Αν μπο­ρείς να απο­στα­σιο­ποι­η­θείς -δεν
είναι εύκο­λο- από την καθη­με­ρι­νό­τη­τα των πολι­τι­κών μας πραγ­μά­των στο ‘δημο­κρα­τι­κό
τόξο’ θα νοιώ­σεις ‘πρω­τό­γνω­ρα’ συναισθήματα.<!–more–>

Κάτι μετα­ξύ ιλα­ρό­τη­τας, αυτοσαρκασμού,
απο­ρί­ας, ειρω­νεί­ας, οργής και τελι­κής θλίψης… 

Η κυβερ­νη­τι­κή παρά­τα­ξη, είναι σε ένα
επί­πε­δο… αξιο­θαύ­μα­στη. Στα χρό­νια της μετα­πο­λί­τευ­σης δεν υπήρ­ξε άλλη πολιτική
ηγε­σία χρε­ω­μέ­νη με τέτοιο μεγά­λο πλή­θος σκαν­δά­λων… ΟΠΕΚΕΠΕ, τηλεφωνικές
παρα­κο­λου­θή­σεις, έγκλη­μα των Τεμπών, απευ­θεί­ας ανα­θέ­σεις και άλλα παρόμοια
συγκρο­τούν το πάν­θεο της ποι­κι­λό­μορ­φης δρά­σης της…

Την ίδια ώρα, εφαρ­μό­ζει προκλητικά
νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πολι­τι­κή. Με ουσια­στι­κή εγκα­τά­λει­ψη τομέ­ων της δημό­σιας ζωής (παι­δεία,
υγεία, κοι­νω­νι­κή ασφά­λεια, υπο­δο­μές, μετα­φο­ρές) οδη­γεί προς τον ατο­μι­κι­σμό, και
την επι­δί­ω­ξη παντί τρό­πω της αλλη­λο­ε­ξό­ντω­σης …ως μοντέ­λο επι­βί­ω­σης και ανάπτυξης.
  

Με από­λυ­το κυνι­σμό, με θριαμ­βο­λο­γία αθωότητας
πάνω από τις συφο­ρές δίνει ‘το καλό παρά­δειγ­μα’, που μία κοι­νω­νία ηττημένη
του­λά­χι­στον από το 2015 ανέ­χε­ται και -δυστυ­χώς- σε κάποιο κρί­σι­μο βαθμό
υιο­θε­τεί…  Τρο­μά­ζει το αστυ­νο­μι­κό δελ­τίο της
καθη­με­ρι­νό­τη­τας από την χωρίς στα­μα­τη­μό αλλη­λο­κτό­νο βία… 

Αυτή η παρά­τα­ξη θα είχε περά­σει προ
και­ρού στην συρ­ρί­κνω­ση και την ανυ­πο­λη­ψία αν δεν υπήρ­χε η εικό­να αποσύνθεσης
και κατρα­κύ­λας στον απέ­να­ντι χώρο…

Το Πανελ­λή­νιο ΣΟΚ χρε­ω­μέ­νο με τις ατελείωτες
οικο­νο­μι­κές ‘ατα­σθα­λί­ες’ του παρελ­θό­ντος έχει ως τελευ­ταίο κυβερ­νη­τι­κό του έργο
την συμ­με­το­χή μαζί με την ΝΔ στην πολι­τι­κή υιο­θέ­τη­ση των μνημονίων…

Ο άλλο­τε ‘ριζο­σπα­στι­κός’ ΣΥΡΙΖΑ έγραψε
μονα­δι­κές στιγ­μές στην πολι­τι­κή ζωή του τόπου, όταν μετέ­τρε­ψε τον γνή­σιο λαϊκό
ριζο­σπα­στι­σμό σε κου­ρε­λό­χαρ­το μηδε­νι­κής αξί­ας στο τρα­πέ­ζι των διαπραγματεύσεων
με τα γερά­κια της ΕΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δια­πο­μπεύ­σει την έννοια της αριστεράς,
κυρί­ως με την πλή­ρη εγκα­τά­λει­ψη των δεσμευ­τι­κών του υπο­σχέ­σε­ων προς τον λαό…

Στον ΣΥΡΙΖΑ, οι σκη­νές φαιδρότητας,
που είχα­με προ­βλέ­ψει ξεπερ­νούν κάθε πολι­τι­κό προη­γού­με­νο… Διασπάσεις,
μικρο­δια­σπά­σεις, προ­σω­πι­κές πολι­τι­κές, περί­ο­δος Κασ­σε­λά­κη, πλή­ρης απροσδιοριστία
για τα μελ­λού­με­να… Εγκα­τα­λεί­ψεις του σκά­φους με γορ­γούς ρυθμούς …

Από τους απο­χω­ρού­ντες, οι πιο
κλασ­σι­κοί οππορ­του­νι­στές ανα­ζη­τούν στέ­γη στο πλη­σί­ον κεί­με­νο ΠΑΣΟΚ. Που προσφέρει
φιλο­ξε­νία στην λογι­κή του …μάζευε και ας είναι και ρώγες. Εκεί, που
έφτυ­ναν γυρί­ζουν ταπει­νω­μέ­νοι οι γυρο­λό­γοι της μικρο­πο­λι­τι­κής και υπό­σχο­νται …νέους
αγώ­νες φυσι­κά του ιδί­ου ήθους…

Η περί­πτω­ση ‘Alexis’ παρου­σιά­ζει ιδιαί­τε­ρο ενδια­φέ­ρον για
την απο­τί­μη­ση του πολι­τι­κού μας πολι­τι­σμού… Εχο­ντας χρε­ω­θεί με τον πιο απροκάλυπτο
τρό­πο την μεγα­λύ­τε­ρη κωλο­τού­μπα του­λά­χι­στον την περί­ο­δο της μετα­πο­λί­τευ­σης με
πλή­ρη ανα­τρο­πή των λαϊ­κών προσ­δο­κιών απο­χω­ρεί από την ηγε­σία μετά από γερά
εκλο­γι­κά χαστού­κια… Απο­χω­ρεί και από την πολι­τι­κό προ­σκή­νιο ανοί­γο­ντας τον
δρό­μο στην περί­ο­δο της φαι­δρό­τη­τας στην ηγε­σία του κόμματος…

Όταν τα πράγ­μα­τα φτά­νουν στο μη
περε­ταί­ρω, τότε ξανα­σαλ­πί­ζει για την …κατά­λη­ψη της Ιερι­χούς. Εκδί­δει την ‘Ιθά­κη’,
στην οποία υπό­σχε­ται να μιλή­σει -κατά την προ­σφι­λή δημο­σιο­γρα­φι­κή έκφρα­ση- για
όλους και για όλα και δεν λέει ουσια­στι­κά τίπο­τε. Ψήγ­μα­τα αυτο­κρι­τι­κής για τα
πιο επου­σιώ­δη και αρκε­τής κρι­τι­κής σε συνερ­γά­τες για τις ευθύ­νες όσων έγιναν
και δεν έγιναν…

Και τώρα, τελειώ­νο­ντας το ‘ταξί­δι’ της
Ιθά­κης ο νέος ‘Οδυσ­σέ­ας’ καλεί σε συστρά­τευ­ση -τίς οίδε ποιους, πού και με ποιον
τρό­πο- για να φύγουν οι ανί­κα­νοι, οι ανέ­ντι­μοι, οι … οι … 

Είναι ηλί­ου φαει­νό­τε­ρο, πως όλες αυτές
οι κινή­σεις ένθεν κακεί­θεν όζουν παλιού­ρα, μού­χλα, εμετίλα. 

Ζητεί­ται ελπίς… 

Η δική τους συσπεί­ρω­ση και ανά­δει­ξη σε
πρω­τα­γω­νι­στές είναι το ζητούμενο… 

Αν μπο­ρείς να απο­στα­σιο­ποι­η­θείς -δεν
είναι εύκο­λο- από την καθη­με­ρι­νό­τη­τα των πολι­τι­κών μας πραγ­μά­των στο ‘δημο­κρα­τι­κό
τόξο’ θα νοιώ­σεις ‘πρω­τό­γνω­ρα’ συναισθήματα.<!–more–>

Κάτι μετα­ξύ ιλα­ρό­τη­τας, αυτοσαρκασμού,
απο­ρί­ας, ειρω­νεί­ας, οργής και τελι­κής θλίψης… 

Η κυβερ­νη­τι­κή παρά­τα­ξη, είναι σε ένα
επί­πε­δο… αξιο­θαύ­μα­στη. Στα χρό­νια της μετα­πο­λί­τευ­σης δεν υπήρ­ξε άλλη πολιτική
ηγε­σία χρε­ω­μέ­νη με τέτοιο μεγά­λο πλή­θος σκαν­δά­λων… ΟΠΕΚΕΠΕ, τηλεφωνικές
παρα­κο­λου­θή­σεις, έγκλη­μα των Τεμπών, απευ­θεί­ας ανα­θέ­σεις και άλλα παρόμοια
συγκρο­τούν το πάν­θεο της ποι­κι­λό­μορ­φης δρά­σης της…

Την ίδια ώρα, εφαρ­μό­ζει προκλητικά
νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πολι­τι­κή. Με ουσια­στι­κή εγκα­τά­λει­ψη τομέ­ων της δημό­σιας ζωής (παι­δεία,
υγεία, κοι­νω­νι­κή ασφά­λεια, υπο­δο­μές, μετα­φο­ρές) οδη­γεί προς τον ατο­μι­κι­σμό, και
την επι­δί­ω­ξη παντί τρό­πω της αλλη­λο­ε­ξό­ντω­σης …ως μοντέ­λο επι­βί­ω­σης και ανάπτυξης.
  

Με από­λυ­το κυνι­σμό, με θριαμ­βο­λο­γία αθωότητας
πάνω από τις συφο­ρές δίνει ‘το καλό παρά­δειγ­μα’, που μία κοι­νω­νία ηττημένη
του­λά­χι­στον από το 2015 ανέ­χε­ται και -δυστυ­χώς- σε κάποιο κρί­σι­μο βαθμό
υιο­θε­τεί…  Τρο­μά­ζει το αστυ­νο­μι­κό δελ­τίο της
καθη­με­ρι­νό­τη­τας από την χωρίς στα­μα­τη­μό αλλη­λο­κτό­νο βία… 

Αυτή η παρά­τα­ξη θα είχε περά­σει προ
και­ρού στην συρ­ρί­κνω­ση και την ανυ­πο­λη­ψία αν δεν υπήρ­χε η εικό­να αποσύνθεσης
και κατρα­κύ­λας στον απέ­να­ντι χώρο…

Το Πανελ­λή­νιο ΣΟΚ χρε­ω­μέ­νο με τις ατελείωτες
οικο­νο­μι­κές ‘ατα­σθα­λί­ες’ του παρελ­θό­ντος έχει ως τελευ­ταίο κυβερ­νη­τι­κό του έργο
την συμ­με­το­χή μαζί με την ΝΔ στην πολι­τι­κή υιο­θέ­τη­ση των μνημονίων…

Ο άλλο­τε ‘ριζο­σπα­στι­κός’ ΣΥΡΙΖΑ έγραψε
μονα­δι­κές στιγ­μές στην πολι­τι­κή ζωή του τόπου, όταν μετέ­τρε­ψε τον γνή­σιο λαϊκό
ριζο­σπα­στι­σμό σε κου­ρε­λό­χαρ­το μηδε­νι­κής αξί­ας στο τρα­πέ­ζι των διαπραγματεύσεων
με τα γερά­κια της ΕΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δια­πο­μπεύ­σει την έννοια της αριστεράς,
κυρί­ως με την πλή­ρη εγκα­τά­λει­ψη των δεσμευ­τι­κών του υπο­σχέ­σε­ων προς τον λαό…

Στον ΣΥΡΙΖΑ, οι σκη­νές φαιδρότητας,
που είχα­με προ­βλέ­ψει ξεπερ­νούν κάθε πολι­τι­κό προη­γού­με­νο… Διασπάσεις,
μικρο­δια­σπά­σεις, προ­σω­πι­κές πολι­τι­κές, περί­ο­δος Κασ­σε­λά­κη, πλή­ρης απροσδιοριστία
για τα μελ­λού­με­να… Εγκα­τα­λεί­ψεις του σκά­φους με γορ­γούς ρυθμούς …

Από τους απο­χω­ρού­ντες, οι πιο
κλασ­σι­κοί οππορ­του­νι­στές ανα­ζη­τούν στέ­γη στο πλη­σί­ον κεί­με­νο ΠΑΣΟΚ. Που προσφέρει
φιλο­ξε­νία στην λογι­κή του …μάζευε και ας είναι και ρώγες. Εκεί, που
έφτυ­ναν γυρί­ζουν ταπει­νω­μέ­νοι οι γυρο­λό­γοι της μικρο­πο­λι­τι­κής και υπό­σχο­νται …νέους
αγώ­νες φυσι­κά του ιδί­ου ήθους…

Η περί­πτω­ση ‘Alexis’ παρου­σιά­ζει ιδιαί­τε­ρο ενδια­φέ­ρον για
την απο­τί­μη­ση του πολι­τι­κού μας πολι­τι­σμού… Εχο­ντας χρε­ω­θεί με τον πιο απροκάλυπτο
τρό­πο την μεγα­λύ­τε­ρη κωλο­τού­μπα του­λά­χι­στον την περί­ο­δο της μετα­πο­λί­τευ­σης με
πλή­ρη ανα­τρο­πή των λαϊ­κών προσ­δο­κιών απο­χω­ρεί από την ηγε­σία μετά από γερά
εκλο­γι­κά χαστού­κια… Απο­χω­ρεί και από την πολι­τι­κό προ­σκή­νιο ανοί­γο­ντας τον
δρό­μο στην περί­ο­δο της φαι­δρό­τη­τας στην ηγε­σία του κόμματος…

Όταν τα πράγ­μα­τα φτά­νουν στο μη
περε­ταί­ρω, τότε ξανα­σαλ­πί­ζει για την …κατά­λη­ψη της Ιερι­χούς. Εκδί­δει την ‘Ιθά­κη’,
στην οποία υπό­σχε­ται να μιλή­σει -κατά την προ­σφι­λή δημο­σιο­γρα­φι­κή έκφρα­ση- για
όλους και για όλα και δεν λέει ουσια­στι­κά τίπο­τε. Ψήγ­μα­τα αυτο­κρι­τι­κής για τα
πιο επου­σιώ­δη και αρκε­τής κρι­τι­κής σε συνερ­γά­τες για τις ευθύ­νες όσων έγιναν
και δεν έγιναν…

Και τώρα, τελειώ­νο­ντας το ‘ταξί­δι’ της
Ιθά­κης ο νέος ‘Οδυσ­σέ­ας’ καλεί σε συστρά­τευ­ση -τίς οίδε ποιους, πού και με ποιον
τρό­πο- για να φύγουν οι ανί­κα­νοι, οι ανέ­ντι­μοι, οι … οι … 

Είναι ηλί­ου φαει­νό­τε­ρο, πως όλες αυτές
οι κινή­σεις ένθεν κακεί­θεν όζουν παλιού­ρα, μού­χλα, εμετίλα. 

Ζητεί­ται ελπίς… 

Η δική τους συσπεί­ρω­ση και ανά­δει­ξη σε
πρω­τα­γω­νι­στές είναι το ζητούμενο…