Επιγραμματικά αλλά εξαιρετικά περιεκτικά ο φίλτατος Νίκος
Μητσιάλης επιχειρεί ένα ταξίδι ανάμεσα στις φλεγόμενες ή υπό ανάφλεξη
περιοχές του πλανήτη. Με δυσκολία προβλέψεων, γιατί τίποτε δεν είναι πια στατικό
και προβλέψιμο. Ολο και περισσότερες χώρες διεκδικούν την παρουσία τους στο προσκήνιο
της ιστορίας προβάλλοντας ποικιλόμορφες αντιστάσεις στην υποταγή και την
ισοπέδωσή τους… Ζούμε σε χρόνους ενδιαφέροντες…
Είναι ένα ερώτημα γιατί μέχρι τώρα οι πλωτοί γίγαντες ως
εμβληματικά σύμβολα της αυτοκρατορικής υπερδύναμης των ΗΠΑ και τα υπερσύγχρονα
αμερικανικά μαχητικά δεν ξερνούν ακόμα φωτιά και θάνατο ισοπεδώνοντας την
απείθαρχη χώρα των μουλάδων.
Έχει αλλάξει κάτι σημαντικό της σύρραξης του περασμένου
Ιουνίου που τελικά ανέδειξε τρεις «νικητές» και κανέναν ηττημένο; Μάλλον οι
πετρελαιάδες του Κόλπου, γεωπολιτικοί γείτονες του Ιράν, να μην συναινούν να
γίνει η γειτονιά τους παρανάλωμα του πυρός.
Υποθέσεις πως απηρχαιωμένα ιρανικά αμυντικά
αντιαεροπορικά όπλα έχουν αντικατασταθεί από ολοκληρωμένα συστήματα τελευταίας
γενιάς ικανά να εντοπίζουν πλήθος στόχων με υπερηχητικές ταχύτητες, μένει να
επαληθευτούν όταν αυτά αναλάβουν ενεργό δράση.
Ιλιγγιώδη τα κόστη των αεροπλανοφόρων, αυτών των πλωτών
τεράτων, αν συνυπολογίσει κανείς και τα παντός τύπου υπερσύγχρονα συστήματα
ηλεκτρονικού πολέμου. Και αυτό όταν ένας «φθηνός», λίγων εκατομμυρίων δολαρίων,
αντιπλοϊκός πύραυλος μπορεί να τραυματίσει ανεπανόρθωτα τις όποιες
αυτοκρατορικές επιδιώξεις.
Εδώ ακριβώς είναι και το δίλημμα του Τραμπ: να πατήσει
την σκανδάλη ή να μην την πατήσει αφού όπως λέγεται οι μουλάδες απέρριψαν την
πρότασή του για μια σικέ πολεμική σύγκρουση που θα καδράριζε στο τέλος τους
εμπλεκομένους ως νικητές – όπως και την προηγούμενη φορά – και κανέναν
ηττημένο.
Ο Ιρανός υπουργός εξωτερικών ανέφερε «πως το Ιράν πήρε τα
μαθήματα του από τον πόλεμο του περασμένου Ιουνίου και εντοπίζοντας τις
ελλείψεις μας φροντίσαμε να αυξήσουμε την πολεμική μας ισχύ με την βοήθεια
πάντα των συμμάχων μας…», εννοώντας φυσικά τους Ρώσους και τους Κινέζους.
Η Κίνα εισάγει περίπου το 18% του πετρελαίου από το Ιράν
και το 17% από τη Βενεζουέλα. Μπορεί ο Τραμπ να θέλει να στραγγαλίσει την Κίνα
από έλλειψη αργού πετρελαίου με μια σύρραξη στην ευρύτερη περιοχή, σύρραξη που
με το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ θα δημιουργούσε παγκόσμιες αναταράξεις
στους χρηματιστηριακούς δείκτες.
Παράλληλα οι Κινέζοι δεν επιθυμούν να διακοπεί ο δρόμος
του μεταξιού που περνά μέσα από το Ιράν, ούτε οι Ρώσοι να τους μπλοκάρουν τον
νότιο διάδρομο με τον οποίο ταξιδεύουν από την Αγία Πετρούπολη τα εμπορεύματα
τους και μέσω της Κασπίας Θάλασσας οδηγούνται στο ιρανικό λιμάνι του Μπαντάρ
Αμπάς, διαδρομή που ενδιαφέρει και την Ινδία.
Οι διαπραγματεύσεις της περασμένης Παρασκευής στο Ομάν
και όχι στην Κωνσταντινούπολη, μετά από απαίτηση του Ιράν, διακόπηκαν χωρίς να
βγει άσπρος καπνός. Άγνωστο τι ακριβώς θα επακολουθήσει, όταν τις εξελίξεις
«επηρεάζει» καθοριστικά το Ισραήλ κι ένα «λάθος» από τα γνωστά συνήθη είναι
δυνατόν να πυροδοτήσει το απευκταίο.
Στον απόηχο όλων αυτών η Ευρώπη αρχίζει να κάνει στροφή
180 μοιρών στις σχέσεις της με τη Ρωσία! Ξεκινώντας από τον Μακρόν που επιθυμεί
επανέναρξη του διαλόγου, στην ίδια γραμμή και η Μελόνι.
Παραδόξως και οι βαλτικές χώρες, Εσθονία και Λετονία
χαμηλώνουν τους τόνους… Η Αυστρία και η Σλοβακία ήταν πάντα υπέρ των συνομιλιών
με Πούτιν, προχθές προστέθηκαν Λουξεμβούργο και Τσεχία.
Ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς διατηρεί «επιφυλάξεις»,
αντιθέτως ο πρώην καγκελάριος Σρέντερ, εκφράζοντας προφανώς την οικονομική ελίτ
της χώρας του, δήλωσε πως δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στην γερμανική
ανάπτυξη εάν δεν ξαναλειτουργήσουν οι υποθαλάσσιοι αγωγοί Nord Stream 1 και 2.
Οι ευρωπαίοι «ηγέτες» περίμεναν πρώτα να γίνουν βουνά
ολόκληρα τα πτώματα στις στέπες της Ουκρανίας προκειμένου να γυρίσουν τους
δείκτες στο ρολόι της Ιστορίας, πριν από την «πορτοκαλί επανάσταση» της
πλατείας Μαϊντάν του Κιέβου…
Post Views: 0
