Εντά­ξει, έχου­με δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις. Εσύ θέλεις να σώσεις τη χώρα
συνερ­γα­ζό­με­νος με τα κόμ­μα­τα του μνη­μο­νια­κού τόξου, για­τί πιστεύ­εις ότι
πρό­κει­ται για μονό­δρο­μο και για την τελευ­ταία ευκαι­ρία προς απο­φυ­γήν της
ανοι­χτής χρε­ο­κο­πί­ας και της μαζι­κής εξα­θλί­ω­σης. Κι εγώ πάλι βλέ­πω ότι όλ’ αυτά
δεν οδη­γούν που­θε­νά, ότι το σπι­ράλ της λιτό­τη­τας συνε­χώς βαθαί­νει, ότι η
διά­λυ­ση του κοι­νω­νι­κού ιστού είναι νομο­τε­λεια­κή και κατα­κλυ­σμιαία, ότι ανάπτυξη
δεν πρό­κει­ται να έρθει ούτε σε τρία ούτε σε εκα­τό τέρ­μι­να, ότι οι
επι­χει­ρού­με­νες μεταρ­ρυθ­μί­σεις απο­τε­λούν μονά­χα πρό­σχη­μα απορ­ρύθ­μι­σης των
εργα­σια­κών σχέ­σε­ων, ότι το πολι­τι­κό σύστη­μα έχει χάσει τη στοι­χειώ­δη ικανότητα
να αυτο­κα­θαρ­θεί και να βγει από το αδιέ­ξο­δό του.

Εντά­ξει, έχου­με δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις, αλλά μέσα σ’ αυτές τεί­νει να
εξα­φα­νι­στεί εντε­λώς η κοι­νή μας αφετηρία.

Ναι, μιλά­γα­με κάπο­τε μαζί για την Ευρώ­πη, έχου­με υπάρ­ξει η πιο συνεπής
ευρω­παϊ­κή πολι­τι­κή δύνα­μη και έχου­με πλη­ρώ­σει, στις δεκα­ε­τί­ες του ’70 και του
’80, το τίμη­μα γι’ αυτό. Δεν ήταν όμως άνευ όρων η επι­λο­γή μας, λέγα­με «ναι
στην Ευρώ­πη των εργα­ζο­μέ­νων, όχι στην Ευρώ­πη των μονο­πω­λί­ων». Μιλού­σα­με για την
αλλα­γή του συσχε­τι­σμού δυνά­με­ων, για την ευρω­παϊ­κή Αρι­στε­ρά, για ευρωπαϊκή
ολο­κλή­ρω­ση μέσα από διαρ­θρω­τι­κές αλλα­γές και δημο­κρα­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Πώς
έφτα­σες να υπε­ρα­σπί­ζε­σαι την Ευρώ­πη του κεφα­λαί­ου, του άκρατου
νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, της λιτό­τη­τας, της αυταρ­χι­κής στρο­φής; Πώς έφτα­σες να
συμπο­ρεύ­ε­σαι με τη Μέρ­κελ και με τους ακραί­ους συντη­ρη­τι­κούς, όταν το θέμα
είναι να νικη­θεί ακρι­βώς η δική τους πολι­τι­κή για να ανα­σά­νουν και να
ανα­πτυ­χθούν οι κοι­νω­νί­ες; Λέγα­με ότι η Ευρώ­πη δεν είναι ούτε κόλα­ση ούτε
παρά­δει­σος, δεν είναι λού­να παρκ αλλά πεδίο ταξι­κής πάλης. Σύμ­φω­νοι, αλλά το σε
ποιο μετε­ρί­ζι αυτής της πάλης ανή­κου­με το είχα­με λυμ­μέ­νο, έτσι δεν είναι;

Μιλά­γα­με μαζί για μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Πώς κλεί­νεις τώρα τα μάτια στο γεγο­νός ότι
βαφτί­ζο­νται «μεταρ­ρυθ­μί­σεις» όλα τα μέτρα απορ­ρύθ­μι­σης του κοι­νω­νι­κού κράτους
και εξα­θλί­ω­σης των εργα­ζο­μέ­νων και της μεσαί­ας τάξης, ενώ οι πραγματικές
μεταρ­ρυθ­μί­σεις, λει­τουρ­γι­κό και ανα­δια­νε­μη­τι­κό φορο­λο­γι­κό σύστη­μα, αλλα­γή του
ανα­πτυ­ξια­κού μοντέ­λου σε οικο­λο­γι­κή κατεύ­θυν­ση, απο­κέ­ντρω­ση της εξουσίας,
απο­δό­μη­ση της τρα­πε­ζο­κρα­τί­ας, απο­κομ­μα­τι­κο­ποί­η­ση του κρά­τους, απο­γεί­ω­ση της
παι­δεί­ας, μηχα­νορ­γά­νω­ση, πάνε συνε­χώς στις καλένδες;

Και το Μνη­μό­νιο; Επί δύο χρό­νια (2010-2012) ψήφι­ζες στη Βου­λή σε όλες τις
ψηφο­φο­ρί­ες μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες αντι­μνη­μο­νια­κές δυνά­μεις. Τι άλλαξε
έκτο­τε και έκα­νες στρο­φή 180 μοι­ρών και ψηφί­ζεις τα ακρι­βώς ανά­πο­δα, πέρα από
τη συμ­με­το­χή του κόμ­μα­τός σου στην κυβέρ­νη­ση; Και πόσο αυτό δια­φέ­ρει από τη
στρο­φή του Σαμα­ρά, που από το Ζάπ­πειο πέρα­σε εν μια νυκτί στην Αλεξάντερπλατς;

Και ο νυν υπέρ πάντων αγών για τη διά­σω­ση του Βενι­ζέ­λου τι σου λέει; Πόσα
μπο­ρεί να κατα­πιεί κανείς προ­κει­μέ­νου να σώσει κάποιον ο οποί­ος είναι
κατα­δι­κα­σμέ­νος να καταστραφεί;

Έπει­τα, δεν κατα­λα­βαί­νω αυτή την άρτι εκδη­λω­θεί­σα εμμο­νή σου με την ανομία.
Αυτή τη μονο­με­ρή υστε­ρία σου με τα κακώς κεί­με­να. Εντά­ξει, στην Ελλά­δα οι νόμοι
υπάρ­χουν για να παρα­βιά­ζο­νται: Φορο­λο­γι­κοί νόμοι, νόμοι για την πολε­ο­δο­μία, για
το πολι­τι­κό χρή­μα, για τη λει­τουρ­γία των θεσμών, για τα πανε­πι­στή­μια, ακό­μα και
για το κάπνι­σμα. Ούτε κι εμέ­να μ’ αρέ­σει αυτό το χύμα, αυτό το «για­τί έτσι
γου­στά­ρω», αυτός ο χυλός όπου βυθί­ζο­νται οι πολί­τες και οι φτω­χο­διά­βο­λοι, ενώ
επι­πλέ­ουν τα παντός είδους λαμό­για – μεγά­λα και μικρά.

Αλλά το επι­λε­κτι­κό κόλ­λη­μά σου με την ανο­μία δεν το κατα­λα­βαί­νω. Εντά­ξει, σε
ενο­χλούν τώρα αυτά που ενο­χλού­σαν ανέ­κα­θεν τη Νέα Δημο­κρα­τία και το ΠΑΣΟΚ,
φυσι­κό είναι με όλη αυτή την όσμω­ση της συγκυ­βέρ­νη­σης, αν και με προβληματίζει
το γεγο­νός ότι όλο και περισ­σό­τε­ρο σε ενο­χλούν κι εκεί­να που ενο­χλούν τη Χρυσή
Αυγή, η οποία επι­βάλ­λει στα­δια­κά την ατζέ­ντα της. Όχι μονά­χα στην κυβέρνηση,
αλλά και σε σένα.

Από την άλλη, δεν βλέ­πω πια να σε ενο­χλούν αυτά που ενο­χλούν κυρί­ως εμένα,
αυτά που μέχρι πρό τινος ενο­χλού­σαν κι εσέ­να: Η ανο­μία των κανα­λιών, η ανομία
του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος και των διε­θνών αγο­ρών, η ανο­μία των μεγάλων
φορο­φυ­γά­δων, η ανο­μία των φορο­ε­λεγ­κτι­κών μηχα­νι­σμών που χρη­μα­τί­ζο­νται, που αδρανούν
σκό­πι­μα, που μονί­μως αλλη­θω­ρί­ζουν υπέρ των μεγά­λων συμ­φε­ρό­ντων. Η ανο­μία στον
ΕΟΤ, η ανο­μία με τη Siemens, η ανο­μία των πολε­μι­κών εξο­πλι­σμών, η ανο­μία του
πελα­τεια­κού συστή­μα­τος, η ανο­μία της μίζας, η ανο­μία της αστυ­νο­μι­κής βίας.

Πάντως, ανά­με­σα σ’ αυτά που με ενο­χλούν, που σε ενο­χλού­σαν, ουδέποτε
συγκα­τα­λε­γό­ταν η «ανο­μία των κατα­λή­ψε­ων». Άκου­γα τις προ­άλ­λες τον εκπρόσωπο
Τύπου της ΔΗΜΑΡ να μιλά­ει για την ανο­μία στη βίλ­λα Αμα­λία και ξαφ­νι­κά δεν
κατα­λά­βαι­να τίπο­τα, ερχό­ταν από άλλον πλα­νή­τη, όχι από τον πλα­νή­τη της
Αρι­στε­ράς, από το πρώ­ην κοι­νό μας σπί­τι. Ουδέ­πο­τε η Αρι­στε­ρά, ούτε η ΔΗΜΑΡ,
είχε στο πρό­γραμ­μά της και στην ατζέ­ντα της ως πρό­βλη­μα τις μακροχρόνιες
κατα­λή­ψεις άδειων σπι­τιών στην Αθή­να από ελευ­θε­ρια­κές ομάδες.

Για την Αρι­στε­ρά, η οποία ουδέ­πο­τε πρω­το­στά­τη­σε ή συμ­με­τεί­χε σ’ αυτές, το
φαι­νό­με­νο υπήρ­ξε στοι­χείο της βιο­ποι­κι­λό­τη­τας του αστι­κού οικο­συ­στή­μα­τος. Ένας
κοι­νω­νι­κός αυτο­σχε­δια­σμός, μια γόνι­μη παρέκ­κλι­ση, ένα εργα­στή­ριο συλλογικού
πει­ρα­μα­τι­σμού, όπως αυτά που υπάρ­χουν σε όλες τις ευρω­παϊ­κές μεγαλουπόλεις
χωρίς να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως άντρα ανο­μί­ας. Καμιά φορά μπο­ρεί και να ενοχλούν,
είναι λάθος όμως να δαι­μο­νο­ποιού­νται και να κατα­στέλ­λο­νται άκρι­τα. Πολύ
περισ­σό­τε­ρο όταν πρό­κει­ται για ένα ευρύ­τε­ρο σχέ­διο απο­προ­σα­να­το­λι­σμού και
εμπέ­δω­σης του αυταρχισμού.

Και εν πάση περι­πτώ­σει, πού πήγε η συνέ­πεια λόγων και έργων; Εγώ αγω­νιώ κάθε
μέρα με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, να μη μαξι­μα­λί­ζει, να μην υπό­σχε­ται πράγ­μα­τα που
δεν θα μπο­ρέ­σει μετά να υλο­ποι­ή­σει. Και ξέρεις για­τί; Για­τί πρώ­τι­στο μέλη­μα για
την Αρι­στε­ρά πρέ­πει να είναι η συνέ­πεια λόγων και έργων! Εσύ πότε πρό­λα­βες να
ασπα­στείς το δόγ­μα ότι στην πολι­τι­κή άλλα λέμε και άλλα κάνου­με, ότι υπάρχουν
πράγ­μα­τα που γίνο­νται και δεν λέγο­νται και πράγ­μα­τα που λέγο­νται και δεν
γίνο­νται; Αυτά ανή­κουν σε άλλη πολι­τι­κή κουλ­τού­ρα από τη δική μας – δεν νομίζω
να δια­φω­νείς σ’ αυτό…

Και η στά­ση σου απέ­να­ντι στους παλιούς συντρό­φους σου, του ΣΥΡΙΖΑ, σου
φαί­νε­ται εσέ­να φυσιο­λο­γι­κή; Τόσα χρό­νια μαζί, στο ίδιο κόμ­μα, και τώρα ξαφνικά
ανα­κά­λυ­ψες στο πρό­σω­πό τους τον πιο μιση­τό αντίπαλο;

Τώρα, εκ των υστέ­ρων, αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι τόσα χρό­νια πρέ­πει να καταπίεζες
μεγά­λο θυμό μέσα σου. Αλλά και πάλι, θυμή­σου ότι και ο Λεω­νί­δας Κύρ­κος, ο
οποί­ος δεν ήταν καθό­λου ήπιος όταν επρό­κει­το για πολι­τι­κές αντιπαραθέσεις,
μιλού­σε για «συντρό­φους της άλλης πλευ­ράς», όχι με τη φρα­σε­ο­λο­γία που
χρη­σι­μο­ποιείς εσύ σήμε­ρα και το μένος που βγά­ζεις προς τα έξω. Και δεν
απευ­θυ­νό­ταν σε όμο­ρους χώρους στο πλαί­σιο της ανα­νε­ω­τι­κής Αρι­στε­ράς αλλά στους
ανθρώ­πους του ΚΚΕ, που ούτε λίγο ούτε πολύ μας κατη­γο­ρού­σαν ως προδότες,
ανα­θε­ω­ρη­τές, δεξιούς, αν όχι και πράκτορες.

Πρό­σε­ξε, δεν θα σου βγά­λω εγώ την ταμπέ­λα του αρι­στε­ρού από πάνω σου αν δεν
θέλεις. Αρκεί να μην το κάνεις εσύ πρώ­τος, μόνος σου, με τα λάθη σου και με τις
παρα­λεί­ψεις σου. Λύσε το εσύ το θέμα μέσα σου, και πες μας και σ’ εμάς για να
ξέρου­με. Ό,τι απο­φα­σί­σεις θα το δεχτώ, όπως λένε τα μοντέρ­να ζευγάρια.

Χρι­στό­φο­ρος Κάσδαγλης