Ο Θανά­σης ο Τσού­ρας ο συμ­φοι­τη­τής την πρώ­τη χρο­νιά της
Ιατρι­κής το 1966… 

Τότε, που ψαρω­μέ­νο επαρ­χιω­τά­κι βρέ­θη­κα ανά­με­σα σε
πολ­λούς και άγνω­στους συμ­φοι­τη­τές… Γνω­ρι­στή­κα­με στην ουρά καθώς κατα­θέ­τα­με τα
χαρ­τιά μας για να πάρου­με φοι­τη­τι­κή ταυ­τό­τη­τα και πάσο για μειω­μέ­νο εισιτήριο
στα Αστι­κά λεω­φο­ρεία… Στα Γρα­φεία της Ιππο­κρά­τους… Ο Στά­θης, ο Θανά­σης και εγώ…

Η πιθα­νό­τη­τα συνταγ­μα­τι­κής εκτρο­πής, κάπου
αχνο­φαί­νο­νταν στις σκέ­ψεις μας, παρά τις καθη­συ­χα­στι­κές δια­βε­βαιώ­σεις των
ηγε­σιών κέντρου και αριστεράς… 

Μία μέρα ο Θανά­σης, έξαλ­λος από το συμ­βάν της προηγούμενης
μέρας κατέ­βη­κε στο αμφι­θέ­α­τρο, πριν το μάθη­μα του Αλε­ξό­που­λου (Φυσι­κή) για να
καταγ­γεί­λει τον συνά­δελ­φο Γκ., που ενώ το έπαι­ζε της πεφω­τι­σμέ­νης δημο­κρα­τι­κής δεξιάς
μπή­κε στα γρα­φεία της ΕΚΟΦ (Ναυα­ρί­νου) και από κεί πετού­σαν νερά και πέτρες σε
δημο­κρά­τες φοι­τη­τές, που ανέ­βαι­ναν μετά από δια­δή­λω­ση… Αξέ­χα­στη μένει η
δικαιο­λο­γία του ‘κρο­φο­Ε­ΚΟ­Φί­τη’: συνά­δελ­φοι, εγώ δεν έχω καμία σχέ­ση με την
ΕΚΟΦ… Απλά επει­δή ψιχά­λι­ζε, μπή­κα μέσα να γλυ­τώ­σω από την βρο­χή που ερχό­νταν…

Εννιά στις δέκα φορές ο Θανά­σης φορού­σε μία σκούρα
μπλε καμπαρ­ντί­να… Ετσι είχε πει μία μέρα ο Δημή­τρης Πλ. το πολύ ωραίο: Ερχε­ται
μία καμπαρ­ντί­να, που έχει μέσα τον Θανά­ση…

Σε κάποιο συρ­τά­ρι βρί­σκο­νται φωτο­γρα­φί­ες από μία
εκδρο­μή μίας μεγά­λης παρέ­ας στο Ναύ­πλιο… Εκεί, που στο κέφι μας πιάσαμε
τρα­γού­δια Θεο­δω­ρά­κη και μία διπλα­νή παρέα εθνι­κο­φρό­νων απαί­τη­σε να σταματήσουμε
για­τί …δεν μπο­ρού­σε να τρώ­ει μαζί με κομ­μου­νι­στές και συνοδοιπόρους… 

Στις 19 Απρί­λη του 1967 στις εκλο­γές για το 5μελές προεδρείο
του πρώ­του έτους της Ιατρι­κής ο θρί­αμ­βος των δημο­κρα­τι­κών δυνά­με­ων ήταν ολοκληρωτικός…
Πέντε στους πέντε… Και ο Θανά­σης μέσα σε αυτούς. Οπως ο Κώστας, ο Γιάν­νης και ο
Ντί­νος… Η αφε­ντο­μου­τσου­νά­ρα μου προ­ο­ρί­ζο­νταν για πρό­ε­δρος του έτους και σαν τέτοιος
είχα ανα­λά­βει να παρου­σιά­σω το νέο προ­ε­δρείο πριν το μάθη­μα της Φυσι­κής την 21^η
Απρι­λί­ου… Μας πρό­λα­βε η εθνοσωτήριος… 

Συνα­ντη­θή­κα­με και με τον Θανά­ση, που έφυ­γε για να κρυφτεί
εκτός Αττι­κής και είχα­με ορί­σει και κάποιους κωδι­κούς σε περί­πτω­ση επικοινωνίας…

Μία επι­κοι­νω­νία που δεν έγι­νε ποτέ… Οι δρό­μοι μας χωρίσανε
πολι­τι­κά… Μεί­να­με φίλοι αλλά τα χρό­νια εκεί­να οι πολι­τι­κές τοπο­θε­τή­σεις καθορίζανε
με αυστη­ρό­τη­τα τις φιλί­ες και τις παρέ­ες… Η γνω­στή υπερ­βο­λή, που σε αρκετές
περι­πτώ­σεις αδι­κεί την ανθρω­πιά και την αξιο­πρέ­πειά μας… Από εκεί­νη την πρω­το­φοι­τη­τι­κή παρέα κρά­τη­σε επα­φή με τον Χρή­στο, που ήταν και κου­μπά­ρος του. Τον είχε παντρέψει…

Πάντα είχα μέσα μου την ‘αγω­νία’ για να μην μάθω καμία
…στρα­βή του… Και ευτυ­χώς δεν συνέ­βη­κε… Όπως, μπο­ρού­σα να μαθαί­νω από τα ΜΜΕ, η
αφο­σί­ω­σή του στο ΠΑΣΟΚ συμ­βά­δι­ζε με από­στα­ση από τα θέλ­γη­τρα της ιδιοτελούς
αξιο­ποί­η­σης της θέσης και του αξιώματος…

Χαι­ρε­τι­σμός, λοι­πόν σε έναν φίλο… Μία φιλία από
εκεί­νες, που μπο­ρεί να συνο­δεύ­ο­νται με πολύ­χρο­νη απου­σία επα­φής αλλά αυτή την
αντί­φα­ση την γεφυ­ρώ­νουν βαθύ­τε­ρα αισθή­μα­τα ανθρώ­πι­νης στορ­γής και αγάπης… 

Χαί­ρε Θανάση…