Εφημερίες της πλάκας - Φαιακία

Εφημερίες της πλάκας

Φυσιο­λο­γι­κά, σε συν­θή­κες κανονικής
λει­τουρ­γί­ας ενός νοσο­κο­μεί­ου ο 24ωρος χρό­νος εργα­σί­ας του δια­κρί­νε­ται σε δύο
κύριες ενότητες:

τον χρό­νο
της κύριας απα­σχό­λη­σης
του προ­σω­πι­κού στην διάρ­κεια του οποί­ου πραγματοποιούνται
όλες οι προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες και ανα­γκαί­ες δια­γνω­στι­κές και θερα­πευ­τι­κές παρεμ­βά­σεις στους νοσηλευόμενους.

τον χρό­νο της εφημεριακής
κάλυ­ψης
στην διάρ­κεια του
οποί­ου πραγ­μα­το­ποιού­νται κατά κανό­να έκτα­κτες νοση­λευ­τι­κές πρά­ξεις σύμ­φω­νες προς τις έκτα­κτες ανά­γκες των νοσηλευόμενων… 

Η εφη­με­ρία, όμως, είναι καθο­ρι­στι­κή για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση του εξω­νο­σο­κο­μεια­κού κοι­νού από τμή­μα επειγόντων
περι­στα­τι­κών, όπου παίρ­νο­νται σημα­ντι­κές απο­φά­σεις, όπως η επεί­γου­σα διενέργεια
θερα­πευ­τι­κών πρά­ξε­ων, η εισα­γω­γή ή όχι του ασθε­νή, ο προ­γραμ­μα­τι­σμός έκτακτου
χει­ρουρ­γεί­ου, η παρα­πο­μπή του στο κατάλ­λη­λο τμή­μα νοση­λεί­ας ή η σύστα­ση για κατ’
οίκον νοση­λεία κ.ο.κ.

Η απο­τε­λε­σμα­τι­κή λει­τουρ­γία του
τμή­μα­τος επει­γό­ντων περι­στα­τι­κών, πλή­ρως στε­λε­χω­μέ­νου με ικα­νό προ­σω­πι­κό, ορίζει
την ποιό­τη­τα του ιδρύ­μα­τος. Ταυ­τό­χρο­να, απο­τε­λεί σημα­ντι­κό παρά­γο­ντα, που
βαθ­μο­λο­γεί την ποιό­τη­τα ζωής των κατοί­κων της δικαιο­δο­σί­ας του νοσοκομείου…

Καθο­ρι­στι­κή είναι ασφα­λώς η εφημεριακή
κάλυ­ψη των νοση­λευ­τι­κών τμη­μά­των… Ο εφη­με­ρεύ­ων για­τρός πρέ­πει να είναι δεμένος
με την πρω­ι­νή λει­τουρ­γία, ανα­λυ­τι­κά ενη­με­ρω­μέ­νος για τα προ­βλή­μα­τα και τις ανάγκες
των νοση­λευό­με­νων του τμήματος. 
Για­τροί, που καλού­νται να καλύ­ψουν εφημεριακά
άλλα τμή­μα­τα έχουν de facto ένα
σοβα­ρό μειο­νέ­κτη­μα στην άσκη­ση του έργου τους… Δεν συζη­τά­με, ασφα­λώς, για
εξω­τε­ρι­κούς γιατρούς… 

Συμ­με­το­χή σε διά­λο­γο με αυτό το αντι­κεί­με­νο αποτελεί
καταρ­χήν υπο­τί­μη­ση της νοη­τι­κής επάρ­κειας των προ­σκλη­θέ­ντων και τους μεταθέτει
βαρύ­τα­το άχθος ευθυνών. 

Για το προ­σω­πι­κό, η εφη­με­ρία δεν είναι
μόνον εργα­σια­κή υπο­χρέ­ω­ση… Είναι εξ ίσου σημα­ντι­κά εκπαι­δευ­τι­κός χρό­νος. Η
εμπει­ρία και η γνώ­ση, που θα απο­κτή­σει ο ειδι­κευό­με­νος ιατρός είναι στοι­χείο επάρκειας
της μελ­λο­ντι­κής άσκη­σης της ειδι­κό­τη­τάς του.  Για λόγους, λοι­πόν, lege artis λει­τουρ­γί­ας του νοσο­κο­μεί­ου κατά την
εφη­με­ρία είναι απα­ραί­τη­τη και η παρου­σία ήδη εξει­δι­κευ­μέ­νου ιατρικού
προ­σω­πι­κού, που συνερ­γά­ζε­ται, επι­βλέ­πει και διδά­σκει… Του­λά­χι­στον σε νοσοκομεία
και νοση­λευ­τι­κά τμή­μα­τα, που έχουν κρι­θεί επαρ­κή για την εκπαί­δευ­ση και την
χορή­γη­ση του τίτλου ιατρι­κής ειδικότητας…

Πριν 50 χρό­νια με τον νόμο 123/75, που
οι νοσο­κο­μεια­κοί για­τροί κατέ­κτη­σαν μετά από 55 μέρες απερ­γί­ας υπήρ­χε σαφής
ανα­φο­ρά στον ανα­γκαίο αριθ­μό για­τρών (1 ειδι­κευό­με­νος ανά 4-6 κλί­νες, 1
επι­με­λη­τής ανά 10 κλί­νες)… Στον ίδιο νόμο ανα­γνω­ρί­στη­κε έμπρα­κτα η σημα­σία της εφημερίας
για την οποία για πρώ­τη φορά στα Ελλη­νι­κά νοση­λευ­τι­κά δεδο­μέ­να καθιε­ρώ­θη­κε η
αμοι­βή της…

Πενή­ντα χρό­νια μετά, οι κατακτήσεις
του τότε νόμου μοιά­ζουν άπια­στο όνει­ρο… Ιατρι­κά τμή­μα­τα κλεί­νουν, νοσοκομεία
απει­λού­νται με συγ­χώ­νευ­ση, δομι­κά τμή­μα­τα νοσο­κο­μεί­ων (παθο­λο­γι­κό, χειρουργικό,
γυναι­κο­λο­γι­κό κ.λ.π.) παρα­κα­λούν για την πρό­σλη­ψη κάποιου για­τρού ώστε να
μπο­ρεί να υπάρ­ξει το τμή­μα αλλά αυτός δεν διο­ρί­ζε­ται ή δεν έρχε­ται ποτέ… 

Ούτως ή άλλως τμή­μα 25 κλι­νών με δύο
για­τρούς ΔΕΝ απο­τε­λεί τμή­μα !!! Η ‘ύπαρ­ξη’ του είναι απλά και μόνον εργα­λείο συσκότισης
και εμπαιγ­μού της κοι­νής γνώμης…

Σήμε­ρα, στην πορεία προς την πλήρη
διά­λυ­ση των νοσο­κο­μεί­ων, καλού­νται ιδιώ­τες για­τροί, που δεν έχουν καμία σχέση
με αυτό να συμ­φω­νή­σουν και να υπο­κύ­ψουν στην άκρως αντιε­πι­στη­μο­νι­κή και εν
πολ­λοίς επι­κίν­δυ­νοι πρα­κτι­κή της ‘κάλυ­ψης’ της εφη­με­ρί­ας σε έναν χώρο, που
καθό­λου δεν γνωρίζουν… 

Είναι ηλί­ου φαει­νό­τε­ρο, πως η μετάθεση
ευθυ­νών από την κυβέρ­νη­ση στους για­τρούς επι­ζη­τεί­ται με τον μεγα­λύ­τε­ρο κυνισμό.
Δεν είναι καθό­λου τυχαία η αντί­δρα­ση του Προ­έ­δρου του Πανελ­λή­νιου Ιατρικού
Συλ­λό­γου, που αν και στέ­λε­χος της κυβερ­νώ­σας παρά­τα­ξης δεν συγκρά­τη­σε την
αντί­θε­σή του με τις πρω­το­βου­λί­ες του Σπυ­ρί­δω­νος-Αδώ­νι­δος. Ο τελευ­ταί­ος, προωθεί
‘έξυ­πνα’ το σχέ­διο της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης του ΕΣΥ, αφού ο πλή­ρης ευτε­λι­σμός του
και -κυρί­ως- ή φιλε­λεύ­θε­ρη άρνη­ση στή­ρι­ξης ενός κυρί­αρ­χου δημό­σιου τομέα υγείας
θα κάνουν την εκποί­η­ση του εθνι­κού συστή­μα­τος υγεί­ας να φαί­νε­ται πρά­ξη αναγκαία
και ορθολογική.

Πριν περί­που έναν χρό­νο οι για­τροί και
οι νοση­λευ­τές αντι­στά­θη­καν στην θεσμο­θέ­τη­ση των απο­γευ­μα­τι­νών χει­ρουρ­γεί­ων… Μίας
επαί­σχυ­ντης ρύθ­μι­σης που βασι­κή της αρχή ήταν η νομι­μο­ποί­η­ση στα φακελάκια.
Αυτό το δήλω­σε ξεδιά­ντρο­πα ο υπουρ­γός, αυτό το παρα­δέ­χτη­καν οι ελά­χι­στοι, που
ενέ­δω­σαν στο …χρώ­μα του χρήματος.

Αν οι ιδιώ­τες για­τροί υπο­κύ­ψουν στον
παρό­ντα εκβια­σμό θα τρα­βή­ξουν την περό­νη σε μία ακό­μη χει­ρο­βομ­βί­δα στον δρό­μο της
κατα­στρο­φής του συστή­μα­τος παρο­χής ιατρι­κών υπη­ρε­σιών. Και βέβαια θα είναι
άξιοι της τύχης τους για­τί η χει­ρο­βομ­βί­δα θα σκά­σει στα χέρια τους ή πολύ-πολύ
κοντά τους…

   

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted