16.5.2026 Σπύρου Μονόπωλη: Το όνειρο Δονκιχωτικό που έγινε θρήνος

“[…] Ο κόσμος των μεγά­λων ας πάψει πια να είναι κόλαση
για τα παιδιά.

[…]όλοι  μαζί να
φτιά­ξου­με ένα κόσμο με ανθρω­πιά και αγά­πη για 
το νέο άνθρω­πο .”   (*)

Δεν θα
μπο­ρού­σα να φανταστώ 

Πόσο
επί­και­ρη θα ήταν  αυτή η ευχή 

Μισό
αιώ­να μετά

Ούτε σαν
εφιάλτη

Δεν μπο­ρώ
να σκεφτώ

Τι κόσμο έχουμε
φτιάξει

Τι κόσμο θ’
αφήσουμε 

Στα
παι­διά μας

Παι­διά

Πεί­νας φτώχειας 

Διωγ­μών προσφυγιάς 

“Παρά­πλευ­ρες” απώλειες

Πολέ­μων

Σφά­για βωμών 

Βίας βαρ­βα­ρό­τη­τας

Στό­χοι

Γενο­κτο­νί­ας

Θύμα­τα

Απάν­θρω­πης κοινωνίας

Πόσες χαμέ­νες γενιές

Ονει­ρευό­μουν ένα καλύ­τε­ρο κόσμο

Για τα παι­διά όπου της γης

Αλλά το όνει­ρο έγι­νε θρήνος

(*) Ομι­λία
μου: “ΙΑΤΡΟΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ”,  Σεμι­νά­ριο
Επι­μορ­φώ­σε­ως Γονέων,

20-11-1974, Κέρ­κυ­ρα

(Αφιε­ρώ­νε­ται στα θύμα­τα του παι­δο­κτό­νου κόσμου μας και σε
όσα δεν αντέ­χουν  

και δίνουν τέλος σε μια ζωή με απάν­θρω­πο παρόν και αβέβαιο,
σκο­τει­νό μέλλον)