6-12-2022.Η αριστερά και το χαβιάρι

Οι πρό­σφα­τες επι­θέ­σεις μέσω των κοι­νω­νι­κών μέσων δικτύ­ω­σης ενα­ντί­ον της Νατά­σας Μπο­φί­λιου εύλο­γες και ανα­με­νό­με­νες… Η ηθι­κή και πνευ­μα­τι­κή φτώ­χια των κατη­γό­ρων είναι τόση και τέτοια ώστε το πολυ­χρη­σι­μο­ποι­η­μέ­νο: ’αρι­στε­ρά του χαβια­ριού’ (‘gauche caviar’) επα­νήλ­θε στο προ­σκή­νιο της ελε­ει­νο­λο­γί­ας… Φορ­τι­σμέ­νος με σημα­σιο­λο­γι­κή γελοιό­τη­τα όταν χρη­σι­μο­ποιεί­ται από αυτούς, που με το άκου­σμα της λέξης ‘αρι­στε­ρά’, παθαί­νουν βαριές αλλερ­γι­κές αντιδράσεις…

Οσοι δηλώ­νουν αρι­στε­ροί πρέ­πει να περι­μέ­νουν στην άκρη μέχρι να κατα­λά­βουν την εξου­σία και τότε θα μπο­ρούν να ντερ­λι­κώ­σουν το χαβιά­ρι, τους αστα­κούς και άλλες ταξι­κά …ευγε­νείς λιχου­διές… Και αντι­στοί­χως να φορέ­σουν ρού­χα, παπού­τσια, καπέ­λα ανά­λο­γης προς το χαβιά­ρι στάθμης…

Όχι για­τί δεν υπήρ­ξαν αρι­στε­ροί, που στην δια­δρο­μή της ζωής τους έγι­ναν …‘αρι­στε­ροί’. Φαί­νε­ται, πως οι συντη­ρη­τι­κοί ανα­γνω­ρί­ζουν την υπε­ρο­χή του αρι­στε­ρού ήθους και γι’ αυτό ειρω­νεύ­ο­νται τους ψευτοαριστερούς… 

Του λεγό­με­νου σαλο­νιού, δηλα­δή… Αλλά αυτό δεν αφο­ρά τους συντη­ρη­τι­κούς μικρο­α­στούς, που εξαρ­χής και με συνέ­πεια παρα­μέ­νουν ατα­λά­ντευ­τα μίζε­ροι με ονει­ρώ­ξεις θαυ­μά­των και εύνοιας της τύχης… 

Οι κατή­γο­ροι θεω­ρούν αντί­φα­ση την αρι­στε­ρή ιδε­ο­λο­γία και την βρώ­ση του χαβια­ριού… Ο αρι­στε­ρός για να είναι συνε­πής κατά τους εμπνευ­στές, πρέ­πει να αφή­νει το χαβιά­ρι, ακό­μη και αν του τύχει… Το υλι­κό αυτό πρέ­πει να έχει ταξι­κό πρό­ση­μο και να το απο­λαμ­βά­νουν μόνον οι συντηρητικοί…

Όχι υπο­χρε­ω­τι­κά οι ιδιαι­τέ­ρως πλού­σιοι… Μπο­ρούν να το γεύ­ο­νται και μερι­κοί λιγό­τε­ρο λεφτά­δες αρκεί να είναι πολι­τι­κά αντι­δρα­στι­κοί με πατέ­ντα… Για­τί αυτοί είναι η ψυχή και σπον­δυ­λι­κή στή­λη του συστή­μα­τος… Ολοι οι ‘λιγού­ρη­δες’, που ονει­ρεύ­ο­νται να γίνουν χαλί­φη­δες στη θέση του χαλί­φη ή ορθό­τε­ρα Ωνά­ση­δες στη θέση του Ωνάση…

Οποιος χαλά­ει αυτή την συντα­γή να το ξέρει ό,τι τον περι­μέ­νουν στη γωνία οι ιδε­ο­λό­γοι της αστι­κής ηλι­θιό­τη­τας για να τον …τιμω­ρή­σουν…

Τα τρα­βά­ει πάντως η γού­να της Νατά­σας… Καλ­λι­τέ­χνι­δα εγνω­σμέ­νης αξί­ας και σημα­σί­ας, ψαγ­μέ­νη πολι­τι­κά, ενερ­γο­ποι­η­μέ­νη σε κρί­σι­μες στιγ­μές δεν γίνε­ται να μας τα χαλά­ει με …ταξι­κές ασυνέπειες…

Και ιδε­ο­λο­γι­κά, όμως πρέ­πει να προ­σέ­χει η Νατά­σα, για­τί την άλλη φορά, που είχε πάρει μέρος στην συναυ­λία ενά­ντια στο πόλε­μο της τα είχε χώσει ο περι­πλέ­ων άπα­ντες τους πολι­τι­κούς χώρους Αντώ­νης! Τότε η Νατά­σα δεν κατα­δί­κα­σε όσο έπρε­πε τον Πού­τιν και μόνον αυτόν… Όπως ήθε­λαν όλες οι …υγιείς δυνά­μεις της χώρας… Και του πλα­νή­τη γενικότερα…