Αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών: η εμπειρία της Πορτογαλίας - Φαιακία

Αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών: η εμπειρία της Πορτογαλίας

Το ζήτη­μα είναι τερά­στιο και ο υπο­γρά­φων δεν δια­θέ­τει ούτε την εξει­δί­κευ­ση ούτε την εμπει­ρι­κή γνώ­ση για να υπο­στη­ρί­ξει ή όχι την απο­ποι­νι­κο­ποί­η­ση της χρή­σης των ναρ­κω­τι­κών. Εντού­τοις θεω­ρού­με ενδια­φέ­ρον να μετα­φέ­ρου­με στους ανα­γνώ­στες της ΦΑΙΑΚΙΑΣ επι­γραμ­μα­τι­κή πλη­ρο­φό­ρη­ση για τα δεδο­μέ­να της Πορ­το­γα­λί­ας, που από το 2001 προ­χώ­ρη­σε πιο μακριά από κάθε άλλη Ευρω­παϊ­κή χώρα: απέ­συ­ρε τελεί­ως την κατα­νά­λω­ση ουσιών από την ποι­νι­κή σφαί­ρα. Ενώ λοι­πόν η εμπο­ρία εξα­κο­λου­θεί να απο­τε­λεί δικα­στι­κό αντι­κεί­με­νο, η χρή­ση έχει γίνει ζήτη­μα απλά διοι­κη­τι­κό. Επι­τρο­πές «απο­τρο­πής» απο­τε­λού­με­νες από έναν δικα­στι­κό, έναν για­τρό και έναν κοι­νω­νι­κό λει­τουρ­γό είναι επι­φορ­τι­σμέ­νες να εκτι­μή­σουν το επί­πε­δο εξάρ­τη­σης του χρή­στη και να απο­φα­σί­σουν μία συγκε­κρι­μέ­νη θερα­πευ­τι­κή δια­δι­κα­σία. Η απε­λευ­θέ­ρω­ση των χρη­στών από τον φόβο δικα­στι­κής περι­πέ­τειας ή και φυλά­κι­σης, η Πορ­το­γα­λία αύξη­σε την ικα­νό­τη­τά της να πεί­θει αλλά και να φρο­ντί­ζει τους τοξι­κο­μα­νείς. Ετσι, ο αριθ­μός των πολι­τών, που πήραν μέρος σε προ­γράμ­μα­τα απε­ξάρ­τη­σης αυξή­θη­καν μετα­ξύ 1999 και 2003 από 6000 σε 15000. Το 2006 δια­πι­στώ­θη­κε θεα­μα­τι­κή πτώ­ση των θανά­των των οφει­λό­με­νων σε υπερ­δό­ση συγκρι­τι­κά με το 2000. Το τέλος του κοι­νω­νι­κού στιγ­μα­τι­σμού, ενέ­τα­ξε ουσια­στι­κά μεγά­λο αριθ­μό τοξι­κο­μα­νών, ως ασθε­νών μέσα στο Εθνι­κό σύστη­μα υγεί­ας.
Σήμε­ρα πια, μετά από 8 χρό­νια πολε­μι­κής και κατα­στρο­φο­λο­γί­ας, που προ­έ­βλε­πε την μετα­τρο­πή της Πορ­το­γα­λί­ας σε… παρά­δει­σο των ναρ­κο­μα­νών, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι πολύ πιο αισιό­δο­ξη, πολύ πιο ενδια­φέ­ρου­σα και ασφα­λώς άξια για μελέ­τη και προ­βλη­μα­τι­σμό…
ΥΓ. Πηγή πλη­ρο­φό­ρη­σης: Courrier International, τεύ­χος 28/5/09
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
1 Comment
Oldest
Newest Most Voted

Το πρό­βλη­μα των εξαρ­τη­σιο­γό­νων ουσιών και των κοι­νω­νι­κών επι­πτώ­σε­ών τους είναι τερά­στιο. Η αντι­με­τώ­πι­ση των ανθρώ­πων αυτών σαν να είναι εγκλη­μα­τί­ες και όχι πάσχο­ντες μεγε­θύ­νει τα προ­βλή­μα­τα. Αυξά­νει δε κατα­κό­ρυ­φα τις επι­πτώ­σεις πάνω στην υγεία των ατό­μων αυτών εξ αιτί­ας του τρό­που με τον οποί­ον γίνε­ται η χρή­ση. Ειτζ, ηπα­τί­τι­δες και άλλα λοι­μώ­δη νοσή­μα­τα επι­πο­λά­ζουν σε αυτούς. Γίνο­νται έρμαια των δια­θέ­σε­ων των κυκλω­μά­των δια­κί­νη­σης και είναι εντε­λώς απρο­στά­τευ­τοι στην νόθευ­ση της ουσί­ας και στην αλλοί­ω­ση της ποσό­τη­τας της δόσης. Η οικο­νο­μι­κή εξα­θλί­ω­ση που προ­κα­λεί η εξα­σφά­λι­ση της δόσης, συνή­θως και εκ του ασφα­λούς τους οδη­γεί σε παρα­βα­τι­κή συμπε­ρι­φο­ρά και σε αντι­κοι­νω­νι­κή περι­χα­ρά­κω­ση, που δίνει τρο­φή στην κοι­νω­νι­κή προ­κα­τά­λη­ψη, με απο­τέ­λε­σμα ανυ­πέρ­βλη­τα εμπό­δια στην κοι­νω­νι­κή επα­νέ­ντα­ξη. Πιστεύω ότι όλα τα δεδο­μέ­να δεί­χνουν ότι η απα­γο­ρευ­τι­κή κατα­διω­κτι­κή αντι­με­τώ­πι­ση δεν έχει προ­σφέ­ρει καμιά βελ­τί­ω­ση της κατά­στα­σης και απο­δε­δειγ­μέ­να δεν απο­τε­λεί λύση του προ­βλή­μα­τος.
Η προ­σω­πι­κή μου άπο­ψη είναι ότι το πρό­βλη­μα δεν πρό­κει­ται να λυθεί, αν η οργα­νω­μέ­νες πολι­τεί­ες δεν κατα­φέ­ρουν να στε­ρή­σουν από τα κυκλώ­μα­τα της δια­κί­νη­σης το μεγά­λο τους πλε­ο­νέ­κτη­μα που δεν είναι άλλο από την τερά­στια οικο­νο­μι­κή δύνα­μη, που τους δίναι τη δυνα­τό­τη­τα να εξα­γο­ρά­ζουν όχι μόνο επί­ορ­κους αστυ­νο­μι­κούς, αλλά και μέσα μαζι­κής ενη­μέ­ρω­σης, πολι­τι­κούς και ολό­κλη­ρες κυβερνήσεις.