Όταν δεν θέλεις να δεις, σε τυφλώνει η …συννεφιά…

Το απο­τέ­λε­σμα αυτό συζη­τή­θη­κε και συζη­τιέ­ται από πολ­λές πλευρές…
Τις περισ­σό­τε­ρες φορές, όμως με εγκα­τα­στη­μέ­νη a priori άπο­ψη,
που τα δεδο­μέ­να χρη­σι­μο­ποιού­νται ως τεκ­μή­ρια της αλφα ή του αντι-αλφα θέσης. Είδαμε,
λοι­πόν, διά­φο­ρους ανα­λυ­τές, ιδιαί­τε­ρα από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, να επαινούν
την στά­ση του Πορ­το­γα­λι­κού Κ.Κ. και του μπλογκ, όπως και των Podemos στην Ισπα­νία, που προ­σέ­τρε­ξαν στο
κάλε­σμα των αντί­στοι­χων σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών ως χρεια­ζού­με­να συμπλη­ρώ­μα­τα για
συγκυ­βέρ­νη­ση… “Συνε­πείς” στον ρεφορ­μι­στι­κό τους δογ­μα­τι­σμό, τώρα θεω­ρούν τις δυνάμεις
αυτές υπεύ­θυ­νες της ήττας τους, για­τί έρρι­ξαν (απέ­συ­ραν την στή­ρι­ξη) στην
κυβέρ­νη­ση Κόστα… Ο τελευ­ταί­ος, βεβαί­ως θα είναι πολύ ευτυ­χής και δικαιού­ται να
είναι αφού χωρίς να έχει πλειο­ψη­φή­σει στις προη­γού­με­νες εκλο­γές κατά­φε­ρε, με
αρι­στε­ρά δεκα­νί­κια, να κυβερ­νή­σει. Και όχι μόνον… Μπό­ρε­σε να περά­σει ένα σωρό αντιεργατικούς
νόμους, για τους οποί­ους το σύστη­μα τον ευγνω­μο­νεί “χαρί­ζο­ντάς” του αυτοδύναμη
πλέ­ον δια­κυ­βέρ­νη­ση. Και οι εταί­ροι στο περι­θώ­ριο, αφού τελεί­ω­σε η απο­στο­λή τους,
η χρη­σι­μό­τη­τά τους ως πολι­τι­κό εργα­λείο συντή­ρη­σης των μηχα­νι­σμών εξουσίας… 

Παρέν­θε­ση: Η
δεξιά στρο­φή, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στον παγκό­σμι­κο πολι­τι­κό χάρ­τη μετά την
πτώ­ση του “υπαρ­κτού”, μετέ­φε­ρε τους κλασ­σι­κούς συντη­ρη­τι­κούς στον
νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό και στην ακρο­δε­ξιά και τους σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες στα χωρά­φια της δεξιάς-κεντροδεξιάς.
Ταυ­τό­χρο­να ένα μεγά­λο μέρος παλαιό­τε­ρων ριζο­σπα­στι­κών κομ­μά­των και κινη­μά­των (όσων
δεν δια­λύ­θη­καν ή δεν ενσω­μα­τώ­θη­καν) μετα­κι­νή­θη­καν στον χώρο του “αρι­στε­ρού” κυβερνητισμού…
Τα εισα­γω­γι­κά χρη­σι­μο­ποιού­νται όχι για­τί η ριζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρά δεν έχει το ιδεολογικό
και πολι­τι­κό δικαί­ω­μα να ορα­μα­τί­ζε­ται συμ­με­το­χή σε δρά­σεις για το άμε­σο μέλ­λον αλλά
για­τί η σώνει και καλά ανά­λη­ψη της κυβερ­νη­τι­κής ευθύ­νης, χωρίς ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΗ
εξέ­τα­ση των όρων, των δυνα­το­τή­των (υπο­κει­με­νι­κών και αντι­κει­με­νι­κών) και των
προ­ο­πτι­κών δεν νομί­ζου­με ότι συνι­στά αρι­στε­ρή ριζο­σπα­στι­κή τοπο­θέ­τη­ση. Συνειδητά
από την αρχή ή ασυ­νεί­δη­τα στην δια­δρο­μή των κατα­στά­σε­ων, η άνο­δος στην διακυβέρνηση
καθί­στα­ται αυτο­σκο­πός, τον οποίο το σύστη­μα τον δια­γι­γνώ­σκει έγκαι­ρα και τον αντιμετωπίζει
με την επι­βαλ­λό­με­νη μαε­στρία προς ίδιον όφε­λος… Με τρό­πο κατά κανό­να άρι­στο προς
μεγι­στο­ποί­η­ση του οφέ­λους… Δυστυ­χώς ως τόπος και λαός έχου­με …απο­λαύ­σει και
συνε­χί­ζου­με  να απο­λαμ­βά­νου­με τις συνέπειες
της “πρώ­της φορά αρι­στε­ράς” εκφρα­ζό­με­νης μετα­ξύ πολ­λών άλλων με μαζική
απο­γο­ή­τευ­ση, από­συρ­ση και μοιρολατρία… 

Ανα­λύ­ο­ντας τα
συγκρι­τι­κά μηνύ­μα­τα της Ελλη­νι­κής πολι­τι­κής σκη­νής με εκεί­να της Ιβη­ρι­κής χερσονήσου
πρέ­πει να σχο­λια­σθεί πως τα πράγ­μα­τα έχουν αντί­στρο­φο αφε­τη­ρια­κό στίγ­μα… Εδώ,
ξεκι­νή­σα­με από ριζο­σπα­στι­κές δια­κη­ρύ­ξεις και υπο­σχέ­σεις (με ένα νόμο τα
μνη­μό­νια, με άλλο νόμο το χρέ­ος κ.λ.π.) και κάνα­με ανώ­μα­λη αναγκαστική
προ­σγεί­ω­ση εξό­χως τραυ­μα­τι­κή αφού κατέ­λη­ξε στην ψήφι­ση του Γ΄μνημόνιου, “λαμπρή”
συνέ­χεια των προη­γού­με­νων… Ας μην λησμο­νά­με ότι το κρί­σι­μο μέγε­θος στην αποδοχή
του μνη­μο­νί­ου υπήρ­ξε η σθε­να­ρή στή­ρι­ξή του από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, γελοιο­ποιώ­ντας υπέρμετρα
τις Οβι­δια­κές μετα­μορ­φώ­σεις της τότε κυβέρνησης… 

Στην Ιβη­ρι­κή
χερ­σό­νη­σο η πορεία ήταν …σεμνό­τε­ρη… Εκεί κανείς δεν υπο­σχέ­θη­κε αντιμνημονιακές
ανα­τρο­πές και οι αρι­στε­ροί ριζο­σπά­στες ήξε­ραν καλά πού συμ­με­τεί­χαν… Το αποφάσισαν
και ανέ­λα­βαν το έργο μετά λόγου γνώ­σε­ως… Τα απο­τε­λέ­σμα­τα πλή­ρως ανα­με­νό­με­να για
τους …γνω­ρί­ζο­ντες γρα­φή και ανά­γνω­ση και κανέ­νας δεν έχει το ελα­φρυ­ντι­κό της άγνοιας…
Οποιος επι­χει­ρή­σει να το προ­βάλ­λει κατα­κτά …τον έπαι­νον της μωρί­ας…   

Στην χώρα μας πάντως,
καθώς τώρα πιά μετά την σφα­λιά­ρα του 2015 “προ­σβλέ­που­με” σε μία κυβέρ­νη­ση “αρι­στε­ράς-κεντρο­α­ρι­στε­ράς”,
έχου­με το προ­νό­μιο να αξιο­ποι­ή­σου­με το μήνυ­μα-μάθη­μα των Ιβή­ρων… Θεω­ρη­τι­κά βέβαια,
για­τί όλα δεί­χνουν, πως αν χρεια­στεί τα παι­διά θα είναι πρό­θυ­μα… Εκεί­νο, που
μένει να ξεκα­θα­ρι­στεί είναι η στά­ση του ΠΑΣΟΚΟΚΙΝΑΛ… Η οποία προ­βλέ­που­με ότι θα
ξεκα­θα­ρί­σει όταν …η περί­στα­σις το απαι­τή­σει! Ισες απο­στά­σεις επι­τρέ­πουν μία μεγαλύτερη
ευκι­νη­σία όταν χρειαστεί… 

Δυσκο­λευό­μα­στε
βέβαια να αντι­λη­φθού­με ποια είναι η αρι­στε­ρή χροιά της προ­ο­πτι­κής αυτής της προοδευτικής
συγκυ­βέρ­νη­σης… Συχνό­τα­τα ακού­με το επι­χεί­ρη­μα του ‘μη χεί­ρον βέλ­τι­στον’. Σε
αυτή την κατεύ­θυν­ση μάλι­στα προ­βάλ­λε­ται το αρνη­τι­κό πρό­ση­μο της παρού­σας κυβερνητικής
πολι­τι­κής… Δεν δια­φω­νού­με στην έντα­ση της αντι­δρα­στι­κό­τη­τας της παρούσας
κυβέρ­νη­σης, που έχει ανα­λά­βει να προ­ω­θή­σει ό,τι αντι­δρα­στι­κό­τε­ρο στην κοινωνία,
την πολι­τι­κή, την κουλ­τού­ρα… Γνω­ρί­ζου­με πάντως εδώ και πολ­λά χρό­νια πως η
εξέ­λι­ξη των πραγ­μά­των σε μία ταξι­κή κοι­νω­νία καθο­ρί­ζε­ται από τον συσχε­τι­σμό των
δυνά­με­ων… Και στην περί­πτω­σή μας ο συσχε­τι­σμός είναι σαφώς δυσμενέστερος,
από­το­κος της ήττας του 15… Θα ήταν ασυ­γκρί­τως καλύ­τε­ρη συν­θή­κη για τον λαό, τους
αγώ­νες του, τα δικαιώ­μα­τά του, η άρνη­ση ωραιο­ποί­η­σης της Ευρω­παϊ­κής μεγαλοκαπιταλιστικής
πολι­τι­κής και η στή­ρι­ξη των λαϊ­κών αγώ­νων κατά των μνη­μο­νια­κών πολι­τι­κών… Η εκούσια
και πρω­τα­γω­νι­στι­κή στή­ρι­ξή τους έδω­σε στην δεξιά και την κεντροδεξιά
πιστο­ποι­η­τι­κό απο­λύ­μαν­σης, αφού τελι­κά ….στα κρί­σι­μα συνα­ντιώ­μα­στε…  Να για­τί, η κυβερ­νη­τι­κή πρε­μού­ρα του 15, που κατέληξε
σε συγκυ­βέρ­νη­ση με το ακρο­δε­ξιό μόρ­φω­μα ευκαι­ρί­ας ήταν -από όποια πλευ­ρά και να
το κρί­νει κανείς- πισωγύρισμα.

Αυτός ο χωρίς
ανα­στο­λές κυβερ­νη­τι­σμός, προ­βαλ­λό­με­νος ως από­δει­ξη ανα­γκαί­ου εκσυγχρονιστικού
πνεύ­μα­τος -σε δήθεν αντι­δια­στο­λή με κάθε είδους …στεί­ρο σεχτα­ρι­σμό- συνιστά
κατά την ταπει­νό­τη­τά μας έναν δογ­μα­τι­σμό από την ανά­πο­δη, που απλά παγιδεύει
μεγά­λο κομ­μά­τι της κοι­νής γνώ­μης στην μοι­ρο­λα­τρι­κή απο­δο­χή μίας βάρ­βα­ρης και
συνε­χώς επι­δει­νού­με­νης καθημερινότητας…