Ο Γιώργος Ρούσης για τον ‘ΦΟΙΝΙΚΑ’

Δεν μένει συνέ­χεια στην Κέρ­κυ­ρα ο φίλ­τα­τος Γιώρ­γος και καθώς μόλις ήλθε από την Αθή­να αντί­κρυ­σε από το μπαλ­κό­νι του σπι­τιού του αυτό το …’τολ­μη­ρό αρι­στούρ­γη­μα’ και γρά­φει ολο­φά­νε­ρα θλιμ­μέ­νος το παρα­κά­τω κεί­με­νο. Είναι ο ‘εφιάλ­της της Περ­σε­φό­νης’, γραμ­μέ­νος από τον Νίκο Γκά­τσο με πολύ θλί­ψη για την βάναυ­ση κακο­ποί­η­ση της Ελευσίνας.

Ο Φοί­νι­κας το στο­λί­δι των παι­δι­κών μας χρό­νων όπως φαί­νε­ται σήμε­ρα από το μπαλ­κό­νι μου.

“Εκεί που φύτρω­νε φλι­σκού­νι κι άγρια μέντα

Κι έβγα­ζε η γη το πρώ­το της κυκλάμινο

Τώρα χωριά­τες παζα­ρεύ­ουν τα τσιμέντα

Και τα που­λιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο

Κοι­μή­σου περσεφόνη

Στην αγκα­λιά της γης

Στου κόσμου το μπαλκόνι

Ποτέ μην ξαναβγείς

Εκεί που σμί­γα­νε τα χέρια τους οι μύστες

Ευλα­βι­κά πριν μπουν στο θυσιαστήριο

Τώρα πετά­νε απο­τσί­γα­ρα οι τουρίστες

Και το και­νούρ­γιο πάν να δουν διυλιστήριο

Κοι­μή­σου περσεφόνη

Στην αγκα­λιά τησ γης

Στου κόσμου το μπαλκόνι

Ποτέ μην ξαναβγείς

Εκεί που η θάλασ­σα γινό­ταν ευλογία

Κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα

Τώρα καμιό­νια κου­βα­λάν στα ναυπηγεία

Άδεια κορ­μιά σιδε­ρι­κά παι­διά κι ελάσματα

Κοι­μή­σου περσεφόνη

Στην αγκα­λιά της γης

Στου κόσμου το μπαλκόνι

Ποτέ μην ξανα­βγείς “

“Ο εφιάλ­της της Περ­σε­φό­νης” στί­χοι Νίκος Γκά­τσος, μου­σι­κή Μάνος Χατζι­δά­κις, πρώ­τη εκτέ­λε­ση Μαρία Φαραντούρη