αυτούς τους στί­χους του Αλέ­κου Σακε­λά­ριου σε μουσική
Γιώρ­γου Ζαμπέ­τα τρα­γου­δού­σε η Αλί­κη Βου­γιου­κλά­κη… Ονει­ρο τρε­λό σε μία εποχή,
που η συμ­με­το­χή στη δου­λειά ήταν μέγι­στο ιδανικό. 

Και σήμε­ρα ακό­μη περισσότερο
αφού ο βρα­χνάς της ανερ­γί­ας μετα­τρέ­πει εκα­τομ­μύ­ρια σύγ­χρο­νων προ­λε­τα­ρί­ων σε
άνερ­γους δού­λους επι­ζη­τώ­ντες με πάθος τα δεσμά τους… Αυτά τα δεσμά είναι
και το απα­ραί­τη­το δια­βα­τή­ριο της επι­βί­ω­σης… Αυτών και των δικών τους… Κι’ όταν
τα δεσμά είναι εξα­σφα­λι­σμέ­να (ποτέ δεν είναι, ιδιαί­τε­ρα σήμε­ρα) τότε η χαρά της
σχό­λης γίνε­ται όνει­ρο ζωής… 

Γιορ­τή χωρίς υπο­χρε­ω­τι­κό αλλά χαρού­με­νο ξύπνη­μα με
τα παι­διά και τα εγγό­νια ολό­γυ­ρα. Με διά­θε­ση για παι­γνί­δι και βόλ­τα. Με το τραπέζι
στο­λι­σμέ­νο και με όλη την οικο­γέ­νεια ολόγυρα…

Το πιο τρε­λό για να σκε­φτείς είναι πως η ανθρωπότητα
με το δικό της αίμα και μόχθο έχει κατα­κτή­σει τις υλι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις να ζει σχεδόν
έτσι την καθη­με­ρι­νό­τη­τά της. 

Εχουν περά­σει κάπου τριά­ντα χρό­νια από τότε, που ο Ignatio Ramonet τεκ­μη­ρί­ω­νε ότι
ο σύγ­χρο­νος (τότε) πολί­της θα μπο­ρού­σε να δου­λεύ­ει 16 ώρες την εβδο­μά­δα για 22
χρό­νια εργα­σί­ας και να δια­θέ­τει το υλι­κό ισο­δύ­να­μο κύριας και εξοχικής
κατοι­κί­ας, δύο αυτο­κι­νή­των και ενός μικρού σκά­φους… Και όλα αυτά με ΜΙΑ και
ΜΟΝΟΝ προ­ϋ­πό­θε­ση: την κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση των μέσων παρα­γω­γής.

Προ­φα­νώς αυτή η προ­ϋ­πό­θε­ση καθό­λου δεν αρέ­σει στα
αφε­ντι­κά και γι’ αυτό αγω­νί­ζο­νται με νύχια και με δόντια να μεί­νει έξω από τις δυνατότητες
των εργα­ζό­με­νων. Τους οποί­ους φρο­ντί­ζουν με συνε­χή και αδυ­σώ­πη­τη πλύση
εγκε­φά­λου να κρα­τούν μακριά από τέτοια ορά­μα­τα, επι­διώ­ξεις και αγωνιστικές
διεκδικήσεις…

Η Τεχνη­τή νοη­μο­σύ­νη ανοί­γει διά­πλα­τες καινούργιες
άγνω­στες λεω­φό­ρους ‘εύκο­λης’ προ­σέγ­γι­σης στα απα­ραί­τη­τα για την επι­βί­ω­ση, την
ανά­πτυ­ξη αγα­θά… Μία συνο­λι­κή ασύλ­λη­πτη πρό­ο­δος βρί­σκε­ται μπρο­στά μας με κύριο
αν όχι μονα­δι­κό εμπό­διο την πει­σμα­τι­κή άρνη­ση των ολί­γων να στε­ρη­θούν τα
εντε­λώς άδι­κα προ­νό­μιά τους…

Η ιστο­ρία, βέβαια έχει σκα­μπα­νε­βά­σμα­τα και πισωγυρίσματα
αλλά τελι­κά μία και μόνον δυνα­μι­κή κατεύ­θυν­ση: προς τα μπρος… Για την παγκόσμια
γιορτή… 

 

  

Post Views: 0
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted