8.12.2023. Yael Noy: η Ισραηλινή που εξακολουθεί να βοηθάει άρρωστους Παλαιστίνιους

 «Δεν μπο­ρού­με να στα­μα­τή­σου­με»… 

Caroline Hawley, BBC News

Επι­λέ­ξα­με αυτό το κεί­με­νο, που δημο­σιεύ­ε­ται στην ιστο­σε­λί­δα του BBC και μας κοι­νο­ποί­η­σε ο φίλ­τα­τος Σπύ­ρος Μονό­πω­λης, όχι για­τί πιστεύ­ου­με, πως μεμο­νω­μέ­νες (δυστυ­χώς) ενέρ­γειες μπο­ρούν να αλλά­ξουν την ροή των πραγ­μά­των εκεί κάτω…

Χρεια­ζό­μα­στε όμως πιστο­ποι­ή­σεις, ότι η ανθρω­πιά – όχι η φιλαν­θρω­πία- ΔΕΝ έχει ισο­πε­δω­θεί μαζί με τις ερπύ­στριες, τις βόμ­βες και τις βολές ‘ακρι­βεί­ας’. Η ομά­δα, μέσα από την πολυ­πλο­κό­τη­τα των συναι­σθη­μά­των και την δαι­δα­λώ­δη εξέ­λι­ξη της καθη­με­ρι­νό­τη­τας επι­τε­λεί ένα έργο διά­σω­σης αρρώ­στων, τραυ­μα­τιών, πονε­μέ­νων. Και πάνω απ’ όλα ένα έργο διά­σω­σης ψυχών… Ολων μας…

Η Yael Noy (αρι­στε­ρά) οδη­γεί άρρω­στους Παλαι­στί­νιους, κυρί­ως παι­διά, σε σημεία ελέγ­χου σε νοσο­κο­μεία στο Ισραήλ

Η Yael Noy δεν φορά­ει στρα­τιω­τι­κά ρού­χα, αλλά περι­γρά­φει τον εαυ­τό της ότι βρί­σκε­ται στη μάχη αυτή τη στιγ­μή, μετά την επί­θε­ση της Χαμάς στις 7 Οκτω­βρί­ου.

«Παλεύω για να είμαι καλή», μου λέει. “Παλεύω για να παρα­μεί­νω ηθι­κή όταν και οι δύο πλευ­ρές πονά­νε τόσο τρο­με­ρά. Παλεύω για να είμαι η ίδια άνθρω­πος που ήμουν πριν“.

Η Yael διευ­θύ­νει μια φιλαν­θρω­πι­κή οργά­νω­ση που ονο­μά­ζε­ται Road to Recovery, μια ομά­δα Ισραη­λι­νών εθε­λο­ντών που οδη­γούν άρρω­στους Παλαι­στί­νιους – κυρί­ως παι­διά – από σημεία ελέγ­χου στην κατε­χό­με­νη Δυτι­κή Όχθη και τη Γάζα μέχρι τα ραντε­βού σε νοσο­κο­μεία στο Ισραήλ.

Οι περί­που 1.000 εθε­λο­ντές δεν μπο­ρούν πλέ­ον να πάρουν ασθε­νείς από τη Γάζα, η οποία διοι­κεί­ται από τη Χαμάς. Και τέσ­σε­ρις από αυτούς είναι νεκροί – δολο­φο­νή­θη­καν καθώς Παλαι­στί­νιοι ένο­πλοι εισέ­βα­λαν στα κιμπούτς τους στο νότιο Ισραήλ.

Πρό­κει­ται για τη Vivian Silver, μια διά­ση­μη ακτι­βί­στρια της ειρή­νης. Adi Dagan, τον οποίο η Yael περι­γρά­φει ως “αστείο” και πάντα έτοι­μο να παρέμ­βει και να μετα­φέ­ρει ασθε­νείς σε σύντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα με το μεγά­λο αυτο­κί­νη­τό του. Η Tammy Suchman, μια πολύ αγα­πη­μέ­νη για­γιά. και ο Eli Or-Gad, που του άρε­σε να μιλά­ει για την ποίηση.

Τέσ­σε­ρις άλλοι εθε­λο­ντές έχα­σαν στε­νά μέλη της οικο­γέ­νειάς τους στις 7 Οκτωβρίου.

Περί­που 1.200 άνθρω­ποι σκο­τώ­θη­καν στην επί­θε­ση της Χαμάς στο Ισρα­ήλ. Από τότε, το υπουρ­γείο Υγεί­ας της Γάζας που διοι­κεί­ται από τη Χαμάς λέει ότι περισ­σό­τε­ροι από 17.177 άνθρω­ποι έχουν σκο­τω­θεί στην ισραη­λι­νή επί­θε­ση που ακολούθησε.

Η Yael ζει στο βόρειο Ισρα­ήλ, αλλά οι γονείς της είναι από το κιμπούτς Alumim, μια από τις νότιες κοι­νό­τη­τες που δέχτη­κε επί­θε­ση – και στρι­μώ­χτη­καν καθώς εξε­λί­χθη­κε η επί­θε­ση, ώρες μετά από τρο­μα­κτι­κή ώρα.

Δύο από τους ανι­ψιούς της έχουν πολε­μή­σει στη Γάζα, ως στρα­τιω­τι­κή απά­ντη­ση του Ισραήλ.

Οι γονείς της Υael Noy βρί­σκο­νταν σε ένα από τα κιμπούτζ που δέχθη­καν επί­θε­ση από τη Χαμάς στις 7 Οκτω­βρί­ου και τώρα είναι εκτοπισμένοι

Αμέ­σως μετά τις 7 Οκτω­βρί­ου, η Yael λέει ότι ήταν τόσο ταραγ­μέ­νη που μετά βίας μπο­ρού­σε να αναπνεύσει.

«Κάτι έσπα­σε στην καρ­διά μου και είπα ότι δεν θα ξανα­μι­λή­σω με ανθρώ­πους στη Γάζα», μου λέει.

Αλλά μετά από λίγες μέρες, απο­φά­σι­σε ότι δεν μπο­ρού­σε να επι­τρέ­ψει στις φρι­κα­λε­ό­τη­τες να την αλλάξουν.

Αυτή και οι περισ­σό­τε­ροι εθε­λο­ντές του ‘Road to Recovery’ συνέ­χι­σαν να οδη­γούν Παλαι­στί­νιους από τη Δυτι­κή Όχθη σε νοσο­κο­μεία στο Ισρα­ήλ για θερα­πεία καρ­κί­νου, μετα­μο­σχεύ­σεις οργά­νων και αιμο­κά­θαρ­ση. Μόλις μπο­ρέ­σει, λέει ότι θα πάει να μαζέ­ψει ξανά ασθε­νείς από τη Γάζα.

Η Yael αρνεί­ται να τους δια­γρά­ψει ως ανθρώ­πους ή να τους εξι­σώ­σει με τη Χαμάς, η οποία χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως τρο­μο­κρα­τι­κή οργά­νω­ση στο Ηνω­μέ­νο Βασί­λειο και σε άλλες χώρες.

«Όπως εμείς είναι θύμα­τα της Χαμάς, οπό­τε πιστεύω ότι πρέ­πει να συνε­χί­σου­με να τους βοη­θά­με, για­τί δεν φταί­νε αυτοί», μου λέει από το τηλέφωνο.

Δεν μπο­ρού­με να αρνη­θού­με να βοη­θή­σου­με ένα παι­δί με καρ­κί­νο. Οι γεί­το­νές μας χρειά­ζο­νται βοή­θεια, επο­μέ­νως πρέ­πει να τους βοηθήσουμε”.

Ανη­συ­χεί για τις οικο­γέ­νειες που γνω­ρί­ζει στη Γάζα, καθώς πλη­σιά­ζει ο χει­μώ­νας και τόσα πολ­λά βομ­βαρ­δι­σμέ­να σπί­τια δεν είναι πλέ­ον κατοικήσιμα.

Ο γονέ­ας ενός 6χρονου παι­διού, που είχε υπο­βλη­θεί σε μετα­μό­σχευ­ση οργά­νου, έστει­λε μήνυ­μα σε έναν από τους εθε­λο­ντές του Road to Recovery λέγο­ντας απλά: “Είμα­στε εντά­ξει. Θα πεθά­νου­με εδώ“.

Μετά από μια εβδο­μά­δα εκε­χει­ρί­ας, οι βομ­βαρ­δι­σμοί πάνω από τη Γάζα ξεκί­νη­σαν ξανά την Παρασκευή

H Yael ανη­συ­χεί επί­σης απελ­πι­σμέ­να για δύο εθε­λο­ντές του Road to Recovery, τον Oded Lifschitz και τον Chaim Peri, οι οποί­οι εξα­κο­λου­θούν να κρα­τού­νται όμη­ροι από τη Χαμάς.

Συναι­σθη­μα­τι­κά, νιώ­θει σαν να τη σκί­ζουν. Έχει θεί­ους και ξαδέρ­φια που είναι κάθε­τα αντί­θε­τοι με αυτό που κάνει και την κατη­γο­ρούν ότι βοη­θά τη Χαμάς.

Και δεν είναι μόνο τα μέλη της οικο­γέ­νειας που το αποδοκιμάζουν.

«Όταν οδη­γώ με Παλαι­στί­νιους μέσω σημεί­ων ελέγ­χου στη Δυτι­κή Όχθη, στρα­τιώ­τες με ρώτη­σαν πώς μπο­ρώ να κάνω αυτό που κάνω», μου λέει. «Την ίδια ερώ­τη­ση κάνουν και άλλοι».

«Είναι επι­κίν­δυ­νο τώρα να μιλά­με ακό­μη και για τα βάσα­να των παι­διών στη Γάζα – οι άνθρω­ποι με κοι­τά­ζουν σαν να είμαι ο εχθρός», λέει μέσα από λυγ­μούς. «Αλλά δεν το κάνω για τους Παλαι­στί­νιους, το κάνω για­τί θέλω να είμαι περή­φα­νη που είμαι Ισραη­λι­νή. Πιστεύω ότι είτε είσαι Ισραη­λι­νός είτε Παλαι­στί­νιος, Εβραί­ος ή Άρα­βας, οι άνθρω­ποι είναι άνθρωποι. “

Μερι­κές παλαι­στι­νια­κές οικο­γέ­νειες έχουν επι­κοι­νω­νή­σει για να μάθουν πώς είναι. Αλλά είναι πιο δύσκο­λο από ποτέ τώρα για εκεί­νους τους λίγους ανθρώ­πους που κολυ­μπούν ενά­ντια στο ρεύ­μα προ­σπα­θώ­ντας να γεφυ­ρώ­σουν το χάσμα μετα­ξύ Ισραη­λι­νών και Παλαιστινίων.

“Ακό­μα και οι άνθρω­ποι στην αρι­στε­ρά λένε ότι πρέ­πει να ισο­πε­δώ­σου­με τη Γάζα. Και οι δύο πλευ­ρές έχουν γίνει ολο­έ­να και πιο ριζο­σπα­στι­κο­ποι­η­μέ­νες“, λέει η Yael.

“Πραγ­μα­τι­κά δεν ξέρω τι θα συμ­βεί στο μέλ­λον. Αλλά ξέρω ότι και οι δύο θα ζού­με ακό­μα εδώ, οπό­τε πρέ­πει να βρού­με μια λύση“.

Από τις 7 Οκτω­βρί­ου, ορι­σμέ­νοι εθε­λο­ντές του Road to Recovery εγκα­τέ­λει­ψαν εντε­λώς την οδή­γη­ση ή απο­φά­σι­σαν να επι­κε­ντρω­θούν στη λήψη φαρ­μά­κων σε εκτο­πι­σμέ­νους Ισραη­λι­νούς, όσο διαρ­κεί ο πόλεμος.

Αλλά και άλλοι εθε­λο­ντές έχουν παρέμ­βει, για να βεβαιω­θούν ότι οι άρρω­στοι Παλαι­στί­νιοι από τη Δυτι­κή Όχθη εξα­κο­λου­θούν να φτά­νουν σε ραντε­βού που σώζουν τη ζωή τους.

H Yael λέει ότι η φιλαν­θρω­πι­κή οργά­νω­ση θα χρεια­στεί υπο­στή­ρι­ξη από τον έξω κόσμο για να συνε­χί­σει επει­δή οι δωρε­ές από το εσω­τε­ρι­κό του Ισρα­ήλ έχουν ουσια­στι­κά σταματήσει.

Αλλά είναι σίγου­ρη ότι, όταν κατα­στεί δυνα­τό, το Road to Recovery θα συλ­λέ­γει και πάλι παι­διά ασθε­νείς από τη Γάζα – ελπί­ζο­ντας ότι όλα θα έχουν επιβιώσει.

“Μπο­ρεί να είναι δύσκο­λο. Αλλά δεν μπο­ρού­με να στα­μα­τή­σου­με“, λέει. «Είναι η απο­στο­λή μου και πρέ­πει να το κάνω».