Θέμα: η αλλαγή επί το … αναπτυξιακότερο του καφενείου του αρχαιολογικού Μουσείου…
Είμαστε αρκετά παλιοί για να το θυμόμαστε εντευκτήριο. Σ’ αυτό γνωρίσαμε και απολαύσαμε -σε παιδική ηλικία είναι αλήθεια- τον Νίκο Γούναρη και τον Τώνη Μαρούδα… Πολύ αργότερα, τα χρόνια της χούντας, το καφέ του Μουσείου, γνώρισε διαδοχικές …καταλήψεις… από στέκι χαφιέδων σε χέρια φοιτητών. Η προτελευταία και η τελευταία του μεταβολή περιγράφει και την πορεία μας προς …την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό. Διαβάστε αυτό το συντομότατο κειμενο, που έφτασε στα …χέρια μας από το διαδίκτυο. Συγγραφέας του ο Γιαν. Ανδρουλιδάκης που δεν τον γνωρίζουμε και αποστολέας του ο φίλτατος ΛΘ.
Το Καφέ του Αρχαιολογικού Μουσείου δεν ήταν κολεκτίβα. Ήταν μια εμπορική επιχείρηση, έξω από το Μουσείο. Χρόνια τώρα ωστόσο, φρόντιζε να ταιριάζει με τον χώρο. Φιλοξενούσε σχεδόν κάθε μέρα βιβλιοπαρουσιάσεις, ήταν χώρος πολιτισμού και αναψυχής, ήταν επίσης πολύ φιλόξενο για τα σκυλιά.
Σήμερα, οι αξιολάτρευτοι εργαζόμενοι του καφέ το βρήκαν σφραγισμένο. Η κυβέρνηση και το ΥΠΠΟ έδωσαν τη διαχείριση αυτού και άλλων 60 χώρων στα μικρογεύματα «Γρηγόρης», ώστε να καταναλώνουμε γρήγορα και χωρίς να πολυμιλάμε. Ενα βήμα ακόμα στον πολιτισμό fast food.