Κρί­μα … Και είναι και μεγά­λα παι­διά… Πίσω από την παν­θο­μο­λο­γού­με­νη δια­λυ­τι­κή κρί­ση του χώρου, που δεν θυμά­ται ούτε την ταυ­τό­τη­τά του -όπως γίνε­ται μετά από γερά τρα­κα­ρί­σμα­τα- εμφα­νί­ζε­ται μία διά­θε­ση …’αυτο­κρι­τι­κής’. Εντός πολ­λών εισα­γω­γι­κών… Κατά κανό­να πρό­κει­ται για έναν άχρω­μο, θολό, απροσ­διό­ρι­στου νοή­μα­τος βερ­μπα­λι­σμό… Άλλο­θι για ‘αρι­στε­ρή’ φορε­σιά χιλιο­μπα­λω­μέ­νη… Αυτό καθό­λου δεν σημαί­νει, ότι περιτ­τεύ­ουν οι προ­βλη­μα­τι­σμοί και οι θεω­ρη­τι­κές αναζητήσεις… 

Η επο­χή είναι γεμά­τη με πρω­το­φα­νέ­τω­τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά σε πολ­λά επί­πε­δα. Ο καπι­τα­λι­σμός εξε­λίσ­σε­ται βου­τώ­ντας σε βαθύ­τε­ρη κρί­ση, βιά­ζο­ντας την ζωή των ανθρώ­πων στα όρια της απλής επι­βί­ω­σης… Στο στρα­τό­πε­δο των αντι­στε­κό­με­νων στην Ιμπε­ρια­λι­στι­κή αντε­πί­θε­ση υπάρ­χουν μεγά­λα κενά επί­γνω­σης των εξε­λί­ξε­ων και ανα­ζή­τη­σης θεω­ρη­τι­κής συν­θε­τι­κής ερμη­νεί­ας και τακτικής… 

Τέτοιου τύπου προ­σεγ­γί­σεις δεν είναι χρή­σι­μες για να εμπλου­τι­σθεί η κοι­νω­νιο­λο­γι­κή βιβλιο­γρα­φία αλλά απα­ραί­τη­τες για να χαρα­χτούν σύγ­χρο­νες τακτι­κές με στα­θε­ρή στρα­τη­γι­κή επι­δί­ω­ξη την κατάρ­γη­ση της εκμε­τάλ­λευ­σης ανθρώ­που από άνθρω­πο… Τέτοιου τύπου όμως ανα­ζη­τή­σεις δεν είναι οικεί­ες στον χώρο, ο οποί­ος αρι­στεύ­ει σε εύκο­λες προ­σαρ­μο­γές στο όνο­μα του εκσυγ­χρο­νι­σμού… Μία αρι­στε­ρά, που δυσκο­λεύ­ε­ται ακό­μη και η ίδια να αυτο­χα­ρα­κτη­ρι­σθεί σαν τέτοια… Για­τί ίδιο της αρι­στε­ράς είναι η γνή­σια, άμε­ση και δεσμευ­τι­κή σύν­δε­ση με τον λαό… 

Παί­ζο­ντας, λοι­πόν, στο παι­γνί­δι με τους όρους και τους κανο­νι­σμούς, που το σύστη­μα έχει αυστη­ρό­τα­τα δια­μορ­φώ­σει, δεν μπο­ρείς να προσ­δο­κάς τίπο­τε περισ­σό­τε­ρο από τον ρόλο του συμπαίχτη…Έστω και ‘αντι­πά­λου’… Αν οι και­ροί είναι δύσκο­λοι, οι δυσκο­λί­ες δεν θα μειω­θούν με προ­σαρ­μο­στι­κές τεχνι­κές σε αυτές. Είναι αυτό ακρι­βώς που συμ­βο­λί­ζει και εκφρά­ζει η πλη­σί­στια τοπο­θέ­τη­ση της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας ως ισό­τι­μος εταί­ρος των πιο σκλη­ρών νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πολιτικών… 

Δογ­μα­τι­σμοί και σεχτα­ρι­σμοί δεν καταρ­γούν την ανα­γκαιό­τη­τα των δια­λε­κτι­κών ανα­λύ­σε­ων και της χρη­σι­μο­ποί­η­σης της μαρ­ξι­κής θεω­ρί­ας στην συγκρό­τη­ση ενός σύγ­χρο­νου ιδε­ο­λο­γι­κο-πολι­τι­κού προ­φίλ… Ισα-ίσα που επι­βε­βαιώ­νουν την σημα­σία της δημιουρ­γι­κής ανα­λυ­τι­κής υπέρ­βα­σής τους. Ο ‘χώρος’, μακριά από την ανα­ζή­τη­ση αιτί­ων, μοιά­ζει να περι­μέ­νει τον μεσ­σία του… Οι περισ­σό­τε­ροι του­λά­χι­στον. Και να ο Alexis πετιέ­ται από ξαρ­χής… Θα έχου­με και άλλα σενά­ρια για σατυ­ρι­κά δράματα…