BEBEL

Την κινη­μα­το­γρα­φο­φι­λία του φίλ­τα­του Δημή­τρη Λεβέντη
γνω­ρί­ζα­με από παλιά και τιμού­σα­με… Και την τιμά­με ξανά τώρα, όπου μετά αρκετά
χρό­νια τον συνα­ντά­με στην πρώ­τη γραμ­μή της κινη­μα­το­γρα­φι­κής μνή­μης με τα εφόδια
ενός πραγ­μα­τι­κού σινε­φίλ. Το κεί­με­νό του αφιε­ρω­μέ­νο στον προ­σφά­τως “ανα­χω­ρή­σα­ντα”
Ζαν Πωλ Μπελ­μο­ντό. Παρα­θέ­του­με:

BEBEL

Ο Ζαν Πωλ στο περι­φρο­νη­μέ­νο αρι­στούρ­γη­μα του Τρυφ­φώ” Η σει­ρή­να του Μισ­σι­σι­πή ” λέει περί­που τα ίδια στην
Κατρίν Ντε­νέβ προς το φινά­λε του έργου αφού εκεί­νη επι­χεί­ρη­σε να τον εξοντώσει
με ποντικοφάρμακο …

Σκό­τω­σέ με αν αυτό σε βολεύ­ει, της
λέει κοι­τά­ζο­ντάς την στα μάτια.Είσαι τόσο όμορ­φη, πόση οδύ­νη να σε κοιτώ
!

Μα χθες μου είπες ότι αυτό σου έδι­νε χαρά ! επεμ­βαί­νει εκεί­νη… Ναι, χαρά και οδύ­νη μαζί… και
φεύ­γουν αγκα­λια­σμέ­νοι μες τα χιό­νια… Τότε πέφτει κι ο τίτλος της….

…..FIN

O Tρυ­φώ δυό χρό­νια μετά την “Νύφη φορού­σε μαύρα”
δια­σκευά­ζει ακό­μη ένα ρομάν του Γουί­λιαμ Αϊρις το “Βάλς στα σκοτάδια”
και μετα­μορ­φώ­νει ένα αστυ­νο­μι­κό νουάρ σε ερω­τι­κή ιστο­ρία νουάρ.

Στα γυρί­σμα­τα που γίνο­νται στην Νέα Καλη­δο­νία ο Τρυ­φώ ζευγαρώνει
με την “Ωραία της ημέ­ρας” και ξεκα­θα­ρί­ζει ότι -η αινιγ­μα­τι­κή Μαριόν
Βερ­γκα­νώ- δηλα­δή η Κατρίν θα είναι το κεντρι­κό πρό­σω­πο του φίλμ… θα μιλήσει
ελά­χι­στα αλλά οι κάμε­ρες θα εστιά­σουν πάνω της ενώ όντας αταξινόμητο
βρω­μο­γύ­ναιο θα συντρί­βει συνέ­χεια τον απελ­πι­σμέ­να ερω­τευ­μέ­νο μεγαλοκτηματία
Λουί Μαέ (Μπελ­μο­ντό)

Ο Μπε­μπέλ τα παίρ­νει και εγκα­θί­στα­ται σε μια απο­μα­κρυ­σμέ­νη βίλα
από τα γυρί­σμα­τα συνεν­νο­εί­ται με τον σκη­νο­θέ­τη και τους παρα­γω­γούς μόνο με
γρα­πτές επι­στο­λές και καλεί εκεί στην μέση του Ινδι­κού Ωκε­α­νού την τότε σύντροφό
του Ούρ­σου­λα Άντρες έτσι για αντιπερισπασμό …. 

Σ’ αυτήν τη καμπή ο πολυ­σύν­θε­τος Γάλ­λος απο­δί­δει ίσως τον
καλύ­τε­ρο ρόλο της καριέ­ρας του… Εδώ δεν είναι ο τρελ­λός Πιε­ρό ούτε ο σαματατζής
επι­θε­ω­ρη­τής Τζός ούτε ο ξιφο­μά­χος ληστής Καρ­τούς αλλά ένας ταπει­νω­μέ­νος άντρας
σε έναν κόσμο που το πραγ­μα­τι­κό έγκλη­μα είναι η μονα­ξιά και το ωραιότερο
παι­χνί­δι η ελευ­θε­ρία του να είσαι μαζί, ακό­μη και όταν δεν μπο­ρείς να
εμπι­στευ­τείς τον άλλον με μόνο όπλο μια αφο­πλι­στι­κή παι­δι­κό­τη­τα… Ειδι­κά όταν
της περι­γρά­φει το τοπίο του προ­σώ­που της…

Εκεί φαί­νε­ται η ειδο­ποιός δια­φο­ρά μετα­ξύ του Κωμω­δού -και όχι
κωμι­κού- και του ηθο­ποιού κι επει­δή πολ­λοί συγκρί­νουν τον Μπελ­μο­ντό με τον
Ντε­λόν ιδού τι δήλω­σε ο ίδιος ο Αλαίν σε συνε­ντευ­ξή του στον Φιγκα­ρό εδώ και
τρία χρό­νια απα­ντώ­ντας στο ερώ­τη­μα Comedien ou acteur:

– Η καριέ­ρα μου δεν είχε καμ­μιά σχέ­ση με το επάγ­γελ­μα του
κωμω­δού που σημαί­νει να έχεις κλί­ση και να απο­κτή­σεις ειδί­κευ­ση. Είναι η
ουσια­στι­κή δια­φο­ρά -και δεν υπάρ­χει τίπο­τε το μειω­τι­κό εδώ – μετα­ξύ Μπελμοντό
και Ντε­λόν. Εγώ είμαι ηθο­ποιός ο Ζαν Πωλ είναι κωμω­δός. Ένας κωμω­δός παί­ζει, περνά
ατε­λεί­ω­τα χρό­νια για να μαθαί­νει συνε­χώς ενώ ένας ηθο­ποιός ζει… Εγώ πάντο­τε έζησα
τους ρόλους μου.- Δεν έπαι­ξα ποτέ! Ένας ηθο­ποιός είναι κάτι το τυχαίο. Εγώ
είμαι κάτι το τυχαίο…Οως η ζωή μου και η καριέ­ρα μου !

Εκτός από τις ερμη­νεί­ες και τις λήψεις ένας ακό­μη λόγος για να
δεί­τε την ται­νία είναι και τα εκθαμ­βω­τι­κά ντυ­σί­μα­τα της Ντε­νέβ που φρό­ντι­σε ο
Υβ Σαίν Λωράν.

Ενα δίλε­πτο extrait του φίλμ

https://www.youtube.com/watch?v=JK-XbZYy0-E…