Δωρεάν απογευματινά χειρουργεία: το τελευταίο ανέκδοτο

Μόνον η μέχρι τώρα ‘επι­τυ­χία’ της εκστρα­τεί­ας συσκότισης
μπο­ρεί να δικαιο­λο­γή­σει το θρά­σος αυτής της αναγγελίας… 

Αν ναι, εντά­ξει… Αν όμως δεν έχου­με προ­μη­θευ­τεί τέτοια
μηχα­νή­μα­τα, τότε χρεια­ζό­μα­στε προ­σω­πι­κό…
 

Προ­σω­πι­κό σαν και εκεί­νο, που η κυβέρ­νη­ση αρνείται
πει­σμα­τι­κά να προ­σλά­βει ακό­μα και στις πιο δύσκο­λες και κρί­σι­μες ώρες της κοινωνίας
από άπο­ψη υγεί­ας, όπως την επο­χή της παν­δη­μί­ας COVID.

Προ­σω­πι­κό σαν και εκεί­νο, που εργά­ζε­ται κάτω από
άθλιες συν­θή­κες εργα­σί­ας και αμοιβής.

Ασφα­λώς η κυβέρ­νη­ση δεν τρέ­φει φρού­δες ελπίδες…
Γνω­ρί­ζει την κατά­στα­ση καλύ­τε­ρα απ’ όλους μας. Εχει όμως την ανά­γκη της δημαγωγικής
παρα­πλά­νη­σης της κοι­νής γνώ­μης και έχει δια­πι­στώ­σει, πως όπο­τε το επιχειρεί
(πολύ συχνά, είναι αλή­θεια!) την ωφελεί!!!

Πριν περί­που έναν χρό­νο είχαν αναγ­γελ­θεί το ίδιο
βαρύ­γδου­πα τα αμει­βό­με­να απο­γευ­μα­τι­νά χει­ρουρ­γεία, που στη­ρί­ζο­νταν στην
βιο­λο­γι­κή εξό­ντω­ση του προ­σω­πι­κού και στις …δια­σταλ­τι­κές ιδιό­τη­τες της συνείδησης
ορι­σμέ­νων ιατρών… 

Τώρα η …απο­λά­νη­ση έρχε­ται ενι­σχυ­μέ­νη… Απο­γευ­μα­τι­νά ιατρεία δωρε­άν…

Δεν πει­ρά­ζει… Μέχρι να συνει­δη­το­ποι­η­θεί το φιά­σκο και αυτής
της από­πει­ρας θα έχει περά­σει αρκε­τός χρό­νος και θα έχουν εφευ­ρε­θεί πλεί­στα όσα
τεχνά­σμα­τα αποπροσανατολισμού…