Το μυαλό μας και η καρδιά μας είναι εκεί - Φαιακία

Το μυαλό μας και η καρδιά μας είναι εκεί

Η χον­δροει­δέ­στα­τη, στα όρια της γελοιό­τη­τας προ­πα­γάν­δα, που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως ειδη­σε­ο­γρα­φία μας απο­τρέ­πει σχε­δόν ολο­κλη­ρω­τι­κά να πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε από τα ΜΜΕ για τα συμ­βαί­νο­ντα στα μέτω­πα του πολέμου.

Η επι­τη­δευ­μέ­να δακρύ­βρε­χτη αφή­γη­ση από μέχρι χτες στελέχη
του lifestyle ακυ­ρώ­νει κάθε δυνατότητα
αντι­κει­με­νι­κής πλη­ρο­φό­ρη­σης και προ­κα­λεί απέ­χθεια και απομάκρυνση… 

Συνή­θως τα ρεπορ­τάζ είναι επα­να­λαμ­βα­νό­με­να, τα νέα ουσιαστικά
ανύ­παρ­κτα και μένει η …έκθε­ση μαθη­τή δημο­τι­κού με άφθο­νη λεξι­λα­γνεία του τρόμου…

Δεν ισο­πε­δώ­νου­με… Υπάρ­χουν εξαι­ρέ­σεις… Λιγο­στές αναλογικά…
Τόσες για να επι­βε­βαιώ­νουν τον κανό­να… Εξάλ­λου το κλί­μα επι­βάλ­λε­ται… άνω­θεν.  

Τι κρα­τά­με λοι­πόν;;; Κρα­τά­με το γεγο­νός, πως εκεί γίνεται
πόλε­μος… Πόλε­μος και …άνθρω­ποι ενα­ντί­ον ανθρώ­πων*… Αυτό είναι αναντίρρητο
και δεν ανα­κα­λεί­ται από την παρου­σία πολ­λών κατη­γο­ριών ανθρω­ποει­δών τύπου
ταγ­μά­των Αζόφ… Κάθε πόλε­μος περι­λαμ­βά­νει φρι­κα­λε­ό­τη­τες αφού ενερ­γο­ποιεί στο
μέγι­στο το ένστι­κτο της επι­βί­ω­σης και τα αισθή­μα­τα της μέγι­στης απειλής… 

Και οι δίκαιοι (όταν υπάρ­χουν τέτοιοι) πόλε­μοι σκο­τώ­νουν. Δηλαδή
καταρ­γούν ανθρώ­πι­νες ζωές… Ισως κάπο­τε θα κατα­νο­ή­σου­με ότι αυτό υπερ­βαί­νει σε
κάθε περί­πτω­ση τις δικαιο­δο­σί­ες μας… 

Για την ώρα επι­βε­βαιώ­νου­με τρα­γι­κά, πως βαδί­ζου­με στα σκοτάδια
της προϊ­στο­ρί­ας μας εξο­πλι­σμέ­νοι με διαρ­κώς εξε­λισ­σό­με­νη τεχνολογία
αλλη­λο­ε­ξό­ντω­σης απει­λώ­ντας το είδος και τον πλα­νή­τη, χάρις στην…εξέλιξή μας…

Φυσι­κά όλα αυτά δεν είναι τυχαία, μοι­ραία ή άνω­θεν… Το
δίκαιον του ισχυ­ρο­τέ­ρου** είναι ακό­μη για την ανθρω­πό­τη­τα ο υπέρ­τα­τος κανό­νας ρύθμισης
των διαν­θρώ­πι­νων… Αυτό είναι το καθο­ρι­στι­κό­τε­ρο “γονι­δια­κό” χαρα­κτη­ρι­στι­κό κάθε
ταξι­κής κοι­νω­νί­ας αφού η διά­κρι­σή της σε τάξεις συνε­πά­γε­ται αυτό­μα­τα την
εκμε­τάλ­λευ­ση, την σύγκρου­ση και την επικράτηση…

Μόνον η υπέρ­βα­ση της φάσης της ταξι­κό­τη­τας από την
ανθρω­πό­τη­τα θα δια­γρά­ψει ορι­στι­κά φαι­νό­με­να σαν αυτά των ημερών… 

Ας προ­σέ­ξου­με του­λά­χι­στον, για­τί ο ποκιλοτρόπως
καλ­λιερ­γού­με­νος φανα­τι­κός αντι­ρω­σι­σμός σε επί­πε­δο άγριου χου­λι­γκα­νι­σμού δεν
απο­τε­λεί κατά­κτη­ση ενη­μέ­ρω­σης και τοπο­θέ­τη­σης… Δεν απο­σκο­πεί στην
πολι­τι­κο­ποί­η­σή μας. Ισα-ίσα, που στο­χεύ­ει στην υπο­τα­γή μας με επι­λο­γή αφεντικού…

Το ποιος ζητά­ει δικαιο­σύ­νη, ανθρω­πιά, ειρή­νη είναι βασικό
στοι­χείο για την αξιο­πι­στία των προ­θέ­σε­ών του και την σκο­πι­μό­τη­τα των ενεργειών
του… Σκε­φτεί­τε π.χ. έναν μεγα­λοϊ­διο­κτή­τη οίκων ανο­χής να μας κάνει μάθη­μα για
την …αρε­τή της παρ­θε­νί­ας κ.ο.κ. Αν θεω­ρεί­τε το παρά­δειγ­μα χον­δροει­δές σκεφτείτε
τι βαθ­μό αξιο­πι­στί­ας παίρ­νει η …ειρη­νο­φι­λία και η υπε­ρά­σπι­ση της ελευ­θε­ρί­ας, της
δημο­κρα­τί­ας και της εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας από τους εισβο­λείς στο Βετ­νάμ, το Ιράκ,
την Συρία, την Λιβύη, το Αφγα­νι­στάν, την Γρε­νά­δα… Για να μην βάλου­με και τις έμμεσες
παρεμβάσεις… 

Αυτό σε καμία περί­πτω­ση δεν εξα­γνί­ζει τον σημε­ρι­νό εισβολέα.
Απλά συνι­στά ήρε­μη, νηφά­λια θεώ­ρη­ση, υπε­ρά­σπι­ση της ειρή­νης με κάθε τρό­πο και
απόρ­ρι­ψη της τάχι­στης οπα­δο­ποί­η­σης μας για τις ανά­γκες των νέων γεω­πο­λι­τι­κών επιδιώξεων
των ΗΠΑ. 

Γρα­φι­κή καρι­κα­τού­ρα η …πολύ ανε­ξάρ­τη­τη Ευρώ­πη, που επιχειρεί
να πλειο­δο­τή­σει σε αντι­ρω­σι­σμό ανα­λαμ­βά­νο­ντας το κόστος της σύν­θλι­ψης των κρατικών
οικο­νο­μι­κών σε βαθ­μό ασφυξίας…Κουνώντας το σημαιά­κι του δικαί­ου και της ηθι­κής συμμετέχει
ενερ­γά στην νέα σταυροφορία… 

Γι’ αυτό, το μυα­λό μας και η καρ­διά μας είναι κοντά στους
Ρώσους και τους Ουκρα­νούς ταυ­τό­χρο­να…  

Είναι φανε­ρό, πως η υπό­θε­ση ειρή­νη βρί­σκε­ται στα χέρια των
λαών… 

Δυστυ­χώς, αξιο­λο­γώ­ντας την συλ­λο­γι­κή δυνα­μι­κή για κάτι
τέτοιο, τώρα, δικαί­ως θα ανα­φω­νή­σει κάποιος φίλος: όνει­ρα γλυ­κά 

Υπάρ­χουν και όνει­ρα που γίνο­νται μέρα μεση­μέ­ρι όπως λέει
και ο Σαραμάγκου…

_____

*Η Ελλη­νι­κή από­δο­ση του τίτλου μίας σπου­δαί­ας αντιπολεμικής
ται­νί­ας του Francesco Rossi: Uomini  Contro, με πρω­τα­γω­νι­στή τον αξέ­χα­στο GianMaria Volonte.  (1970).

** Κατά σύμ­πτω­ση, αυτό το κεφά­λαιο από το: Κοι­νω­νι­κό
Συμ­βό­λαιο
του Ζαν Ζακ Ρουσσώ
εκφω­νεί­ται στο Podcast της εβδο­μά­δας, που μπο­ρεί­τε να ακούσετε…

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted