Χωρίς να το ξέρουν πάντως δεν είναι μακριά από την αλή­θεια αφού ο χαρα­κτη­ρι­σμός ται­ριά­ζει αν ανα­τρέ­ψεις κατά 180^ο μοί­ρες τον προ­σα­να­το­λι­σμό της… Ολο­τα­χώς προς τα πίσω… Τον σκο­τα­δι­σμό, την αποι­κιο­κρα­τία, τον εξαν­δρα­πο­δι­σμό λαών και χωρών του ‘τρί­του κόσμου’ . 

Παρα­θέ­του­με την ομι­λία του Μάρ­κο Ρού­μπιο, που μας την κοι­νο­ποί­η­σε ο φίλ­τα­τος Στέ­φα­νος Πάντος και στην συνέ­χεια περι­λά­βα­με ένα σύντο­μο σχό­λιο του Στέ­φα­νου πάνω σε αυτήν.

Ομι­λία του Μάρ­κο Ρούμπιο

Είναι ο δρό­μος στον οποίο σας καλού­με εδώ στην Ευρώ­πη να συμπο­ρευ­θεί­τε μαζί μας.

Είναι ένας δρό­μος που έχου­με δια­νύ­σει μαζί και στο παρελ­θόν και ελπί­ζου­με να δια­νύ­σου­με ξανά από κοινού.

Για πέντε αιώ­νες, μέχρι το τέλος του Δευ­τέ­ρου Παγκο­σμί­ου Πολέ­μου, η Δύση βρι­σκό­ταν σε διαρ­κή επέ­κτα­ση – οι ιερα­πό­στο­λοί της, οι προ­σκυ­νη­τές της, οι στρα­τιώ­τες της, οι εξε­ρευ­νη­τές της ξεχύ­νο­νταν από τις ακτές της για να δια­σχί­σουν ωκε­α­νούς, να εποι­κί­σουν νέες ηπεί­ρους, να οικο­δο­μή­σουν τερά­στιες αυτο­κρα­το­ρί­ες που εκτεί­νο­νταν σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο.

Όμως το 1945, για πρώ­τη φορά από την επο­χή του Κολόμ­βου, βρι­σκό­ταν σε υποχώρηση.

Η Ευρώ­πη ήταν ερειπωμένη.

Η μισή ζού­σε πίσω από ένα Σιδη­ρούν Παρα­πέ­τα­σμα και η υπό­λοι­πη έμοια­ζε έτοι­μη να ακολουθήσει.

Οι μεγά­λες δυτι­κές αυτο­κρα­το­ρί­ες είχαν εισέλ­θει σε τελι­κή παρακ­μή, επι­τα­χυ­νό­με­νη από άθε­ες κομ­μου­νι­στι­κές επα­να­στά­σεις και από αντια­ποι­κια­κές εξε­γέρ­σεις που θα μετα­μόρ­φω­ναν τον κόσμο και θα σκέ­πα­ζαν με το κόκ­κι­νο σφυ­ρο­δρέ­πα­νο τερά­στιες εκτά­σεις του χάρ­τη τα επό­με­να χρόνια.

Μέσα σε αυτό το πλαί­σιο, τότε όπως και τώρα, πολ­λοί άρχι­σαν να πιστεύ­ουν ότι η επο­χή της κυριαρ­χί­ας της Δύσης είχε φτά­σει στο τέλος της και ότι το μέλ­λον μας ήταν κατα­δι­κα­σμέ­νο να απο­τε­λέ­σει μια αμυ­δρή και αδύ­να­μη ηχώ του παρελ­θό­ντος μας.

Όμως μαζί, οι προ­κά­το­χοί μας ανα­γνώ­ρι­σαν ότι η παρακ­μή είναι επι­λο­γή – και ήταν μια επι­λο­γή που αρνή­θη­καν να κάνουν. Αυτό είναι που κάνα­με μαζί μία φορά στο παρελ­θόν και αυτό είναι που ο Πρό­ε­δρος Τραμπ και οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες θέλουν να κάνουν ξανά τώρα, μαζί με εσάς.

Και γι’ αυτό δεν θέλου­με συμ­μά­χους αδύ­να­μους, για­τί αυτό μας καθι­στά και εμάς ασθενέστερους.

Θέλου­με συμ­μά­χους που μπο­ρούν να υπε­ρα­σπι­στούν τον εαυ­τό τους, ώστε κανέ­νας αντί­πα­λος να μην μπει ποτέ στον πει­ρα­σμό να δοκι­μά­σει τη συλ­λο­γι­κή μας ισχύ.

Γι’ αυτό δεν θέλου­με συμ­μά­χους δεσμευ­μέ­νους από ενο­χές και ντροπή.

Θέλου­με συμ­μά­χους υπε­ρή­φα­νους για τον πολι­τι­σμό και την κλη­ρο­νο­μιά τους, που κατα­νο­ούν ότι είμα­στε κλη­ρο­νό­μοι του ίδιου μεγά­λου και ευγε­νούς πολι­τι­σμού και που, μαζί μας, είναι πρό­θυ­μοι και ικα­νοί να τον υπερασπιστούν.

Και γι’ αυτό δεν θέλου­με συμ­μά­χους που εξορ­θο­λο­γί­ζουν ένα προ­βλη­μα­τι­κό στά­τους κβο αντί να αντι­με­τω­πί­ζουν όσα απαι­τού­νται για να διορθωθεί.

Εμείς στην Αμε­ρι­κή δεν έχου­με κανέ­να ενδια­φέ­ρον να είμα­στε ευγε­νι­κοί και τακτι­κοί δια­χει­ρι­στές της ελεγ­χό­με­νης παρακ­μής της Δύσης.

Δεν επι­διώ­κου­με τον δια­χω­ρι­σμό, αλλά την ανα­ζω­ο­γό­νη­ση μιας παλιάς φιλί­ας και την ανα­νέ­ω­ση του μεγα­λύ­τε­ρου πολι­τι­σμού στην ανθρώ­πι­νη ιστορία.

Αυτό που επι­θυ­μού­με είναι μια ανα­νε­ω­μέ­νη συμ­μα­χία που ανα­γνω­ρί­ζει ότι όσα ταλαι­πώ­ρη­σαν τις κοι­νω­νί­ες μας δεν είναι απλώς ένα σύνο­λο κακών πολι­τι­κών, αλλά μια γενι­κευ­μέ­νη κατή­φεια απελ­πι­σί­ας και εφησυχασμού.

Μια συμ­μα­χία – η συμ­μα­χία που θέλου­με – δεν είναι εκεί­νη που παρα­λύ­ει από τον φόβο: φόβο για την κλι­μα­τι­κή αλλα­γή, φόβο για τον πόλε­μο, φόβο για την τεχνο­λο­γία. Αντι­θέ­τως, θέλου­με μια συμ­μα­χία που θα ορμά με τόλ­μη στο μέλ­λον. Και ο μόνος φόβος που έχου­με είναι ο φόβος της ντρο­πής αν δεν αφή­σου­με στα παι­διά μας έθνη πιο υπε­ρή­φα­να, πιο ισχυ­ρά και πιο ευημερούντα”.

Παγκό­σμια εμπό­λε­μη επα­να­ποι­κιο­ποί­η­ση υπό τον άξο­να με επι­κε­φα­λής τις ΗΠΑ!

Ο Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ, Μάρ­κο Ρού­μπιο, εκφώ­νη­σε χθες το βρά­δυ μία από τις πιο αποι­κιο­κρα­τι­κές ομι­λί­ες στον 21^ο αιώνα.

Η αμε­ρι­κα­νι­κή αυτο­κρα­το­ρία θέλει την Ευρώ­πη να τη βοη­θή­σει να αποι­κιο­ποι­ή­σει ξανά τον Παγκό­σμιο Νότο.

Ο Ρού­μπιο εξή­ρε τους δυτι­κούς αποι­κιο­κρά­τες για το ό,τι “εγκα­τέ­στη­σαν νέες ηπεί­ρους, οικο­δό­μη­σαν τερά­στιες αυτο­κρα­το­ρί­ες που εκτεί­νο­νταν σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο”.

Έπει­τα, παρα­πο­νέ­θη­κε για την απο­α­ποι­κιο­ποί­η­ση του Παγκό­σμιου Νότου, παρου­σιά­ζο­ντάς την ως ένα ύπου­λο κομ­μου­νι­στι­κό σχέδιο.

Ο Ρού­μπιο θρη­νού­σε: “Οι μεγά­λες δυτι­κές αυτο­κρα­το­ρί­ες είχαν εισέλ­θει σε τερ­μα­τι­κή παρακ­μή, επι­τα­χυ­νό­με­νη από άθε­ες κομ­μου­νι­στι­κές επα­να­στά­σεις και από αντια­ποι­κια­κές εξε­γέρ­σεις που θα μετα­μόρ­φω­ναν τον κόσμο και θα σκέ­πα­ζαν το κόκ­κι­νο σφυ­ρο­δρέ­πα­νο σε τερά­στιες εκτά­σεις του χάρ­τη στα χρό­νια που θα ακολουθούσαν”.

Ο Ρού­μπιο εκφώ­νη­σε αυτή την ομι­λία στη Διά­σκε­ψη Ασφα­λεί­ας του Μονά­χου, περι­τρι­γυ­ρι­σμέ­νος από Ευρω­παί­ους ηγέ­τες, οι οποί­οι του επι­φύ­λα­ξαν θερ­μό χει­ρο­κρό­τη­μα. Τους άρε­σε η αποι­κιο­κρα­τι­κή του επίθεση.

Ο Αμε­ρι­κα­νός υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών επέ­μει­νε ότι οι βορειο­α­με­ρι­κα­νοί και Ευρω­παί­οι ιμπε­ρια­λι­στές θα πρέ­πει να ενω­θούν για να αντι­στρέ­ψουν “τη δια­χει­ρι­ζό­με­νη παρακ­μή της Δύσης”, να ανα­βιώ­σουν “την επο­χή της κυριαρ­χί­ας της Δύσης”, να “ανα­νε­ώ­σουν τον μεγα­λύ­τε­ρο πολι­τι­σμό στην ανθρώ­πι­νη ιστορία”.

Αυτή είναι μια ξεκά­θα­ρη έκκλη­ση από την αμε­ρι­κα­νι­κή αυτο­κρα­το­ρία να ανα­στή­σει τον δυτι­κό αποι­κιο­κρα­τι­σμό και να αποι­κιο­ποι­ή­σει ξανά τον Παγκό­σμιο Νότο (που αντι­προ­σω­πεύ­ει τη μεγά­λη πλειο­νό­τη­τα του παγκό­σμιου πληθυσμού).

Αυτό που η αμε­ρι­κα­νι­κή αυτο­κρα­το­ρία έκα­νε στη Γάζα, τη Βενε­ζου­έ­λα και τώρα στην Κού­βα είναι αυτό που θέλει να κάνει σε ολό­κλη­ρο τον Παγκό­σμιο Νότο.

Η ομι­λία του Μάρ­κο Ρού­μπιο στην συν­διά­σκε­ψη ασφαλείας
του Μονά­χου (13-15 Φλε­βά­ρη 2026) είναι ‘ιστο­ρι­κή’ Τον χαρα­κτη­ρι­σμό αυτό της τον
απο­δί­δουν κυρί­ως οι ακρο­δε­ξιοί σχο­λια­στές, που απο­γειώ­θη­καν από το εθνικιστικό
παρα­λή­ρη­μα του Αμε­ρι­κα­νο-Κου­βα­νού Υπ. Εξ των ΗΠΑ. 

Χωρίς να το ξέρουν πάντως δεν είναι μακριά από την
αλή­θεια αφού ο χαρα­κτη­ρι­σμός ται­ριά­ζει αν ανα­τρέ­ψεις κατά 180^ο
μοί­ρες τον προ­σα­να­το­λι­σμό της… Ολο­τα­χώς προς τα πίσω… Τον σκο­τα­δι­σμό, την
αποι­κιο­κρα­τία, τον εξαν­δρα­πο­δι­σμό λαών και χωρών του ‘τρί­του κόσμου’ . 

Παρα­θέ­του­με την ομι­λία του Μάρ­κο Ρού­μπιο, που μας την
κοι­νο­ποί­η­σε ο φίλ­τα­τος Στέ­φα­νος Πάντος και στην συνέ­χεια περι­λά­βα­με ένα
σύντο­μο σχό­λιο του Στέ­φα­νου πάνω σε αυτήν.

Ομι­λία του Μάρ­κο Ρούμπιο

«Αυτός είναι ο δρό­μος στον οποίο έχει επι­λέ­ξει να
πορευ­τεί ο Πρό­ε­δρος Τραμπ και οι Ηνω­μέ­νες Πολιτείες.

Είναι ο δρό­μος στον οποίο σας καλού­με εδώ στην Ευρώπη
να συμπο­ρευ­θεί­τε μαζί μας.

Είναι ένας δρό­μος που έχου­με δια­νύ­σει μαζί και στο
παρελ­θόν και ελπί­ζου­με να δια­νύ­σου­με ξανά από κοινού.

Για πέντε αιώ­νες, μέχρι το τέλος του Δευτέρου
Παγκο­σμί­ου Πολέ­μου, η Δύση βρι­σκό­ταν σε διαρ­κή επέ­κτα­ση — οι ιερα­πό­στο­λοί της,
οι προ­σκυ­νη­τές της, οι στρα­τιώ­τες της, οι εξε­ρευ­νη­τές της ξεχύ­νο­νταν από τις
ακτές της για να δια­σχί­σουν ωκε­α­νούς, να εποι­κί­σουν νέες ηπεί­ρους, να
οικο­δο­μή­σουν τερά­στιες αυτο­κρα­το­ρί­ες που εκτεί­νο­νταν σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο.

Όμως το 1945, για πρώ­τη φορά από την επο­χή του
Κολόμ­βου, βρι­σκό­ταν σε υποχώρηση.

Η Ευρώ­πη ήταν ερειπωμένη.

Η μισή ζού­σε πίσω από ένα Σιδη­ρούν Παρα­πέ­τα­σμα και η
υπό­λοι­πη έμοια­ζε έτοι­μη να ακολουθήσει.

Οι μεγά­λες δυτι­κές αυτο­κρα­το­ρί­ες είχαν εισέλ­θει σε
τελι­κή παρακ­μή, επι­τα­χυ­νό­με­νη από άθε­ες κομ­μου­νι­στι­κές επα­να­στά­σεις και από
αντια­ποι­κια­κές εξε­γέρ­σεις που θα μετα­μόρ­φω­ναν τον κόσμο και θα σκέ­πα­ζαν με το
κόκ­κι­νο σφυ­ρο­δρέ­πα­νο τερά­στιες εκτά­σεις του χάρ­τη τα επό­με­να χρόνια.

Μέσα σε αυτό το πλαί­σιο, τότε όπως και τώρα, πολλοί
άρχι­σαν να πιστεύ­ουν ότι η επο­χή της κυριαρ­χί­ας της Δύσης είχε φτά­σει στο τέλος
της και ότι το μέλ­λον μας ήταν κατα­δι­κα­σμέ­νο να απο­τε­λέ­σει μια αμυ­δρή και
αδύ­να­μη ηχώ του παρελ­θό­ντος μας.

Όμως μαζί, οι προ­κά­το­χοί μας ανα­γνώ­ρι­σαν ότι η παρακμή
είναι επι­λο­γή — και ήταν μια επι­λο­γή που αρνή­θη­καν να κάνουν. Αυτό είναι που
κάνα­με μαζί μία φορά στο παρελ­θόν και αυτό είναι που ο Πρό­ε­δρος Τραμπ και οι
Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες θέλουν να κάνουν ξανά τώρα, μαζί με εσάς.

Και γι’ αυτό δεν θέλου­με συμ­μά­χους αδύ­να­μους, γιατί
αυτό μας καθι­στά και εμάς ασθενέστερους.

Θέλου­με συμ­μά­χους που μπο­ρούν να υπε­ρα­σπι­στούν τον
εαυ­τό τους, ώστε κανέ­νας αντί­πα­λος να μην μπει ποτέ στον πει­ρα­σμό να δοκιμάσει
τη συλ­λο­γι­κή μας ισχύ.

Γι’ αυτό δεν θέλου­με συμ­μά­χους δεσμευ­μέ­νους από ενοχές
και ντροπή.

Θέλου­με συμ­μά­χους υπε­ρή­φα­νους για τον πολι­τι­σμό και
την κλη­ρο­νο­μιά τους, που κατα­νο­ούν ότι είμα­στε κλη­ρο­νό­μοι του ίδιου μεγά­λου και
ευγε­νούς πολι­τι­σμού και που, μαζί μας, είναι πρό­θυ­μοι και ικα­νοί να τον
υπερασπιστούν.

Και γι’ αυτό δεν θέλου­με συμ­μά­χους που εξορθολογίζουν
ένα προ­βλη­μα­τι­κό στά­τους κβο αντί να αντι­με­τω­πί­ζουν όσα απαι­τού­νται για να
διορθωθεί.

Εμείς στην Αμε­ρι­κή δεν έχου­με κανέ­να ενδια­φέ­ρον να
είμα­στε ευγε­νι­κοί και τακτι­κοί δια­χει­ρι­στές της ελεγ­χό­με­νης παρακ­μής της Δύσης.

Δεν επι­διώ­κου­με τον δια­χω­ρι­σμό, αλλά την αναζωογόνηση
μιας παλιάς φιλί­ας και την ανα­νέ­ω­ση του μεγα­λύ­τε­ρου πολι­τι­σμού στην ανθρώπινη
ιστορία.

Αυτό που επι­θυ­μού­με είναι μια ανα­νε­ω­μέ­νη συμ­μα­χία που
ανα­γνω­ρί­ζει ότι όσα ταλαι­πώ­ρη­σαν τις κοι­νω­νί­ες μας δεν είναι απλώς ένα σύνολο
κακών πολι­τι­κών, αλλά μια γενι­κευ­μέ­νη κατή­φεια απελ­πι­σί­ας και εφησυχασμού.

Μια συμ­μα­χία — η συμ­μα­χία που θέλου­με — δεν είναι
εκεί­νη που παρα­λύ­ει από τον φόβο: φόβο για την κλι­μα­τι­κή αλλα­γή, φόβο για τον
πόλε­μο, φόβο για την τεχνο­λο­γία. Αντι­θέ­τως, θέλου­με μια συμ­μα­χία που θα ορμά με
τόλ­μη στο μέλ­λον. Και ο μόνος φόβος που έχου­με είναι ο φόβος της ντρο­πής αν δεν
αφή­σου­με στα παι­διά μας έθνη πιο υπε­ρή­φα­να, πιο ισχυ­ρά και πιο ευημερούντα».

Είναι το από­σπα­σμα της ομι­λί­ας του Μάρ­κο Ρού­μπιο που
προ­έρ­χε­ται από το επί­ση­μο απο­μα­γνη­το­φω­νη­μέ­νο κεί­με­νο που δημο­σί­ευ­σε χθες το
Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ.

Παγκό­σμια εμπό­λε­μη επα­να­ποι­κιο­ποί­η­ση υπό τον άξο­να με
επι­κε­φα­λής τις ΗΠΑ!

Ο Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ, Μάρ­κο Ρού­μπιο,  εκφώνησε 
χθες το βρά­δυ μία από τις πιο αποι­κιο­κρα­τι­κές ομι­λί­ες  στον 21^ο  αιώνα.

Η αμε­ρι­κα­νι­κή αυτο­κρα­το­ρία θέλει την Ευρώ­πη να τη
βοη­θή­σει να αποι­κιο­ποι­ή­σει ξανά τον Παγκό­σμιο Νότο.

Ο Ρού­μπιο εξή­ρε τους δυτι­κούς αποι­κιο­κρά­τες για το ό,τι
«εγκα­τέ­στη­σαν νέες ηπεί­ρους, οικο­δό­μη­σαν τερά­στιες αυτο­κρα­το­ρί­ες που
εκτεί­νο­νταν σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο».

Έπει­τα, παρα­πο­νέ­θη­κε για την απο­α­ποι­κιο­ποί­η­ση του
Παγκό­σμιου Νότου, παρου­σιά­ζο­ντάς την ως ένα ύπου­λο κομ­μου­νι­στι­κό σχέδιο.

Ο Ρού­μπιο θρη­νού­σε: «Οι μεγά­λες δυτι­κές αυτοκρατορίες
είχαν εισέλ­θει σε τερ­μα­τι­κή παρακ­μή, επι­τα­χυ­νό­με­νη από άθε­ες κομμουνιστικές
επα­να­στά­σεις και από αντια­ποι­κια­κές εξε­γέρ­σεις που θα μετα­μόρ­φω­ναν τον κόσμο
και θα σκέ­πα­ζαν το κόκ­κι­νο σφυ­ρο­δρέ­πα­νο σε τερά­στιες εκτά­σεις του χάρ­τη στα
χρό­νια που θα ακολουθούσαν».

Ο Ρού­μπιο εκφώ­νη­σε αυτή την ομι­λία στη Διάσκεψη
Ασφα­λεί­ας του Μονά­χου, περι­τρι­γυ­ρι­σμέ­νος από Ευρω­παί­ους ηγέ­τες, οι οποί­οι του
επι­φύ­λα­ξαν θερ­μό χει­ρο­κρό­τη­μα. Τους άρε­σε η αποι­κιο­κρα­τι­κή του επίθεση.

Ο Αμε­ρι­κα­νός υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών επέ­μει­νε ότι οι
βορειο­α­με­ρι­κα­νοί και Ευρω­παί­οι ιμπε­ρια­λι­στές θα πρέ­πει να ενω­θούν για να
αντι­στρέ­ψουν «τη δια­χει­ρι­ζό­με­νη παρακ­μή της Δύσης», να ανα­βιώ­σουν «την εποχή
της κυριαρ­χί­ας της Δύσης», να «ανα­νε­ώ­σουν τον μεγα­λύ­τε­ρο πολι­τι­σμό στην
ανθρώ­πι­νη ιστορία».

Αυτή είναι μια ξεκά­θα­ρη έκκλη­ση από την αμερικανική
αυτο­κρα­το­ρία να ανα­στή­σει τον δυτι­κό αποι­κιο­κρα­τι­σμό και να αποι­κιο­ποι­ή­σει ξανά
τον Παγκό­σμιο Νότο (που αντι­προ­σω­πεύ­ει τη μεγά­λη πλειο­νό­τη­τα του παγκόσμιου
πληθυσμού).

Αυτό που η αμε­ρι­κα­νι­κή αυτο­κρα­το­ρία έκα­νε στη Γάζα, τη
Βενε­ζου­έ­λα και τώρα στην Κού­βα είναι αυτό που θέλει να κάνει σε ολό­κλη­ρο τον
Παγκό­σμιο Νότο.