28-9-2022. Αυτό, πως λέγεται;;;

Αρκε­τή κου­βέ­ντα έγι­νε τις μέρες αυτές εντός και εκτός δημο­τι­κού συμ­βου­λί­ου για την επι­χει­ρού­με­νη ‘ανά­πλα­ση’ του άλσους της Γαρί­τσας-Ανε­μο­μύ­λου… Εκθέ­σα­με την άπο­ψή σας στην προη­γού­με­νη ανάρ­τη­ση. Επι­γραμ­μα­τι­κά, πιστεύ­ου­με, ότι θα σημα­δέ­ψει αρνη­τι­κό­τα­τα την φυσιο­γνω­μία και  την λει­τουρ­γία του χώρου και της πόλης συνο­λι­κό­τε­ρα…

Ενας από τους χαρα­κτη­ρι­σμούς, που ακού­στη­κε από τον σύλ­λο­γο των κατοί­κων, ήταν η ‘τσι­με­ντο­ποί­η­ση’. Τον ίδιο χαρα­κτη­ρι­σμό χρη­σι­μο­ποί­η­σε και η δημο­τι­κή αρχή καταγ­γέλ­λο­ντας τους κατοί­κους για δια­σπο­ρά ψευ­δών ειδή­σε­ων ή …επί το ελλη­νι­κό­τε­ρο: fake news.

Αν όμως πρό­σε­ξε κάποιος την εισή­γη­ση του αρμό­διου αντι­δη­μάρ­χου δεν θα δυσκο­λευ­τεί να βγά­λει τα συμπε­ρά­σμα­τά του… Το έργο, μας είπε, προ­βλέ­πει την κατα­σκευή παι­δι­κών χαρών, υπαί­θριου θεά­τρου, γηπέ­δων (όχι γηπέ­δου) μπά­σκετ και φυσι­κά του τερ­ρέν του skating.

Απο­ρία: όλες αυτές οι κατα­σκευ­ές δεν θα γίνουν από τσι­μέ­ντο;;; Αν όχι, η καταγ­γε­λία των κατοί­κων είναι λάθος… Αν ναι, τότε αυτός είναι ο ορι­σμός της τσιμεντοποίησης!!!

Εχο­ντας υπό­ψη την φυσιο­γνω­μία του χώρου (στε­νό­μα­κρος) και τις δια­στά­σεις του κατα­λα­βαί­νει εύκο­λα κάποιος, πως η υλο­ποί­η­ση όλων των παρα­πά­νω αλλά­ζει χωρίς αμφι­βο­λία την φυσιο­γνω­μία του χώρου… Και φυσι­κά, το υλι­κό που κυριαρ­χεί σχε­δόν κατά απο­κλει­στι­κό­τη­τα σε όλη αυτή την μετα­βο­λή είναι το τσιμέντο…

Εκεί, βέβαια, που δεν ακού­σα­με κανε­νός είδους απά­ντη­ση είναι το θέμα της υλο­τό­μη­σης και δεν­δρο­φύ­τευ­σης… Για­τί, πέρα από τους αριθ­μούς, που κάθε ‘αρμό­διος’ λέει και τον δικό του, υπάρ­χει το τερά­στιο θέμα των  μελε­τη­τι­κών σοβα­ρό­τα­των λαθών, όπως έχει καταγ­γελ­θεί από ειδι­κούς επι­στή­μο­νες αλλά και έχει ανα­γνω­ρι­σθεί έστω και με μισό­λο­γα από τους αρμό­διους της υπη­ρε­σί­ας πρα­σί­νου. Τα σοβα­ρά αυτά λάθη αφο­ρούν τόσο το είδος όσο και τον αριθ­μό των δέν­δρων, που θα κοπούν ή/και θα φυτευτούν.

Θα επα­να­λά­βου­με την άπο­ψή μας, πως το έργο μετα­τρέ­πει το άλσος της Γαρί­τσας-Ανε­μο­μύ­λου σε … πάρ­κο αναψυχής.

Σε αυτό πιθα­νό­τα­τα στη­ρί­ζε­ται και η αισιο­δο­ξία της Δημο­τι­κής Αρχής για την θερ­μή υπο­δο­χή που θα τύχει το έργο μετά την ολο­κλή­ρω­σή του…

Ισως και να μην έχει άδι­κο… Εχου­με απο­δεί­ξει σαν τόπος ότι δια­θέ­του­με …απί­στευ­τη ‘μακρο­θυ­μία’ απέ­να­ντι σε εγκλή­μα­τα, που έγι­ναν στο παρελ­θόν και συνε­χί­ζουν να γίνο­νται σε βάρος του φυσι­κού και αρχι­τε­κτο­νι­κού περιβάλλοντος…

Ένα ‘πάρ­κο ανα­ψυ­χής’ μπο­ρεί να ικα­νο­ποι­ή­σει το αίτη­μα για …ανά­πτυ­ξη, πρό­ο­δο, ανά­πλα­ση κ.λ.π. 

Όλα αυτά, που μας κατα­τάσ­σουν τελευ­ταί­ους και καταϊ­δρω­μέ­νους σε βασι­κά στοι­χεία της ποιό­τη­τας ζωής, όπως η σχο­λι­κή στέ­γη, οι αθλη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις, οι πολι­τι­στι­κές υπο­δο­μές, οι χώροι για την προ­σχο­λι­κή ηλι­κία, το κυκλο­φο­ρια­κό, η συντή­ρη­ση και διά­σω­ση παρα­δο­σια­κών και μνη­μεια­κών κτι­ρί­ων κ.λ.π. δεί­χνουν, πως το άλσος-πάρ­κο μπο­ρεί και να μας αρέ­σει τελι­κά…