Συνέ­βη, όπως δια­βά­σα­με κατά την σχο­λι­κή παρέ­λα­ση στον Βόλο… Την πόλη, με την μεγά­λη εργα­τι­κή και συν­δι­κα­λι­στι­κή παρά­δο­ση, που οι σύγ­χρο­νοι κάτοι­κοί της έχουν κατά πλειο­ψη­φία εκλέ­ξει δήμαρ­χό τον κ. Αχιλ­λέα Μπέο…

Κάποιοι μαθη­τές φώνα­ξαν χαμη­λό­φω­να αντι­πο­λε­μι­κά συν­θή­μα­τα… Δεν άρε­σαν οι αντι­πο­λε­μι­κές νότες σε άλλους. Γαλου­χη­μέ­νοι στο πνεύ­μα του μίσους, της σύγκρου­σης, της εξό­ντω­σης των δια­φο­ρε­τι­κών, των εχθρών… Η απά­ντη­ση υπήρ­ξε άμε­ση και βρο­ντώ­δης: ‘Αίμα, τιμή, Χρυ­σή Αυγή‘ φώνα­ξε μία ευά­ριθ­μη ομά­δα άλλων μαθητών…

Ξαφ­νιά­στη­καν οι περί­οι­κοι… Οι περισ­σό­τε­ροι γέλα­σαν… Ελά­χι­στοι εκνευ­ρί­στη­καν και αντέ­δρα­σαν… Σε λίγο όλα έλη­ξαν… Ηταν ένα απλό περι­στα­τι­κό… Πάει… τέλειωσε…

Το πιο αστείο που δια­βά­σα­με: “Παράλ­λη­λα, έχουν ήδη κλη­θεί οι αρμό­διοι Σύμ­βου­λοι Εκπαί­δευ­σης να συν­δρά­μουν παι­δα­γω­γι­κά, ενι­σχύ­ο­ντας στους μαθη­τές και στις μαθή­τριες τις αρχές της δημο­κρα­τι­κής συνεί­δη­σης και της ενερ­γού πολι­τειό­τη­τας“.

Αλή­θεια, πώς πραγ­μα­το­ποιεί­ται στην μαθη­τι­κή καθη­με­ρι­νό­τη­τα η δημο­κρα­τι­κή αγω­γή των νέων μαθη­τών και αυρια­νών πολιτών;

Τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης συντρο­φιά με τα μέσα μαζι­κής ενη­μέ­ρω­σης (;) μερι­μνούν με μεγά­λη συνέ­πεια για την μαζι­κή ολι­κή ισο­πέ­δω­ση των νέων, μακριά από την γνώ­ση του ιστο­ρι­κού χωρο­χρο­νι­κού στίγ­μα­τος, που θα μπο­ρού­σε να γεν­νή­σει σκέ­ψεις, από­ψεις, θέσεις και ενα­ντιώ­σεις καθό­λου αρε­στές στο κοι­νω­νι­κό μας σύστημα… 

Μάλ­λον επι­κίν­δυ­νες, αφού στην παγκό­σμια ιστο­ρία τα μεγά­λα ταρα­κου­νή­μα­τα έγι­ναν όταν η νεο­λαία πρω­το­πό­ρη­σε στην δια­τά­ρα­ξη της καθε­στη­κυί­ας ισορροπίας… 

Αντί­θε­τα, όταν η δυνα­μι­κή της διο­χε­τεύ­τη­κε έντε­χνα στην δήθεν αμφι­σβή­τη­ση μέσα από τα κανά­λια του ρατσι­σμού, της ξενο­φο­βί­ας και του εθνι­κι­σμού προ­έ­κυ­ψαν κατα­στά­σεις τρό­μου, φόβου, άγριων μαζι­κών εγκλη­μά­των, ολο­καυ­τω­μά­των και γενοκτονιών.

Αυτά τα γνω­ρί­ζουν οι ταγοί της εξου­σί­ας και τα αξιο­ποιούν ανα­λό­γως… Ετσι, η παι­δεία χάνει όλο και περισ­σό­τε­ρο τον ανθρω­πι­στι­κό της χαρα­κτή­ρα, την οικου­με­νι­κή της διά­στα­ση μέσα από την γνώ­ση των αγώ­νων για την κατά­χτη­ση της ελευ­θε­ρί­ας και την πολι­τι­κής χει­ρα­φέ­τη­σης του λαού μας μαζί με όλους τους λαούς του κόσμου… Ο πατριω­τι­σμός μετα­τρέ­πε­ται σε στεί­ρα προ­γο­νο­πλη­ξία, σε αυτά­ρε­σκο αίσθη­μα φυλε­τι­κής υπε­ρο­χής και περι­φρό­νη­σης κάθε άλλου, που κατα­τάσ­σε­ται αυτό­μα­τα στους εχθρούς …

Μία εκπαί­δευ­ση-παι­δεία για τον αντα­γω­νι­σμό, την αλλη­λο­ε­ξό­ντω­ση, την ‘βάδι­ση επί πτω­μά­των’ στην κοι­νω­νία της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης ανά­δει­ξης, πώς μπο­ρεί να ενστα­λά­ξει αρχές αλλη­λο­σε­βα­σμού, υπε­ρά­σπι­σης των κοι­νών, ‘τυρα­νο­κτο­νι­κό’ πνεύ­μα στους αυρια­νούς πολί­τες ενα­ντί­ον των σφε­τε­ρι­στών των βασι­κών τους δικαιωμάτων…

Εδώ, που τα λέμε, είναι μάλ­λον δύσκο­λο ένα τέτοιο παι­δα­γω­γι­κό πνεύ­μα, όταν θαυ­μα­στές της εξό­ντω­σης των αγω­νι­στών της εθνι­κής αντί­στα­σης, όταν υμνη­τές της εφτά­χρο­νης προ­δο­τι­κής δικτα­το­ρί­ας στε­γά­ζο­νται στο ξεχυ­λω­μέ­νης ευρύ­τη­τας πλαί­σιο της ‘κεντρο­δε­ξιάς’.

Κρα­τά­με το γέλιο των παρευ­ρι­σκό­με­νων… Αυτό­μα­τα ήρθαν στο νου οι στίχοι: