Περιττεύουν τα σχόλια

Η επι­στο­λή παραί­τη­σης του μονα­δι­κού παι­διά­τρου της Ιου
από την θέση του επι­με­λη­τή Α’ του κέντρου Υγεί­ας του νησιού, τα λέει όλα. Θα
μπο­ρού­σε να υπο­γρά­φε­ται από κάθε για­τρό του ΕΣΥ σαν δική του ιστο­ρία ταλαι­πω­ρί­ας, εξευ­τε­λι­στι­κής συμπε­ρι­φο­ράς της πολι­τεί­ας και έκρη­ξη τιμής και αξιο­πρέ­πειας του λει­τουρ­γού της Υγείας. 

Ο Σωτή­ρης Σεμερ­τζιάν την απευ­θύ­νει στους κατοί­κους και τους φορείς του νησιού.

Κάθε μέρα και μία πέν­θι­μη καμπά­να  για το Εθνι­κό σύστη­μα Υγεί­ας ηχεί κάπου στην
χώρα… Χτες παραι­τή­θη­καν οι Νευ­ρο­χει­ρουρ­γοί στο Νοσο­κο­μείο Ρόδου, που με δικό τους
κόπο έστη­σαν την κλι­νι­κή το 2004 για να την δουν να καταρ­ρέ­ει 21 χρό­νια μετά…
Ερχο­νται και άλλα. 

Αν έχε­τε υπο­μο­νή και γερά νεύ­ρα δια­βά­στε την επιστολή
του Σωτή­ρη Σεμερ­τζιάν. Μας αφο­ρά όλους μέχρι το μεδούλι…

Από τον Φλε­βά­ρη του 2021 που ήρθα και ξεκί­νη­σα να
εργά­ζο­μαι στο Κέντρο Υγεί­ας Ίου ως ο μονα­δι­κός παι­δί­α­τρος, έχω βιώ­σει την σχέση
μου με την κοι­νό­τη­τα και ιδιαί­τε­ρα τις οικο­γέ­νειες με μικρά παι­διά, να
εξε­λίσ­σε­ται στα­δια­κά. Από σχέ­ση ανα­γκαιό­τη­τας και επι­φυ­λά­ξε­ων, σε σχέση
εμπι­στο­σύ­νης και ασφά­λειας. Και εν τέλει σε αρκε­τές περι­πτώ­σεις σε σχέση
φρο­ντί­δας, φιλί­ας και ευγνωμοσύνης.

 Είμαι περή­φα­νος για την δια­δρο­μή αυτή. Τόσο γιατί
είναι η πρώ­τη φορά που ανέ­λα­βα θέση ειδι­κευ­μέ­νου παι­διά­τρου, όσο και επειδή
κλή­θη­κα να δια­χει­ρι­στώ πλή­θος αντι­ξο­ό­τη­τες. Και παρά τους κλυ­δω­νι­σμούς και τις
παρεκ­κλί­σεις, το πρό­ση­μο της προ­σπά­θειάς μου παρέ­μει­νε στα­θε­ρά και με συνέπεια
θετικό.

Όπως πολ­λές φορές έχω απα­ντή­σει σε πολ­λούς από εσάς,
αντα­μοι­βή μου είναι το ευχα­ρι­στώ και η αγά­πη σας. Το γέλιο και η αγκα­λιά των
μικρών παι­διών σας, που πήραν τη θέση της αγω­νί­ας και των δακρύ­ων, όταν
έρχο­νται στο ιατρείο. Η εμπι­στο­σύ­νη σας στη δια­χεί­ρι­ση πολ­λών ευαίσθητων
κατα­στά­σε­ων, και κοι­νω­νι­κής ή ψυχο­κοι­νω­νι­κής φύσης. Η αντα­πό­κρι­σή σας στο
κάλε­σμα να οργα­νώ­σω και να σας προ­σφέ­ρω ημε­ρί­δες επι­μόρ­φω­σης για καθη­με­ρι­νά, μα
σημα­ντι­κά παι­δια­τρι­κά ζητή­μα­τα. Η εξε­λισ­σό­με­νη συνερ­γα­σία με τους εκπαιδευτικούς
όλων των βαθ­μί­δων για δρά­σεις που αφο­ρούν το μαθη­τι­κό πλη­θυ­σμό στο σχολικό
περι­βάλ­λον. Και φυσι­κά στο μικρό βαθ­μό που οι συν­θή­κες το έχουν επιτρέψει,
αντί­στοι­χα εξε­λί­χθη­καν οι επι­σκέ­ψεις μου στους παι­δια­τρι­κούς πλη­θυ­σμούς της
Φολε­γάν­δρου και της Σικίνου.

Εξ αρχής γνώ­ρι­ζα πως θα είναι δύσκο­λο να ασκή­σω το
έργο μου με επι­στη­μο­νι­κή αρτιό­τη­τα και να εξα­σφα­λί­σω τη συνε­χι­ζό­με­νη εκπαίδευση
και εξέ­λι­ξή μου ως επι­στή­μο­νας. Η ιατρι­κή στα μικρά νησιά συχνά θυμίζει
δεκα­ε­τί­ες του παρελ­θό­ντος, με πενι­χρά μέσα που δυσχε­ραί­νουν την παρο­χή ιατρικών
υπη­ρε­σιών επι­πέ­δου ανά­λο­γου με την τεχνο­λο­γι­κή πρό­ο­δο της επο­χής. Πιστεύω όμως
πως στο μέτρο του δυνα­τού και εξο­πλι­σμέ­νος με σύνε­ση και διά­θε­ση για συνεχή
βελ­τί­ω­ση, αξιο­ποιώ­ντας στο μέγι­στο τις υπάρ­χου­σες υπο­δο­μές, την τηλεϊ­α­τρι­κή και
τη δια­σύν­δε­σή μου με παι­δια­τρι­κά τμή­μα­τα του Πανε­πι­στη­μια­κού Γενικού
Νοσο­κο­μεί­ου “Αττι­κόν” και των Γενι­κών Νοσο­κο­μεί­ων Παί­δων “Αγία Σοφία” και
“Πανα­γιώ­της και Αγλα­ΐα Κυρια­κού”, προ­σέ­φε­ρα ικα­νές δια­γνω­στι­κές προσπελάσεις
και θερα­πευ­τι­κές επι­λο­γές, ελα­χι­στο­ποιώ­ντας τις παρα­πο­μπές και επο­μέ­νως τις
μετα­κι­νή­σεις παι­διών προς Αθή­να στις ανα­γκαί­ες. Εργά­στη­κα ενά­ντια στον φόβο και
το άγχος που έφερ­νε η σκέ­ψη ενός πιθα­νού επεί­γο­ντος περι­στα­τι­κού, με
εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νες απο­φά­σεις για τις λιγο­στές ανα­γκαί­ες επεί­γου­σες διακομιδές
προς παι­δια­τρι­κά νοσο­κο­μεία. Δυστυ­χώς βίω­σα μαζί σας και τις ελλεί­ψεις του
συστή­μα­τος σε σημα­ντι­κούς τομείς, όπως της ανα­πτυ­ξια­κής ιατρι­κής και της
ψυχι­κής υγεί­ας. Προ­σω­πι­κά δεν συμ­βι­βά­ζο­μαι και δεν θα συμ­βι­βα­στώ με την
κατά­στα­ση να είναι οι κάτοι­κοι της νησιω­τι­κής Ελλά­δας πολί­τες δεύτερης
κατη­γο­ρί­ας, εγκλω­βι­σμέ­νοι στη φτω­χή συγκοι­νω­νία με την ηπει­ρω­τι­κή χώρα και
απο­κλει­σμέ­νοι από τις υπο­δο­μές που οφεί­λει το κρά­τος να προ­σφέ­ρει ισό­τι­μα σε
όλους μας.

Στις αντι­ξο­ό­τη­τες ήρθαν στην πορεία του χρό­νου να
προ­στε­θούν οι αλλε­πάλ­λη­λες απο­χω­ρή­σεις εργα­ζό­με­νων από το Κέντρο Υγεί­ας Ίου από
όλα τα πόστα, μειώ­νο­ντας δρα­στι­κά την επάρ­κειά του και το επί­πε­δο ετοιμότητάς
του να αντα­πο­κρι­θεί στο έργο του. Η φτω­χή οργά­νω­σή του σε ζητή­μα­τα διαχείρισης
πόρων, υλι­κών και ανθρώ­πι­νων. Η εξαι­ρε­τι­κά αργή αντα­πό­κρι­ση του συστή­μα­τος σε
αιτή­μα­τα για ανα­νέ­ω­ση ή βελ­τί­ω­ση τεχνο­λο­γι­κού και φαρ­μα­κευ­τι­κού εξο­πλι­σμού. Η
έλλει­ψη διά­θε­σης για από κοι­νού δρά­ση, απο­δο­τι­κή συνερ­γα­σία και συλλογική
εξέ­λι­ξη της επι­στη­μο­νι­κής μας κατάρ­τι­σης και του προ­σφε­ρό­με­νου έργου μας,
μετα­ξύ των μελών του ιατρι­κού, κυρί­ως αλλά όχι απο­κλει­στι­κά, προ­σω­πι­κού της
υγειο­νο­μι­κής μας δομής. Της διά­θε­σης να μάθου­με από τα λάθη μας και να
εργα­στού­με μαζί, ώστε να γίνου­με καλύ­τε­ροι στις δου­λειές μας για εσάς, τους
έχο­ντες ανά­γκη τις υπη­ρε­σί­ες μας. Αισθά­νο­μαι πικρία, καθώς οι παρα­τη­ρή­σεις και
οι επι­ση­μάν­σεις μου εντός του περι­βάλ­λο­ντος εργα­σί­ας μου, αντι­με­τω­πί­ζο­νται από
απα­θώς ως αρνη­τι­κά, ανε­ξάρ­τη­τα από το περιε­χό­με­νό τους.

Εν τω μετα­ξύ σωρεία δρά­σε­ων άλλων φορέ­ων για την υγεία
των κατοί­κων της Ίου, επι­σκέ­ψεις ιατρι­κών ομά­δων, προ­γράμ­μα­τα προληπτικών
εξε­τά­σε­ων, εκπαί­δευ­ση πρώ­των βοη­θειών, ομι­λί­ες περί ψυχο­κοι­νω­νι­κών ζητημάτων,
ημε­ρί­δες εκπαί­δευ­σης γονεϊ­κό­τη­τας, αιμο­δο­σί­ες, πραγ­μα­το­ποιού­νται με μηδα­μι­νή ως
μηδε­νι­κή συμ­με­το­χή της υγειο­νο­μι­κής μας δομής, με πτω­χή οργά­νω­ση ως προς αυτό,
εμπο­δί­ζο­ντας την πραγ­μα­τι­κή αξιο­ποί­η­σή τους στο πλαί­σιο των αρμο­διο­τή­των μου ως
επι­με­λη­τής παι­δί­α­τρος του Κέντρου Υγεί­ας Ίου.

Πολ­λά από τα ζητή­μα­τα αυτά είναι γνω­στά σε αρκετούς
από εσάς. Είναι ζωτι­κής σημα­σί­ας οι θεσμοί να λει­τουρ­γούν με τρό­πο τυπι­κό και
απο­τε­λε­σμα­τι­κό για την ελα­χι­στο­ποί­η­ση αυτών των φαι­νο­μέ­νων. Δυστυ­χώς οφεί­λω να
ομο­λο­γή­σω ότι μετά από τέσ­σε­ρα και πλέ­ον χρό­νια, έχο­ντας απευ­θυν­θεί σε όλες τις
θεσμι­κές βαθ­μί­δες με τον ενδει­κνυό­με­νο τρό­πο, εκκι­νώ­ντας από άτυ­πες προφορικές
συζη­τή­σεις και φτά­νο­ντας ως έγγρα­φα αιτή­μα­τα, κλι­μα­κώ­νο­ντας βαθ­μιαία το επίπεδο
απεύ­θυν­σής μου, δεν έχω βρει αντα­πό­κρι­ση. Η χρή­ση των δημό­σιων υπη­ρε­σιών αφορά
όμως πρω­τί­στως τους κατοί­κους μιας περιο­χής και εφό­σον εκεί­νοι φέρονται
ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι, ενέρ­γειες σαν τις δικές μου εκλαμ­βά­νο­νται ως παρά­πο­να ενός
ιδιόρ­ρυθ­μου υπαλ­λή­λου. Η δικλεί­δα ασφα­λεί­ας σε αυτή την κατά­στα­ση, η συμμετοχή
εκπρο­σώ­πων των κατοί­κων στα θεσμι­κά όργα­να εν προ­κει­μέ­νω ενός Κέντρου Υγείας,
παρέ­μει­νε σε τυπι­κό επί­πε­δο, χωρίς να προ­σφέ­ρει ουσια­στι­κή λύση σε κάποιο
ζήτημα.

Αγα­πη­τοί συμπο­λί­τες, κάτοι­κοι της Ίου, γονείς,
εκπαι­δευ­τι­κοί, συνά­δελ­φοι και συνεργάτες,

Επί τέσ­σε­ρα και πλέ­ον χρό­νια έχω βάλει τα δυνα­τά μου,
σε πεί­σμα κάθε άδο­λης αδρά­νειας ή δολε­ρής αντι­ξο­ό­τη­τας, να σας προ­σφέ­ρω το
καλύ­τε­ρο που μπο­ρώ. Με αίσθη­μα καθή­κο­ντος, επι­στη­μο­νι­κή, επαγ­γελ­μα­τι­κή και
προ­σω­πι­κή αξιο­πρέ­πεια. Πολ­λές φορές έχω φτά­σει στα όριά μου και τα έχω υπερβεί,
μερι­μνώ­ντας πάντα να μην επι­δρά­σει αυτό δυσμε­νώς στην ιατρι­κή που σας προσφέρω,
στη συμπε­ρι­φο­ρά ή στην απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά μου. Σε επί­πε­δο αξιο­πρέ­πειας έχω
υπο­στεί επί μακρόν υπο­τί­μη­ση του ρόλου μου, της θέσης μου ως επι­με­λη­τής Α’ ΕΣΥ,
του δικαιώ­μα­τος να έχω λόγο στο πρό­γραμ­μα εργα­σί­ας και ανά­παυ­σής μου ως
εργα­ζό­με­νος, της δίκαι­ης αντα­μοι­βής μου μετα­ξύ των συνα­δέλ­φων μου για το χρόνο
εφη­μέ­ρευ­σής μου. Η δυνα­τό­τη­τα να προ­σλά­βω και να προ­σφέ­ρω γνώ­σεις μετα­ξύ των
συνα­δέλ­φων μου, τόσο έμπει­ρων όσο και νεό­τε­ρων, μου έχει απο­στε­ρη­θεί. Οι
υπη­ρε­σια­κές ανά­γκες, που συχνά προ­τάσ­σο­νται ως αιτία για πολ­λά από τα παραπάνω,
ως δια μαγεί­ας δια­μορ­φώ­νο­νται χωρίς να μου ζητη­θεί ποτέ πλη­ρο­φο­ρία για το ποιες
είναι οι πραγ­μα­τι­κές ανά­γκες του παι­δια­τρι­κού πλη­θυ­σμού της Ίου, ενώ φρονώ
είμαι ο καθ’ ύλην αρμό­διος να προ­τεί­νει ποιες θα ήταν αυτές.

Η συνε­χής πίε­ση να προ­σαρ­μο­στώ και να απο­δώ­σω στο για
μένα ανε­ξή­γη­το αυτό περι­βάλ­λον είχαν τίμη­μα και στην υγεία μου, επιβαρύνοντας
και εξε­λίσ­σο­ντας μία αυτο­ά­νο­ση νόσο. Δυστυ­χώς ούτε αυτή η εξέ­λι­ξη ήταν ικα­νή να
βελ­τιώ­σει ουσια­στι­κά την εργα­σια­κή μου καθημερινότητα.

Φίλοι,

Τον Δεκέμ­βριο του 2020 και μεσού­σης της παν­δη­μί­ας του
κορο­νοϊ­ού, ο δήμαρ­χος Ιητών σε τηλε­ο­πτι­κή εκπο­μπή απηύ­θυ­νε έκκλη­ση για τον
ερχο­μό παι­διά­τρου στο νησί, για την φρο­ντί­δα της υγεί­ας των σχε­δόν 400 παιδιών
της. Έχο­ντας μόλις απο­κτή­σει τον τίτλο ειδι­κό­τη­τας, αντα­πο­κρί­θη­κα με
ταπει­νό­τη­τα και αισιο­δο­ξία σε μία πρό­κλη­ση για την οποία δεν με είχε
προ­ε­τοι­μά­σει η εκπαί­δευ­σή μου: την από­λυ­τη ευθύ­νη των απο­φά­σε­ων για την υγεία
των παι­διών του νησιού. Τον Φλε­βά­ρη του 2021 ξεκί­νη­σε αυτή η δια­δρο­μή, με τις
πολ­λές όμορ­φες, δύσκο­λες, αγχω­τι­κές και συγκι­νη­τι­κές στιγμές.

Σήμε­ρα έχω λάβει την από­φα­ση να υπο­βάλ­λω την παραίτησή
μου από τη θέση του επι­με­λη­τή Α’ παι­δια­τρι­κής στο Κέντρο Υγεί­ας Ίου. Τόσο η
επαγ­γελ­μα­τι­κή και επι­στη­μο­νι­κή μου αξιο­πρέ­πεια, όσο και η φρο­ντί­δα της υγείας
μου και η προ­στα­σία μου από κατα­στά­σεις που συχνά υπερ­βαί­νουν τη λογι­κή, το
επι­τάσ­σουν. Είμαι ευγνώ­μων για την εμπι­στο­σύ­νη, το ευχα­ρι­στώ και την αγά­πη σας,
που με έχουν παρα­κι­νή­σει να ωρι­μά­σω σαν παι­δί­α­τρος και να εξε­λι­χθώ σαν
προσωπικότητα.

Το προ­σε­χές διά­στη­μα δεν θα πάρω περαι­τέ­ρω αποφάσεις
σχε­τι­κά με το επαγ­γελ­μα­τι­κό μου μέλ­λον. Επι­θυ­μού­σα, ως όφει­λα, να ανα­κοι­νώ­σω ο
ίδιος την από­φα­σή μου, όπως έχω υπο­σχε­θεί όπο­τε ερω­τή­θη­κα, μην αφή­νο­ντας χώρο
σε φημο­λο­γί­ες και νέα από χαλα­σμέ­να τηλέφωνα.

Σας ευχα­ρι­στώ όλους από καρδιάς.

Εξα­κο­λου­θώ να ελπί­ζω πως ένας καλύ­τε­ρος κόσμος είναι
εφι­κτός και πιστεύω πως μπο­ρεί να υπάρ­ξει μόνο μέσα από τη συλ­λο­γι­κή μας
βού­λη­ση, μέσα από τη συλ­λο­γι­κή μας δράση.