Μελέτες για τον …παράδεισο - Φαιακία

Μελέτες για τον …παράδεισο

Το λέγα­με και το φωνά­ζα­με κι´εμείς. Πώς είναι δυνα­τόν να φτια­χτεί κάτι σωστό, ται­ρια­στό με το περι­βάλ­λον και τις πραγ­μα­τι­κές ανά­γκες της κοι­νω­νί­ας αν δεν έχει προη­γη­θεί μία σοβα­ρή συνο­λι­κή μελέτη. 

Και είμα­στε τόσο αφε­λείς ώστε πιστεύ­α­με πώς οι μελέ­τες δεν υπήρ­χαν και πως όλα γινό­ταν στο πόδι μόνο και μόνο για να βολευ­τούν οι ημέ­τε­ροι με χίλιες δυό τεχνι­κές δια­φθο­ράς και δια­πλο­κής.  Λάθος πρώ­της γραμ­μής αφού υπο­τι­μού­σα­με τις …πραγ­μα­τι­κές ικα­νό­τη­τες του συστήματος. 

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι σχε­δόν αντί­στρο­φη. Μελέ­τες γίνο­νταν… Άφθο­νες μελέ­τες… Επι­και­ρο­ποι­η­μέ­νες μελέ­τες. Ανα­θε­ω­ρη­μέ­νες μελέ­τες…. Άχρη­στες μελέ­τες… Κατα­χω­νια­σμέ­νες μελέ­τες σε συρ­τά­ρια και σε ντου­λά­πια… Το κυριό­τε­ρο: ακρι­βο­πλη­ρω­μέ­νες μελέ­τες… Ειδι­κά οι άχρη­στες. Εκεί­νες του ποδα­ριού. Εκεί­νες που τεκ­μη­ρί­ω­ναν ότι …ο γάι­δα­ρος πετά­ει… έστω και λίγο. Μελέ­τες που φάντα­ζαν σαν τα κλει­διά του παρα­δεί­σου για να ξεκι­νή­σει ένα σπου­δαίο έργο, πού η κοι­νω­νία ποθούσε.

Φυσι­κά, στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις το έργο δεν γινό­ταν. Ή δεν τελεί­ω­νε. Ή αν τελεί­ω­νε είχε ένα σωρό ελατ­τώ­μα­τα. Και τότε χρεια­ζό­ταν μία νέα διορ­θω­τι­κή μελέτη. 

Το ευρύ κοι­νό δεν έπαιρ­νε χαμπά­ρι. Οι αιτί­ες της αδρά­νειας ή της απο­τυ­χί­ας ψιλο κου­βε­ντιά­ζο­νταν στα καφε­νεία, στις συνα­ντή­σεις, στις παρέ­ες, στην TV. Η αλή­θεια σπά­νια γινό­ταν γνω­στή. Ψίθυ­ροι,  καταγ­γε­λί­ες, μηνύ­σεις για συκο­φα­ντι­κή δυσφή­μι­ση. Στο τέλος σχε­δόν όλοι έχουν ξεχά­σει αίτια, σκο­πούς, αποτελέσματα. 

Οι πολί­τες ικα­νο­ποιού­νται για­τί κατά τη γνώ­μη τους κανείς δεν μπο­ρεί να τους κοροϊ­δεύ­ει! Σε λίγο, οι ξύπνιοι, οι … ακο­ρόι­δευ­τοι, θα δώσουν μία γεν­ναία άφε­ση αμαρ­τιών στους ´μελε­τη­τές´ και στους προ­στά­τες τους. Με την υπο­στή­ρι­ξή τους, με τη συνερ­γα­σία τους, με την ψήφο τους, με την ανο­χή τους. 

Είναι αλή­θεια πώς μετά το 2010 τα πράγ­μα­τα δυσκό­λε­ψαν. Έκλει­σαν οι κρου­νοί της εθνι­κής ευδαι­μο­νί­ας, οι υπο­σχέ­σεις για μεγά­λα έργα περιο­ρί­στη­καν και μαζί τους οι ανα­γκαί­ες μελέτες. 

Στις δύσκο­λες ώρες όμως φαί­νο­νται οι ικα­νοί. Αφού λιγό­στε­ψαν οι εργο­λή­πτες ξανα­βγή­καν στο προ­σκή­νιο οι μελετητές. 

´Σοβα­ροί´ κεντρι­κοί και περι­φε­ρι­κοί άρχο­ντες, βρή­καν στις μελέ­τες ένα σπου­δαίο εργα­λείο, για να παρα­κάμ­πτουν τη λαϊ­κή δυσα­ρέ­σκεια.  Πώς να προ­χω­ρή­σου­με σε χαρά­ξεις δρό­μων, σε υδρευ­τι­κά έργα, σε λιμά­νια και τρέ­να χωρίς μελέ­τη!!! Κάτι τέτοιο θα ήταν ανεύ­θυ­νο και επι­κίν­δυ­νο. Θα ήταν μία κακιά συνή­θεια του παρελ­θό­ντος, που στο πνεύ­μα του φιλε­λεύ­θε­ρου εκσυγ­χρο­νι­σμού, πρέ­πει να εγκα­τα­λει­φθεί οριστικά. 

Τίπο­τα χωρίς μελέ­τη. Από τη βρύ­ση της γει­το­νιάς μέχρι τη μεγά­λη απο­τα­μιευ­τι­κή τεχνη­τή λίμνη. Από τον αγρο­τι­κό δρό­μο μέχρι τις εθνι­κές λεω­φό­ρους. Από την παρα­δο­σια­κή καλύ­βα μέχρι τα ιστο­ρι­κά δημο­τι­κά θέατρα. 

Ξανά μανά μελέ­τες. Για το μέσα και για το έξω. Για το πάνω και για το κάτω. Μελέ­τες που δεν θα τελειώ­νουν. Μελέ­τες που θα απαι­τούν και­νούρ­γιες μελέ­τες… Μελέ­τες που θα εγγυώ­νο­νται, πως το έργο δεν θα γίνει ή δεν θα τελειώ­σει ποτέ. 

Για­τί ο χρό­νος από την προ­κή­ρυ­ξη της μελέ­της μέχρι το ενδε­χό­με­νο τέλος του έργου είναι χρό­νος πολύ­τι­μος. Αρκε­τές φορές είναι χρό­νος χρυ­σο­φό­ρος.  Και με τη βοή­θεια των μέσων μαζι­κής ύπνω­σης, οι μελέ­τες θα απο­δει­κνύ­ουν ότι όλα έχουν αλλά­ξει προς το καλύ­τε­ρο. Ο δρό­μος για τον φιλε­λεύ­θε­ρο παρά­δει­σο είναι στρω­μέ­νος με πολ­λές …μελέ­τες.

ΥΓ. Το παρόν κεί­με­νο φυσι­κά δεν αφο­ρά τους σοβα­ρούς και υπεύ­θυ­νους τεχνο­κρά­τες, που έχουν κατα­θέ­σει την επι­στη­μο­νι­κή τους τοπο­θέ­τη­ση σε όφε­λος του συνόλου…

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted