Υποκλοπές και δημοκρατία

Αρχι­κά μας προ­κα­λούν να περι­γρά­ψου­με το πολί­τευ­μα της
δημο­κρα­τί­ας όπως είναι στην ουσία του και όχι όπως αυτό περι­γρά­φε­ται από τους
φιλε­λεύ­θε­ρους ‘οπα­δούς’ της. Για­τί, χωρίς διά­θε­ση θεω­ρη­τι­κο­λο­γί­ας πρέ­πει να
ανα­ρω­τη­θού­με αν η δημο­κρα­τία προ­ϋ­πο­θέ­τει ή όχι την ισό­τη­τα στα 3 επίπεδα:
πολι­τι­κό, οικο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό ή μπο­ρεί να υπάρ­χει χωρίς την τρια­δι­κή αυτή
προϋπόθεση…

Γι’ αυτό, καλο­προ­αί­ρε­τοι πολί­τες-θύμα­τα αυτής της
θεώ­ρη­σης, ξαφ­νιά­ζο­νται ειλι­κρι­νά, όταν τους ρωτή­σεις, πως μπο­ρεί να υπάρχει
πολι­τι­κή ισό­τη­τα, χωρίς εξα­σφα­λι­σμέ­νη εκ των προ­τέ­ρων την κοι­νω­νι­κή και την
οικο­νο­μι­κή ισό­τη­τα σαν ανα­ντι­κα­τά­στα­τες βάσεις της πολιτικής… 

Οι συνι­στώ­σες της πολι­τεια­κής αυτής τριά­δας, -όπως η
απλή κοι­νή, στα­τι­κή λογι­κή πεί­θει- είναι αλλη­λέν­δε­τα εξαρ­τη­μέ­νες… Όμως, καθοριστικό
είναι ο ρόλος των οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κών προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων στην εδραί­ω­ση, διασφάλιση
και διεύ­ρυν­ση της δημοκρατίας… 

Αυτά, βέβαια, για την αρι­στε­ρά είναι αλφαβηταριακά
ζητή­μα­τα και απο­τε­λούν συγ­γε­νές, γονι­δια­κό χαρα­κτη­ρι­στι­κό του
ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κού χώρου… Αλλιώς; Τί διά­ο­λο αρι­στε­ρά είναι;;; Συζη­τή­σι­μες οι
όποιες από­ψεις για ζητή­μα­τα τακτι­κής και στρα­τη­γι­κής, οι όποιες κριτικές
θεω­ρή­σεις του απώ­τε­ρου και πρό­σφα­του παρελ­θό­ντος με σκο­πό την εξα­γω­γή χρήσιμων
για το παρόν και το μέλ­λον συμπερασμάτων… 

Ετσι και αλλιώς ένα άλλο σοβαρό
χαρα­κτη­ρι­στι­κό της αρι­στε­ράς είναι ο συνε­χής προ­βλη­μα­τι­σμός, ο ανοιχτός
διά­λο­γος και η μέσω κοι­νω­νι­κο-επι­στη­μο­νι­κών διερ­γα­σιών κρι­τι­κή θεώ­ρη­ση απόψεων
και ενερ­γειών… Αλλιώς ο χώρος μετα­τρέ­πε­ται σε θρη­σκειό­μορ­φη σέχτα (ανε­ξαρ­τή­τως
διαστάσεων). 

Όμως, χωρίς το οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κό περιε­χό­με­νο της
δημο­κρα­τί­ας γινό­μα­στε χοντροί ψεύ­τες και ασφα­λώς πολύ αρε­στοί στο σύστημα…

Όλα αυτά δεν γρά­φτη­καν έτσι, από ‘φιλο­σο­φι­κή’ διάθεση…
Ζού­με όλο αυτό τον και­ρό μία ολο­φά­νε­ρη κλι­μά­κω­ση από μεριάς αξιωματικής
αντι­πο­λί­τευ­σης ενός πολι­τι­κού λόγου, που ανα­φέ­ρε­ται αυστη­ρά σε επι­φαι­νό­με­να, με
τις σοβα­ρές συνέ­πειες του φιλε­λεύ­θε­ρου καπι­τα­λι­σμού, που βιώ­νει ο λαός σε
δεύ­τε­ρο επί­πε­δο… Την ίδια ώρα, ο απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κός βομ­βαρ­δι­σμός των ‘φίλιων’
ΜΜΕ κλι­μα­κώ­νε­ται στο έπα­κρο… Βια­σμοί, εκπορ­νεύ­σεις, δολο­φο­νί­ες, παιδοφιλίες
παρέ­χουν ‘υλι­κό’ για πολ­λές εβδο­μά­δες ‘ενη­με­ρω­τι­κών’ και άλλων εκπο­μπών… Και
τώρα έχου­με ως μάνα εξ ουρα­νού υλι­κό χωρίς τέλος… 

Αυτά, που συμ­βαί­νουν είναι -δήθεν- πρω­το­φα­νή και δεν
συμ­βαί­νουν -δήθεν- σε καμία ευρω­παϊ­κή χώρα… Δύο ψεμα­τά­ρες στην συσκευα­σία του
ενός: Η ιστο­ρία του τόπου είναι γεμά­τη από…’επισυνδέσεις’… Από ακρο­δε­ξιές μέχρι
…κεντρο­α­ρι­στε­ρές… Οποιος, μιλά­ει λοι­πόν για πρω­το­φα­νέ­ρω­τα ή είναι επικίνδυνα
άσχε­τος ή μας δου­λεύ­ει χοντρά με προ­φα­νώς πιθα­νό­τε­ρο το δεύ­τε­ρο… Και όποιος, παρουσιάζει
το φαι­νό­με­νο ή την ευαι­σθη­σία των κυβερ­νώ­ντων απέ­να­ντι σε αυτό ως Ελλη­νι­κό χαρακτηριστικό
ψεύ­δε­ται επί­σης χοντρά. Και όχι μόνον! Δια­σπεί­ρει έναν επικίνδυνο
φρα­γκο­λε­βα­ντιν­σμό ως ερμη­νεία των προ­βλη­μά­των μας, ανα­ζη­τώ­ντας λύσεις μέσα στην
ΕΕ, όπως πλει­στά­κις ανέ­φε­ρε εσχά­τως και ο αρχη­γός της αξιω­μα­τι­κής αντιπολίτευσης…
 

Φαί­νε­ται, λοι­πόν, πως οι υπο­κλο­πές θα κοσμή­σουν την
προ­ε­κλο­γι­κή περί­ο­δο και θα απο­τε­λέ­σουν …λαμπρό πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης χωρίς ουσία,
γεμά­το σκιαμαχίες… 

Η καταγ­γε­λία των φαι­νο­μέ­νων δεν είναι αποκλειστική
υπό­θε­ση της αρι­στε­ράς… Αυτό μπο­ρεί κάλ­λι­στα να είναι υπό­θε­ση δημα­γω­γών, που
εξα­ντλού­νται εκεί και προ­τεί­νουν ως λύση την αλλα­γή δια­χεί­ρι­σης για­τί αυτοί
είναι …ικα­νό­τε­ροι… 

Η αρι­στε­ρά αντί­θε­τα, απο­κα­λύ­πτει τις ουσια­στι­κές, τις
συστη­μι­κές αιτί­ες των κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κών προ­βλη­μά­των… Με λόγο ζωντα­νό, με
σεβα­σμό στο δια­φο­ρε­τι­κό, με υπο­μο­νή και διά­θε­ση συζή­τη­σης και ανταλ­λα­γής για να
εμπλου­τι­στεί και να ανα­νε­ω­θεί και η ίδια… Γι’ αυτό και οι προ­τά­σεις, που
κατα­τί­θε­νται δεν μπο­ρεί να απέ­χουν έτη φωτός από τον βαθ­μό συνει­δη­το­ποί­η­σης και
ενερ­γο­ποί­η­σης των πολιτών… 

Δεν ξέρου­με, πώς θα κατα­λή­ξει η υπό­θε­ση: υποκλοπές.
Ισως δεν το γνω­ρί­ζουν ούτε οι πραγ­μα­τι­κά εξου­σιά­ζο­ντες τον τόπο… Ασφαλώς,
πρέ­πει να λήξει με τρό­πο, που να πεί­θει ότι η πολι­τι­κή ευαι­σθη­σία και ηθική
δικαιώ­νο­νται για άλλα μία φορά… 

Είναι εξαι­ρε­τι­κά ‘επι­κίν­δυ­νο’, οι αυτό­χθο­νες ιθαγενείς
να υπο­ψια­στούν, πως ένα σύστη­μα, που στη­ρί­ζε­ται στην εκμε­τάλ­λευ­ση ανθρώ­που από
άνθρω­πο δεν θα παίρ­νει τα μέτρα του  -‘νόμι­μα’
ή παρά­νο­μα- για να περι­φρου­ρεί την ύπαρ­ξή του, που δεν είναι άλλη από την διαιώνιση
του συσχε­τι­σμού εξου­σια­στών-εξου­σια­ζό­με­νων… Οι τελευ­ταί­οι, έχουν ανά­γκη και
υπο­χρέ­ω­ση να παλεύ­ουν για μία κοι­νω­νία χωρίς εκμε­τάλ­λευ­ση και απώ­τε­ρα χωρίς
εξου­σία…