Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ καταρρέει, ο αγώνας δικαιώνεται… - Φαιακία

Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ καταρρέει, ο αγώνας δικαιώνεται…

Η έκφρα­ση καταρ­ρέ­ει είναι
κυριο­λε­κτι­κή… Μεγά­λο μέρος της στέ­γης του ιστο­ρι­κού Θεά­τρου κατέρ­ρευ­σε μόλις
προ­χτές… Δυστυ­χώς τα στη­μέ­να «προ­στα­τευ­τι­κά» κιγκλι­δώ­μα­τα δεν μας επι­τρέ­πουν να
σας προ­σκο­μί­σου­με και φωτο­γρα­φι­κά τεκ­μή­ρια του συμ­βά­ντος αλλά πιστέψ­τε μας, είναι
αλή­θεια… Εξάλ­λου κατά την επί­σκε­ψή μας στον χώρο βρι­σκό­ταν κλι­μά­κιο των τοπικών
αρχών, που τόσο πολύ έχουν …μοχθή­σει για την διά­σω­ση του ΦΟΙΝΙΚΑ, και …
απο­λάμ­βα­ναν το θέαμα…
Σ’ αυτές τις συγκι­νη­τι­κές ώρες,
που ο πολυ­ε­τής και συνε­πής αγώ­νας άξιων συμπο­λι­τών μας αρχί­ζει να δικαιώνεται,
στην ΦΑΙΑΚΙΑ αισθα­νό­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να μνη­μο­νεύ­σου­με τους σπουδαιότερους
παρά­γο­ντες αυτού του τοπι­κού ανδρα­γα­θή­μα­τος πολι­τι­κής συνέ­πειας και
ευαι­σθη­σί­ας, γνή­σιας αγω­νί­ας για τα κλη­ρο­νο­μη­μέ­να τεκ­μή­ρια πολι­τι­σμού και
διά­σω­σης της κλη­ρο­νο­μιάς του τόπου.
Δεν μπο­ρού­με λοι­πόν να
λησμο­νή­σου­με την παρελ­θού­σα Δημο­τι­κή αρχή, που κατά­φε­ρε ένα έργο πλή­ρως και
μέχρι τελευ­ταί­ας λεπτο­μέ­ρειας ενταγ­μέ­νο σε πρό­γραμ­μα χρη­μα­το­δό­τη­σης να το
οδη­γή­σει σε απέ­ντα­ξη…  Θα ήταν άδι­κο, όμως
να μην επαι­νέ­σου­με και την παρού­σα Δημο­τι­κή Αρχή, που –απ’ ότι μας πλη­ρο­φό­ρη­σε σε
τηλε­ο­πτι­κή του παρέμ­βα­ση ο κ. Δήμαρ­χος- έχει συγκρο­τή­σει και αρμό­δια τεχνι­κή επιτροπή,
που μελε­τά τις …αδυ­να­μί­ες  της εγκριθείσας,
ολο­κλη­ρω­μέ­νης, επαι­νε­θεί­σας και από τα Κεντρι­κό Αρχαιο­λο­γι­κό Συμ­βού­λιο μελέτης,
έτοι­μης προς υλο­ποί­η­ση εδώ και μία επτα­ε­τία… Ακό­μα τις μελε­τά­ει λοι­πόν τις …αστο­χί­ες
της μελέ­της η παρού­σα δημο­τι­κή αρχή…
Θα ήταν σοβα­ρή παρά­λει­ψη να μην
ανα­φερ­θού­με στις προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις, που μέσα και έξω από το Δημοτικό
Συμ­βού­λιο, τόνι­σαν… τον απα­ρά­δε­κτο χαρα­κτή­ρα ενός τέτοιου έργου και μάλι­στα σε
στιγ­μές οικο­νο­μι­κής κρί­σης… Δεν μπο­ρού­με να λησμο­νή­σου­με το συντρι­πτι­κό τους επιχείρημα
για …την άχρη­στη προ­βλε­πό­με­νη κινη­τή στέ­γη του Θερι­νού ΦΟΙΝΙΚΑ, που ειρή­σθω εν
παρό­δω, θα εξα­σφά­λι­ζε την λει­τουρ­γία ενός Θεα­τρι­κού χώρου 650 θέσε­ων -μεγαλύτερου
και από το υπάρ­χον άθλιο δημο­τι­κό Θέα­τρο- σε όλη την διάρ­κεια του χρό­νου και
όχι μία βρο­χε­ρή μέρα του Αυγού­στου, όπως χαρα­κτη­ρι­στι­κά ακούστηκε. 
Πώς να ξεχά­σου­με την σιγή αμνών,
που τήρη­σαν πνευ­μα­τι­κοί, πολι­τι­στι­κοί και καλ­λι­τε­χνι­κοί σύλ­λο­γοι και σωματεία
του τόπου. Είναι βέβαιο, πως ΟΛΟΙ κάπο­τε στέ­γα­σαν τη δρα­στη­ριό­τη­τά τους στον
ΦΟΙΝΙΚΑ… Κάποιοι και σε κάποιες περι­πτώ­σεις, που …διυ­λί­ζουν τον κώνω­πα, στην
περί­πτω­ση του ΦΟΙΝΙΚΑ δεν αντι­λή­φθη­καν την κάμη­λο… Φαί­νε­ται, πως ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ
είχε να κάνει με την πλέ­μπα και, κατά συνέ­πεια, δικαί­ως σιώ­πη­σαν… Το ίδιο
εξάλ­λου κάνα­με και εμείς η πλέ­μπα. Είτε
οι ίδιοι σαν άτο­μα είτε μέσω των εκλε­κτών μας αντι­προ­σώ­πων τηρή­σα­με άκρα του
τάφου σιω­πή… Πράγ­μα που επι­βε­βαιώ­νει την σοφή διά­γνω­ση της προη­γού­με­νης και της
παρού­σας Δημο­τι­κής Αρχής, όταν κατα­γρά­φουν την υπό­θε­ση ΦΟΙΝΙΚΑΣ στα παλιότερα
των υπο­δη­μά­των τους, απο­τι­μώ­ντας ως ανύ­παρ­κτο το πολι­τι­κό κόστος αυτής της απίστευτης
αβελτηρίας… 
Τιμή ανή­κει και σε όλους του
αρμό­διους τεχνο­κρά­τες, που με συνέ­πεια και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα έβα­λαν κάθε δυνατή
τρι­κλο­πο­διά για την έγκρι­ση και υλο­ποί­η­ση του έργου απο­κα­τά­στα­σης του ΦΟΙΝΙΚΑ…
Κάθε γκρε­μι­σμέ­νος τοί­χος, κάθε κατε­σπαρ­μέ­νο τού­βλο, πέτρα ή μάρ­μα­ρο του ΦΟΙΝΙΚΑ
θα τους θυμί­ζει την λαμπρή τους επι­τυ­χία… Πλάϊ τους και όση ενο­χλού­ταν από την
ιδέα της στέ­γης του Θερι­νού ΦΟΙΝΙΚΑ με το πρό­σχη­μα της αισθη­τι­κής αλλοί­ω­σης.  Υπάρ­χουν χιλιά­δες απα­ντή­σεις για όλους αυτούς αλλά
η καλύ­τε­ρη είναι οι φωτο­γρα­φί­ες του στε­γα­σμέ­νου με τσί­γκους Θερι­νού ΦΟΙΝΙΚΑ κατά
τους χει­μώ­νες του μεσο­πο­λέ­μου. Με αυτό τον τρό­πο οι «χαζοί» πρό­γο­νοί μας εξασφάλιζαν
την λει­τουρ­γία του χώρου σε όλη τη διάρ­κεια του χρό­νου… Τι να περι­μέ­νει κανείς
από … «χαζούς»…
Μετά από το εύλο­γο αυτό υμνολόγιο
δεν θα πρέ­πει να λησμο­νή­σου­με να παρα­δώ­σου­με στην χλεύη του τόπου και στην
περι­φρό­νη­ση της ιστο­ρί­ας, λίγους ανά­ξιους, που επέ­με­ναν και πάλε­ψαν μέχρι
τελευ­ταί­ας στιγ­μής για την μνη­μεια­κή διά­σω­ση  και την λει­τουρ­γι­κή ανα­βάθ­μι­ση αυτού το μοναδικού
αρχι­τε­κτο­νι­κού και πολι­τι­στι­κού μνη­μεί­ου της πόλης και του νησιού. Ανά­με­σα σε αυτούς
τους λιγο­στούς ο τότε Δήμαρ­χος Σωτή­ρης Μικά­λεφ, που έκα­νε την υπό­θε­ση ΦΟΙΝΙΚΑΣ
έργο ζωής και την πάλε­ψε από την αρχή μέχρι το τέλος κόντρα σε απίστευτα
εμπό­δια, τρι­κλο­πο­διές και παρεμ­βά­σεις…  Μαζί του και ο τότε Πρό­ε­δρος του ΔΗΠΕΘΕ, καθηγητής
του Ιονί­ου Πανε­πι­στη­μί­ου Θόδω­ρος Παπάς… Ο τζου­μερ­κιώ­της στην κατα­γω­γή –μη Κερκυραίος
δηλα­δή- έδει­ξε για το ζήτη­μα του ΦΟΙΝΙΚΑ τόση ευαι­σθη­σία, απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και
επι­μο­νή όσο ελά­χι­στοι συντο­πί­τες (ευγε­νι­κή έκφρα­ση του: κανέ­νας). Στην πυρά και
οι τεχνι­κές υπη­ρε­σί­ες του Δήμου και ο τότε επι­κε­φα­λής τους αντι­δή­μαρ­χος Γιάννης
Μάμα­λος, που έτρε­ξαν και προ­σέ­φε­ραν έργο πολύ μεγα­λύ­τε­ρο του επι­βαλ­λό­με­νου και
λογι­κά δυνα­τού… Ιδιαί­τε­ρα κατά τους τελευ­ταί­ους μήνες του 2010 είχαν καθημερινή
απο­στο­λή την τεκ­μη­ριω­μέ­νη από­κρου­ση βομ­βαρ­δι­σμού παρεμ­βά­σε­ων -δήθεν
τεχνο­κρα­τι­κών ή και άλλων-, που απο­σκο­πού­σαν στην ματαί­ω­ση της έγκρι­σης του
έργου… Η «μομ­φή» για όλους αυτούς δεν έχει κίνη­τρα φιλι­κής, ιδε­ο­λο­γι­κής ή/και
πολι­τι­κής προ­τί­μη­σης. Μεμαρ­τυ­ρή­κα­μεν, απλά ως εωρακότες… 
Δεν μας απο­μέ­νει παρά η «ικα­νο­ποί­η­ση»
της πρό­βλε­ψης… Πολ­λοί φίλοι στην διάρ­κεια της πρό­σφα­της επτα­ε­τί­ας, που παρήλθε
νεκρή, μας κατέ­θε­ταν την αισιο­δο­ξία τους και την πίστη τους, ότι το έργο θα
προ­χω­ρή­σει. Υπήρ­ξαν βέβαια κατά και­ρούς, ιδιαί­τε­ρα παρα­μο­νές εκλο­γών, «μπαλ­κο­νά­τες»
δια­κη­ρύ­ξεις και δια­βε­βαιώ­σεις από μεριάς τοπι­κής εξου­σί­ας, που απο­δεί­χθη­καν –όπως
πιστεύ­α­με- χοντρό δού­λε­μα… Δεν παρα­λεί­πα­με, λοι­πόν, να τονί­ζου­με, ότι τίποτε
δεν δικαιο­λο­γεί αισιο­δο­ξία για κάτι, που έπρε­πε να είχε προ­χω­ρή­σει με γοργούς
ρυθ­μούς και θα είχε προ­χω­ρή­σει αν υπήρ­χε και η ελά­χι­στη επι­θυ­μία υλοποίησης…
Αυτή θα ήταν ικα­νή να παρα­κάμ­ψει κάθε είδος γρα­φειο­κρα­τι­κό ή/και πραγματικό
εμπό­διο, που προ­έ­κυ­πτε στην διάρ­κεια του έργου… Σε αυτό το προ­φα­νές λογι­κό τεκμήριο
στη­ρί­χτη­κε η «προ­φη­τι­κή» ικα­νό­τη­τα, πως το τέλος του ΦΟΙΝΙΚΑ θα είναι αυτό, που
θα υλο­ποι­ή­σει ο παν­δα­μά­τωρ χρό­νος μέσα στο κλί­μα της από­λυ­της και απολύτως
συνει­δη­τής εγκα­τά­λει­ψης. Φαί­νε­ται, πως αυτή η Κέρ­κυ­ρα μας αξί­ζει… Λίγη -για
αρχή- γκρε­μι­σμέ­νη στέ­γη του ΦΟΙΝΙΚΑ ανά­με­σα στους καλαί­σθη­τους, αρω­μα­τι­κούς και
υγιει­νο­φό­ρους λοφί­σκους σκουπιδιών…

Και
καλή μας νύχτα !!!
 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted