Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το δημοψήφισμα του ΟΧΙ και το 3ο μνημόνιο…

1. για τις υπο­σχέ­σεις που δεν
εκπληρώνονται

Η άνο­δος του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερ­νη­τι­κή εξου­σία στηρίχτηκε
σε μια υπό­σχε­ση που απο­δεί­χτη­κε εκ των υστέ­ρων απα­τη­λή. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπο­σχέ­θη­κε στον
ελλη­νι­κό λαό “και την πίτα ολό­κλη­ρη και τον σκύ­λο χορ­τά­το”, δηλα­δή
ότι μπο­ρού­σε να καταρ­γη­θεί η λιτό­τη­τα αλλά και η χώρα να παρα­μεί­νει εντός της
ΟΝΕ και της ΕΕ. 

Αυτή την υπό­σχε­ση, επι­χεί­ρη­σε να την συγκρο­τή­σει σε
πολι­τι­κό λόγο με το “πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης”, το οποίο ήταν μια
μινι­μα­ρι­σμέ­νη προ­σαρ­μο­γή στις νέες συν­θή­κες- “ρεα­λι­στι­κή” – της πολι­τι­κής του
ενιαί­ου ΣΥΝα­σπι­σμού, εφα­ψία του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού από την επο­χή του Σημίτη.
Όμως, και αυτός ο πολι­τι­κός ρεα­λι­σμός απο­δεί­χτη­κε πολύ σύντο­μα ανέ­φι­κτος στις
συν­θή­κες κυριαρ­χί­ας των νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πολι­τι­κών των μνημονίων.

Ο Ουίνστον
Τσώρ­τσιλ όρι­ζε την πολι­τι­κή ως την ικα­νό­τη­τα να παρου­σιά­ζεις σήμε­ρα τι θα
γίνει αύριο και να εξη­γείς αύριο για­τί δεν έγι­νε. Όμως η πολι­τι­κή του
στα­διο­δρο­μία κατα­δει­κνύ­ει ότι η “τήρη­ση των υπο­σχέ­σε­ων”, ακό­μα και αν
εκπλη­ρώ­νο­νται, δεν είναι καθο­ρι­στι­κός παρά­γο­ντας για την δια­μόρ­φω­ση των σχέσεων
εμπι­στο­σύ­νης προς την πολι­τι­κή εξου­σία: Υπο­σχέ­θη­κε την νίκη, κέρ­δι­σε τον
πόλε­μο, αλλά έχα­σε τις εκλο­γές που έγι­ναν μόλις έλη­ξε. Αντί­θε­τα ο Α. Τσίπρας,
χωρίς να τηρή­σει καμία από τις προ­ε­κλο­γι­κές του υπο­σχέ­σεις, ξανάγινε
πρω­θυ­πουρ­γός. Υπο­σχέ­θη­κε πως θα καταρ­γή­σει τα μνη­μό­νια με ένα νόμο, αλλά έφερε
ένα και­νούρ­γιο χει­ρό­τε­ρο από τα προηγούμενα… 

2. το “πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης” ως ανεκπλήρωτη
υπόσχεση

Ο Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος πριν από τις τελευταίες
εκλο­γές, στην πανελ­λα­δι­κή σύσκε­ψη του ενα­πο­μεί­να­ντος ΣΥΡΙΖΑ, χαρα­κτή­ρι­σε το
πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης υπερ­φί­α­λο και δήλω­σε ότι ο ίδιος τότε ισχυριζόταν
ότι δεν βγαί­νει το πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης χωρίς φορο­λό­γη­ση του
πλού­του, ζήτη­μα για το οποίο οι τάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ έλε­γαν «θα χάσουμε
ψήφους». Βέβαια παρέ­λει­ψε να πει το ουσια­στι­κό, ότι δηλα­δή χωρίς
“στά­ση πλη­ρω­μών”, όποια φορο­λό­γη­ση του πλού­του και αν γινό­ταν, το
απο­τέ­λε­σμα της δεν θα ήταν χρή­μα­τα για τις ανά­γκες του “προ­γράμ­μα­τος της
Θεσ­σα­λο­νί­κης”, αλλά για την κάλυ­ψη της μαύ­ρης τρύ­πας των δανεια­κών υποχρεώσεων
της χώρας… 

Ως μέλη του ΣΥΡΙΖΑ τότε δεν είχα­με πλη­ρο­φο­ρη­θεί αυτή την
θέση του Ε. Τσα­κα­λώ­του, ίσως για­τί την είχε εκφρά­σει μόνον στα ανώ­τα­τα κλιμάκια
της διοί­κη­σης του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν όμως “κοι­νό μυστι­κό” ότι αυτό το πρό­γραμ­μα δεν
βγαί­νει για­τί απαι­τού­σε σε ορι­σμέ­να κρί­σι­μα σημεία και την συναί­νε­ση των
δανει­στών, η οποία δεν ήταν δεδο­μέ­νη. Κάποιοι, όπως ο Κ. Λαπα­βί­στας,
είχαν εκφρά­σει και δημό­σια τις αντιρ­ρή­σεις και τις επι­φυ­λά­ξεις τους. Παρ’ όλα
αυτά, όλες οι τάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ τα μάζε­ψαν στην προ­ε­κλο­γι­κή περί­ο­δο και έκαναν
σημαία τους το “πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης”, εκτι­μώ­ντας ότι κυρί­ως σε αυτό
οφει­λό­ταν η δημο­σκο­πι­κή άνο­δος του ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι συνε­χί­ζουν να το
υπε­ρα­σπί­ζο­νται μέχρι σήμερα…

Χαρα­κτη­ρι­στι­κή
περί­πτω­ση της “αρι­στε­ρής” υπε­ρά­σπι­σης του προ­γράμ­μα­τος της Θεσ­σα­λο­νί­κης. η
επί­θε­ση από τον Στά­θη Σταυ­ρό­που­λο τον περα­σμέ­νο Μάη στον
Γ. Βαρου­φά­κη για “αντι­κομ­μα­τι­κή συμπε­ρι­φο­ρά” επει­δή δήλω­σε τότε σε
συνέ­ντευ­ξη στον Χατζη­νι­κο­λά­ου, ότι είχε στεί­λει e-mail στον Τσί­πρα, όπου έγραφε
ότι τα 11,5 δις. που χρειά­ζο­νται για την αντι­με­τώ­πι­ση της ανθρω­πι­στι­κής κρίσης
σύμ­φω­να με το πρό­γραμ­μα Θεσ­σα­λο­νί­κη δεν “βγαί­νουν” με τον τρό­πο που
προ­ϋ­πο­λο­γί­ζο­νται… (ανα­λυ­τι­κά εδώ: Στά­θης: Ο ΡΑΝ
ΤΑΝ ΠΛΑΝ του ΣΥΡΙΖΑ…)

Όμως, αυτό που
ήταν “κοι­νό μυστι­κό” στον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν μια προ­φα­νής αλή­θεια για τα λαϊκά
στρώ­μα­τα που τον στή­ρι­ξαν εκλο­γι­κά. Γρά­φα­με,
δυο μήνες πριν από τις εκλο­γές του Γενάρη:

Οι ερα­σι­τε­χνι­σμοί
και η ανι­κα­νό­τη­τα των επι­τε­λεί­ων της Κου­μουν­δού­ρου που προ­σπα­θούν ενα­γώ­νια να
παί­ξουν με τους ίδιους όρους στο γήπε­δό τους, τους ακό­μα πιο ανίκανους
αντι­πά­λους τους, δια­μορ­φώ­νει την εικό­να της πολι­τι­κής σκη­νής στην χώρα μας: ο
καθέ­νας θεω­ρεί ως δικές του επι­τυ­χί­ες τα λάθη του αντί­πα­λου. Πρό­σφα­τα τα
επι­τε­λεία του ΣΥΡΙΖΑ εκτι­μούν ότι το “πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης” είχε θετι­κή
αντα­πό­κρι­ση στην κοι­νω­νία, αύξη­σε τα δημο­σκο­πι­κά ποσο­στά  του κόμ­μα­τος και έτσι
επα­λη­θεύ­ε­ται η ορθό­τη­τα της γραμ­μής τους. Όμως παρα­βλέ­πει ότι αν η Κυβέρνηση
δεν έκα­νε την γκά­φα με τον ΕΝΦΙΑ, τα πράγ­μα­τα θα ήταν πολύ διαφορετικά…

Όπως έχου­με ξανα­πεί, το
περιε­χό­με­νο του προ­γράμ­μα­τος της Θεσ­σα­λο­νί­κης δεν ήταν ένα “κοι­νω­νι­κό συμβόλαιο”
ανά­με­σα στον ΣΥΡΙΖΑ και στον λαό, εννέα στους δέκα ψηφο­φό­ρους του ΣΥΡΙΖΑ δεν
πίστευαν ότι θα μπο­ρού­σε να υλο­ποι­η­θεί και θα ήταν ευχα­ρι­στη­μέ­νοι με την άμεση
υλο­ποί­η­ση μικρού μέρος του. Η “κοι­νω­νι­κή πόλω­ση” δεν εκφρά­στη­κε από το
“πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης” αλλά από τις αντι­φά­σεις και τις ρωγ­μές που
δια­περ­νού­σαν τον ΣΥΡΙΖΑ μπρο­στά την διεκ­δί­κη­ση της κυβερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας. Εκείνη
την περί­ο­δο – πριν τις εκλο­γές του Γενά­ρη – κρί­θη­κε για τελευ­ταία φορά αν ο
ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει μια δύνα­μη ανα­τρο­πής ή θα μετα­μορ­φω­θεί σε ένα παράγοντα
στα­θε­ρο­ποί­η­σης του χρε­ο­κο­πη­μέ­νου πολι­τι­κού συστή­μα­τος. Τρί­τος δρό­μος δεν
υπάρχει… 

3. ο
κοι­νο­βου­λευ­τι­κός κρε­τι­νι­σμός του όλου ΣΥΡΙΖΑ

Καθώς αρκε­τά πριν
από τις εκλο­γές του Γενά­ρη κυριάρ­χη­σε ο κοι­νο­βου­λευ­τι­κός κρε­τι­νι­σμός στον όλο
ΣΥΡΙΖΑ, μπρο­στά στην προ­ο­πτι­κή της ανό­δου στην κυβερ­νη­τι­κή εξου­σία, σύσ­σω­μος ο
ΣΥΡΙΖΑ σιγά σιγά εγκα­τέ­λει­πε την “γλώσ­σα” της Αρι­στε­ράς και άρχι­σε να μιλά­ει την
“γλώσ­σα” της εξου­σί­ας. Από τότε, με αυτήν την γλώσ­σα απευ­θύ­νε­ται στην
κοι­νω­νία και μέσω αυτής συγκρο­τεί νέες “σχέ­σεις εμπι­στο­σύ­νης”. Οι σχέσεις
εμπι­στο­σύ­νης είναι το βασι­κό κλει­δί για την λει­τουρ­γία κάθε μηχα­νι­σμού εξουσίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν οικο­δό­μη­σε αυτές τις σχέ­σεις μέσω της αρι­στε­ρής ταυ­τό­τη­τάς του και
των προ­γραμ­μα­τι­κών δια­κη­ρύ­ξε­ών του, αλλά ανα­δυό­με­νος ως ο βασι­κός παράγοντας
που μπο­ρού­σε να απο­κα­τα­στή­σει την λει­τουρ­γία του πολι­τι­κού συστή­μα­τος και να
εγγυ­η­θεί την συνέ­χεια του κρά­τους.

Η ΤΙΝΑ δεν ήρθε
ξαφ­νι­κά με το 3ο μνη­μό­νιο. Είχε αρχί­σει να έρχε­ται πολύ πριν, με τις μειωμένες
απαι­τή­σεις των λαϊ­κών στρω­μά­των από την κυβερ­νη­τι­κό­τη­τα του ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγετική
ομά­δα είχε πλή­ρη εικό­να αυτής της κατά­στα­σης και προ­σάρ­μο­ζε την πολι­τι­κή της
πολύ πριν τις εκλο­γές του Γενά­ρη στην δια­χεί­ρι­ση αυτών των μειω­μέ­νων απαιτήσεων,
ώστε να ανέλ­θει και να παρα­μεί­νει στην κυβερ­νη­τι­κή εξου­σία. Για τους κάθε
λογής δια­χει­ρι­στές πολι­τι­κής εξου­σί­ας υπάρ­χουν μόνον δύο κατη­γο­ρί­ες
υπο­κει­μέ­νων: αυτά που είναι χει­ρα­γω­γή­σι­μα και εκεί­να που είναι εναντίον
της. 

Με βάση αυτή την διά­κρι­ση, η ηγε­τι­κή ομά­δα του ΣΥΡΙΖΑ
οργά­νω­σε τις κοι­νω­νι­κές και πολι­τι­κές συμ­μα­χί­ες της κατά την εκλο­γή του προέδρου
της Δημο­κρα­τί­ας και την συγκρό­τη­ση των ψηφο­δελ­τί­ων και προσ­διό­ρι­σε τους όρους
της εσω­κομ­μα­τι­κής δια­πά­λης. Στο έκτα­κτο συνέ­δριο πριν από τις εκλο­γές του
Γενά­ρη, πρα­κτι­κά αυτο­α­κυ­ρώ­θη­κε  κάθε “αρι­στε­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση” στον ΣΥΡΙΖΑ,
με την έμπρα­κτη απο­δο­χή της μετε­ξέ­λι­ξης του σε αρχη­γι­κό κόμ­μα (Είσαι η ελπί­δα μας, πήδα, πήδα, πήδα
μας…),  Μετά τις εκλο­γές η ηγε­τι­κή ομάδα
ολο­κλή­ρω­σε αυτές τις επι­λο­γές με την κυβερ­νη­τι­κή συνερ­γα­σία με τους ΑΝΕΛ, τους
Σαγιά­δες και άλλα γνω­στά παρόμοια.

Την περί­ο­δο που
συνέ­βαι­ναν αυτά,  η “αρι­στε­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση” εντός του ΣΥΡΙΖΑ περί άλλων τίρβαζε
και προ­σπα­θού­σε να κρα­τη­θεί από το ..σωσί­βιο του προ­γράμ­μα­τος της Θεσσαλονίκης.
Το ανέ­δει­ξε ως το πρώ­το βήμα ενός “μετα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος” για τον
σοσια­λι­σμό και σχε­δί­α­ζε τα επό­με­να βήμα­τα, δια­πο­τι­σμέ­νη από μια άγο­νη αντίληψη
για την σχέ­ση της ταχτι­κής με την στρα­τη­γι­κή. Το ένα όμως μετά το άλλο, όλα
τα σωσί­βια …ξεφού­σκω­ναν. Η δια­μόρ­φω­ση της γνω­στής 47σέλιδης πρό­τα­σης της
ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, που ήταν ένα μνη­μό­νιο χει­ρό­τε­ρο από τα προηγούμενα,
ουσια­στι­κά επι­κύ­ρω­νε με τον πιο επί­ση­μο τρό­πο την απο­δο­χή της ήττας. Παρ’ όλα
αυτά η “αρι­στε­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση” συνέ­χι­σε να συμ­με­τέ­χει στην κυβέρ­νη­ση και
να ανα­ζη­τά­ει νέα σωσί­βια. Το τελευ­ταίο ήταν η εξαγ­γε­λία του έκτα­κτου συνεδρίου.
Δήλω­σε συμ­με­το­χή στην πολι­τι­κή και στην οργα­νω­τι­κή του επι­τρο­πή. Ακολουθώντας
αυτή την πρα­κτι­κή βρέ­θη­κε ξαφ­νι­κά μπρο­στά στις εκλο­γές, χωρίς κανέ­να σωσίβιο,
και επι­χεί­ρη­σε να σωθεί όπως ο πνιγ­μέ­νος που προ­σπα­θεί να κρα­τη­θεί απ’ τα μαλλιά
του. Κρέ­μα­σε μάλι­στα και στα πόδια της το βαρί­δι της υπο­τι­μη­μέ­νης στην συνείδηση
του ελλη­νι­κού λαού δραχ­μής…( Για μερι­κές πλευ­ρές αυτής της προσπάθειας
επι­βί­ω­σης ανα­λυ­τι­κά, εδώ: Μπο­ρεί η
παρα­δο­σια­κή Αρι­στε­ρά να ανα­δει­χθεί ως ο πολι­τι­κός εκφρα­στής του
ΟΧΙ;)

Οι άνθρω­ποι συχνά δεν πιστεύ­ουν στα ψέμα­τα από ανάγκη,
αλλά επει­δή το θέλουν. Όμως δεν συνέ­βη αυτό. Οι λαϊ­κές μάζες δεν εξαπατήθηκαν
από τις ψεύ­τι­κες ελπί­δες που τους πού­λη­σε ο ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια στά­ση που είχαν
απέ­να­ντι στο “πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης” είχαν και στο “δημο­ψή­φι­σμα του ΟΧΙ”.
Είναι τελι­κά ακρι­βώς η ίδια στά­ση που έχουν και απέ­να­ντι στα “μνη­μό­νια”. Είναι
μια στά­ση δυσπι­στί­ας και επι­φύ­λα­ξης απέ­να­ντι σε κάθε μορ­φή κρατικής
δια­χεί­ρι­σης της κρί­σης από την εκά­στο­τε κυβερ­νη­τι­κή εξου­σία, γιαυ­τό και δεν
εξαρ­τούν την στά­ση τους στην καθη­με­ρι­νό­τη­τα – εκεί που πρα­κτι­κά έρχονται
αντι­μέ­τω­ποι με τις συνέ­πειες της κρί­σης – από τα προ­γράμ­μα­τα και τα σχέδια
δια­κυ­βέρ­νη­σης των πολι­τι­κών μορ­φω­μά­των όλου του πολι­τι­κού φάσματος. 

4. Κρί­ση
ανά­θε­σης στον κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό: Δεν υπάρ­χουν πλέον
σωτήρες…

Οι λαϊ­κές μάζες δεν πίστε­ψαν ποτέ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα
πραγ­μα­το­ποι­ή­σει όλα αυτά που δια­κη­ρύσ­σει. Όχι τόσο για­τί τον ταύ­τι­ζαν με τους
προη­γού­με­νους πολι­τι­κούς δια­χει­ρι­στές της κυβερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας, αλλά γιατί
αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι δεν περ­νά­ει από το δικό του χέρι να τα κάνει, αλλά και γιατί
δεν κανείς “ δεν έχει τα κότσια για να συγκρου­στεί”. Η δυσπι­στία όμως ήταν
αμοι­βαία. Από την στιγ­μή που άνοι­ξε ο δρό­μος της κυβερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας, ο
ΣΥΡΙΖΑ όλο και περισ­σό­τε­ρο έπα­ψε να εμπι­στεύ­ε­ται τις λαϊ­κές μάζες και να
εγκα­τα­λεί­πει να κινη­μα­τι­κά του ερεί­σμα­τα. Γιαυ­τό δεν έγι­νε ποτέ μαζι­κό κόμμα. 

Υπήρ­χε πιθα­νό­τη­τα η ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση να κατα­λή­ξει σε
καλύ­τε­ρη συμ­φω­νία από το γνω­στό 47σέλιδο στις συν­θή­κες που έγι­νε το δημοψήφισμα,
με capital controls και μπρο­στά στα πρό­θυ­ρα της χρε­ω­κο­πί­ας του τραπεζικού
συστή­μα­τος; Ακό­μα κι αν το 47σέλιδο γινό­ταν απο­δε­κτό από τους δανει­στές, η
εμπει­ρία από τα προη­γού­με­να μνη­μό­νια δημιουρ­γεί βάσι­μες υπο­ψί­ες για την
αξιο­πι­στία των κατα­σκευα­στών τους: ούτε το 47σέλιδο θα μπο­ρού­σε να βγει, όπως
δεν βγή­καν οι προη­γού­με­νες μνη­μο­νια­κές δεσμεύ­σεις, που έφε­ραν επό­με­νες, ακόμα
χειρότερες…

Όπως οι λαϊ­κές μάζες δεν πίστε­ψαν ότι το κόμ­μα του Τσίπρα
θα εφαρ­μό­σει το πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης, αλλά το ψήφι­σαν για να κυβερνήσει
την χώρα, με τον ίδιο τρό­πο ψήφι­σαν και στο δημο­ψή­φι­σμα του ΟΧΙ. Η ψήφος εκείνη
είχε και μια διά­στα­ση που συχνά την υπο­τι­μού­με, τον χαρα­κτή­ρα πρό­κλη­σης προς την
πολι­τι­κή εξου­σία: Για να δού­με, θα κάνεις αυτά που
υπο­σχέ­θη­κες; Αυτή την πρό­κλη­ση, την
είχα­με σχο­λιά­σει αμέ­σως μετά το δημο­ψή­φι­σμα σε ένα σύντο­μο κεί­με­νο με τον
ειρω­νι­κό τίτλο: “Είμα­στε
χαρού­με­νοι και εμείς μαζί με τον Αλέ­ξη Τσί­πρα!”

Η επι­τυ­χία αυτής της πρό­κλη­σης ήταν αυτή που έκα­νε τον
Α. Τσί­πρα να τα βάψει μαύ­ρα το βρά­δυ του δημο­ψη­φί­σμα­τος. Δεν
χρεια­ζό­ταν να πληροφορηθεί
κάποιος, μετά από και­ρό, από τις γλαφυρές
αφή­γη­σεις του Γ. Βαρου­φά­κη το κλί­μα που επι­κρα­τού­σε στο πρω­θυ­πουρ­γι­κό περιβάλλον
μετά την ανα­κοί­νω­ση του απο­τε­λέ­σμα­τος. Ήταν αντι­λη­πτό στον καθέ­να στην μεγάλη
συγκέντρωση/γιορτή για την νίκη του ΟΧΙ στην πλα­τεία Συντάγ­μα­τος, από την
εκκω­φα­ντι­κή απου­σία από τους
πανη­γυ­ρι­σμούς του πρωθυπουργικού
περι­βάλ­λο­ντος και του κομ­μα­τι­κού μηχα­νι­σμού, καθώς και από τις αμφίσημες
δηλώ­σεις στε­λε­χών στα ΜΜΕ από τις προη­γού­με­νες ήδη μέρες.

Στο δημοψήφισμα
οι λαϊ­κές μάζες, εξέ­φρα­σαν βεβαί­ως με την ψήφο τους την αντί­θε­σή τους στις
πολι­τι­κές των μνη­μο­νί­ων, δεν πίστευαν όμως πραγ­μα­τι­κά πως η κατά­στα­ση θα άλλαζε:
Αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι δεν υπάρ­χουν πλέ­ον σωτή­ρες… Απο­γοη­τεύ­τη­καν μεν
επει­δή επα­λη­θεύ­τη­καν οι επι­φυ­λά­ξεις τους, αλλά δεν θεώ­ρη­σαν ότι ο Τσί­πρας τους
“πρό­δω­σε”. Στις εκλο­γές που ακο­λού­θη­σαν λοι­πόν, δεν προ­τί­μη­σαν στην κάλ­πη το
κόμ­μα του Τσί­πρα επει­δή τον εμπι­στεύ­τη­καν ότι θα τηρή­σει τις υπο­σχέ­σεις του,
αλλά για­τί κατα­ψή­φι­σαν τους άλλους.

Στις εκλο­γές δεν
κρί­θη­κε ποιός είναι υπέρ και ποιός κατά των νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πολι­τι­κών των
μνη­μο­νί­ων. Αυτό μετρή­θη­κε στο δημο­ψή­φι­σμα και την ίδια στιγ­μή η αντί­θε­ση των
λαϊ­κών μαζών στα μνη­μό­νια ηττή­θη­κε εντός του κρά­τους. Οι “δημο­σκο­πή­σεις”
απο­τε­λού­σαν την προη­γού­με­νη περί­ο­δο βασι­κό άξο­να για την δια­μόρ­φω­ση της
πολι­τι­κής του κόμ­μα­τος του Α. Τσί­πρα. Το δημο­ψή­φι­σμα απο­τέ­λε­σε την πιο επίσημη
και καθε­στω­τι­κή μορ­φή τους. Όμως στην νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη κυβερ­νη­τι­κό­τη­τα τα πράγματα
είναι δια­φο­ρε­τι­κά, σύμ­φω­να με την αρχή που έχει δια­τυ­πώ­σει η Μάρ­γκα­ρετ
Θάτσερ “Εάν δίνεις προ­σο­χή στην κοι­νή γνώ­μη και στα απο­τε­λέ­σμα­τα των
δημο­σκο­πή­σε­ων, τότε δεν κυβερ­νάς, αλλά υπα­κούς”. Ο Τσί­πρας λοιπόν,
εκφρά­ζο­ντας πολι­τι­κά την συνέ­χεια του κρά­τους, απέ­δει­ξε πως πραγματικά
…κυβερ­νά!

Το δια­κύ­βευ­μα των εκλο­γών που ακο­λού­θη­σαν ως προς τις
λαϊ­κές μάζες ήταν η αξιο­πι­στία και η εμπι­στο­σύ­νη προς το πολι­τι­κό σύστημα
δια­χεί­ρι­σης. Μετά την υπο­γρα­φή του 3ου μνη­μο­νί­ου, η κρί­ση του πολιτικού
συστή­μα­τος έχει μετα­σχη­μα­τι­στεί σε μια γενι­κευ­μέ­νη “κρί­ση ανά­θε­σης” στον
κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό, την σημα­σία της οποί­ας υπο­τι­μά συστη­μα­τι­κά η Αρι­στε­ρά.
Αυτή η κρί­ση δεν κατα­γρά­φε­ται μόνον με την αύξη­ση του ποσο­στού απο­χής από τις
εκλο­γές, αλλά και με την ίδια την ψήφο: 3ο κόμ­μα ανα­δει­κνύ­ε­ται το κόμ­μα των
υπο­δί­κων της ΧΑ που λίγες μέρες πριν τις εκλο­γές ανα­λαμ­βά­νει την πολι­τι­κή ευθύνη
για την δολο­φο­νία του Παύ­λου Φύσ­σα και ο Λεβέ­ντης εισέρ­χε­ται στον “ναό της
Δημο­κρα­τί­ας” για να κατα­γρά­ψει και μόνο με την παρου­σία του εκεί , την
γελοιο­ποί­η­ση του κοινοβουλευτισμού…