Το πραξικόπημα, οι πραξικοπηματίες και οι “πραξικοπηματηθέντες”… - Φαιακία

Το πραξικόπημα, οι πραξικοπηματίες και οι “πραξικοπηματηθέντες”…

“Την Κυρια­κή το βρά­δυ έγι­νε πρα­ξι­κό­πη­μα…” Το ακού­με σε όλους τους τόνους και όλες τις απο­χρώ­σεις… Και αυτό -θεω­ρούν οι “πρα­ξι­κο­πη­μα­τη­θέ­ντες”- απο­τε­λεί ικα­νή ερμη­νεία για την ποιό­τη­τα της συμ­φω­νί­ας, που απο­δέ­χτη­καν… Για την ποιό­τη­τα, φυσι­κά, δεν τίθε­ται θέμα… Και οι ίδιοι την θεω­ρούν …κακή… 
Εγι­νε όμως πρα­ξι­κό­πη­μα την Κυρια­κή το βράδυ;;; 
Θα επι­χει­ρή­σου­με μία υπο­χρε­ω­τι­κή κατά την γνώ­μη μας ανα­δρο­μή στο σχε­τι­κά πρό­σφα­το παρελ­θόν, ανα­τρέ­χο­ντας στην προ­ε­κλο­γι­κή περί­ο­δο των β’ εκλο­γών (Ιού­νιος) του 2012… Η συζή­τη­ση για δεύ­τε­ρο, εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο έχει ανά­ψει για τα καλά σε κύκλους σκε­πτό­με­νων αρι­στε­ρών-ανε­ξάρ­τη­τα τάσης προ­τί­μη­σης- σαν λογι­κό ερώ­τη­μα μπρο­στά στην βέβαιη πολι­τι­κή πιέ­σε­ων, εξα­να­γκα­σμών, τρο­μο­κρα­τί­ας, οικο­νο­μι­κής ασφυ­ξί­ας, που θα εφαρ­μό­σουν οι δανει­στές, όμοιας και χει­ρό­τε­ρης αυτής που ήδη εφάρ­μο­ζαν μέσω του πρό­θυ­μου πολι­τι­κού τους προ­σω­πι­κού στη χώρα… Και αυτό δεν θα το έκα­ναν για­τί ήταν αιμο­δι­ψείς προ­σω­πι­κό­τη­τες (για τον Σόϊ­μπλε δεν παίρ­νω και όρκο) αλλά για­τί αυτή ήταν η αδήρ­ρη­τη ανα­γκαιό­τη­τα για την υπε­ρά­σπι­ση των συμ­φε­ρό­ντων του καπι­τα­λι­σμού σε συν­θή­κες φιλε­λεύ­θε­ρης ωρί­μαν­σης… Για­τί έτσι και μόνον έτσι μπο­ρού­σε να… “δικαιω­θεί” το πολι­τι­κό πεί­ρα­μα, που δια­δρα­μα­τί­ζο­νταν στη Ελλά­δα και που προ­ο­ρί­ζο­νταν σαν μοντέ­λο απει­λής και υπο­τα­γής των εργα­ζό­με­νων καταρ­χή της Ευρώ­πης και ασφα­λώς ολό­κλη­ρου του πλα­νή­τη. Σχε­δόν όλοι τότε έβα­ζαν με άμε­σο και απλό τρό­πο το πραγ­μα­τι­κό ερώ­τη­μα και αντι­με­τω­πί­ζο­νταν με αινιγ­μα­τι­κά χαμό­γε­λα, που άφη­ναν υπο­νο­ού­με­να, πώς κάτι υπάρ­χει, κάτι ετοι­μά­ζε­ται αλλά δεν το λέμε για να μην τρο­μο­κρα­τή­σου­με τον κόσμο… 
Ηδη μας είχαν ζώσει τα φίδια για­τί αυτό έδει­χνε, ότι το άλλο, το ζητού­με­νο, το ανα­γκαίο ριζο­σπα­στι­κό πολι­τι­κό ήθος, θα παρέ­με­νε ζητού­με­νο, θύμα τακτι­κι­σμών, που απο­λή­γουν γρή­γο­ρα ή γρη­γο­ρό­τε­ρα σε Μαυρογιαλουρισμούς… 
Η ανα­γκαιό­τη­τα της ύπαρ­ξης ενός ή περισ­σό­τε­ρων εναλ­λα­κτι­κών σχε­δί­ων δεν προ­έ­κυ­πτε για την ικα­νο­ποί­η­ση κάποιου …αρι­στε­ρό­με­τρου αλλά από την ίδια την απρο­κά­λυ­πτα και προ­κλη­τι­κά φανε­ρή φύση της πολι­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας… Αυτού του σχε­δί­ου (-ων), που θα έπρε­πε να ετοι­μά­ζε­ται, να προ­ω­θεί­ται και να δια­δί­δε­ται με την συμ­με­το­χή μαζι­κών οργα­νώ­σε­ων και κινη­μά­των έτσι ώστε όχι μόνον να δια­λύ­σει το σκό­τος του τρό­μου, που συντη­ρού­σαν οι Ευρω­λά­γνοι με τα ΜΜΕ τους αλλά και να προ­ω­θεί­ται η λαϊ­κή συμ­με­το­χή και ενερ­γο­ποί­η­ση με κινη­μα­τι­κό χαρα­κτή­ρα… Ηταν πολύ απλό να εξη­γη­θεί π.χ. ότι η έξο­δος από το Ευρώ ενδέ­χε­ται να είναι ανα­γκαία για μία σει­ρά λόγων εκ των οποί­ων ένας είναι οφθαλ­μο­φα­νής και δε χρειά­ζε­ται …”αρι­στε­ρο­σύ­νη” για να γίνει πλή­ρως κατα­νοη­τός: Οι δανει­στές επι­θυ­μούν την τυφλή μας καθυ­πό­τα­ξη, το Ελλη­νι­κό πεί­ρα­μα πρέ­πει να διαιω­νί­ζε­ται για να συντη­ρεί­ται ο “παι­δα­γω­γι­κός” του χαρα­κτή­ρας μέσα από την μονι­μο­ποί­η­ση των εξαρ­τή­σε­ων χρέους… 

Απο­φεύ­γου­με άλλες ανα­φο­ρές, που μπο­ρούν να τεκ­μη­ριώ­σουν, ότι ο ηγε­τι­κός πυρή­νας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δυστυ­χώς και οι προ­ο­δευ­τι­κό­τε­ρες τάσεις μέσα σε αυτόν, για δια­φο­ρε­τι­κούς λόγους, κατέ­λη­γαν στον να παρε­μο­δί­ζουν κάθε ουσια­στι­κό και βαθύ­τε­ρο προ­βλη­μα­τι­σμό για την κρί­σι­μη ώρα… Την ώρα του περά­σμα­τος των συμπλη­γά­δων… Και ταυ­τό­χρο­να ανέ­στελ­λαν κάθε ριζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση του λαού, που δεν μπο­ρεί να γίνει με βαρύ­γδου­πα αρι­στε­ρο­λα­γνι­κά τσι­τά­τα αλλά με την ίδια συμ­με­το­χή στο πολι­τι­κό γίγνε­σθαι… Πρό­κει­ται για στά­ση και πρα­κτι­κή, που έχει να κάνει – τόχου­με ξανα­γρά­ψει- με το πολι­τι­κό γονι­δί­ω­μα, που έχου­με κλη­ρο­νο­μή­σει… Που αγκα­λιά­ζει πολ­λές δια­φο­ρε­τι­κού πολι­τι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού τάσεις ή από­ψεις και που με μαθη­μα­τι­κή βεβαιό­τη­τα θα κατα­λή­ξουν -γρή­γο­ρα, αργά ή αργό­τε­ρα- στον ρεφορ­μι­σμό- αφού τον λαϊ­κό παρά­γο­ντα τον θωρούν -καλο­προ­αί­ρε­τα ή μη-χει­ρα­γω­γί­σι­μο υλικό…
Ζήσα­με, λοι­πόν, το πρώ­το κυβερ­νη­τι­κό εξά­μη­νο, γεμά­το από “αγω­νι­στι­κές” συνο­μι­λί­ες με τα αφε­ντι­κά, δια­νο­μή χαμό­γε­λων και αισιο­δο­ξιών, ολο­πρό­θυ­μη κατα­βο­λή δόσε­ων σε ΔΝΤ και ΕΚΤ και έτοι­μοι να υπο­δε­χτού­με τη νέα συμ­φω­νία, που επί 6 μήνες ήταν ζήτη­μα ολί­γων ωρών ή ημε­ρών και που θα απο­τε­λού­σε ένα ηχη­ρό χαστού­κι σε όλα τα μνη­μό­νια και τους συντε­λέ­σα­ντες στην υπο­γρα­φή και υλο­ποί­η­σή τους πολι­τι­κούς. “Αγω­νι­στι­κός” σταθ­μός η συμ­φω­νία της 20ης Φεβρουαρίου…
Εν τω μετα­ξύ ήταν φανε­ρό, πως κάθε υπο­χώ­ρη­ση από την μεριά κυβέρ­νη­σης συνο­δεύ­ο­νταν από νέες απαι­τή­σεις των φίλων ευρω­παί­ων δημο­κρα­τι­κών αφε­ντι­κών… Ενα απί­στευ­της κοροϊ­δί­ας γαϊ­τα­νά­κι εξα­να­γκα­σμών και καθυ­πό­τα­ξης, που από­τι φαί­νε­ται, μόνον οι κυβερ­νώ­ντες δεν αντι­λαμ­βά­νο­νταν ως τέτοιο, έχο­ντας μάλι­στα εμπι­στο­σύ­νη στις ικα­νό­τη­τές τους για τακτι­κούς ελιγμούς…
Κάποια στιγ­μή, που άρχι­σαν περί­ερ­γες στρι­μο­κω­λιά­σεις σκε­φτή­κα­με την “απει­λή” του δημο­ψη­φί­σμα­τος. Και τότε ένας λαός, που ίσως για πρώ­τη φορά στον πλα­νή­τη υπέ­στη την πιο ωμή μέχρι σήμε­ρα επί­θε­ση τρο­μο­κρά­τη­σης χωρίς άμε­σα αιμα­τη­ρή βία, απή­ντη­σε με το απρό­σμε­νο και συγκλο­νι­στι­κό 62% στο ΟΧΙ. Και εδώ χει­ρο­τέ­ρε­ψαν, και πάλι από­τι φαί­νε­ται οι στρι­μο­κω­λιά­σεις. Τα πράγ­μα­τα φάνη­κε να εμπο­δί­ζουν τις προ­σαρ­μο­στι­κές πιρου­έ­τες της ηγε­τι­κής ομά­δας… Το απο­τέ­λε­σμα του δημο­ψη­φί­σμα­τος ερμη­νεύ­τη­κε ως …ο θρί­αμ­βος της απο­δο­χής του Ευρώ… Αυτό εξάλ­λου έσπευ­σαν να υιο­θε­τή­σουν και οι υπο­στη­ρι­χτές του ΝΑΙ, μετά την φόλα του 39%… Ολοι μαζί είμα­στε υπέρ του Ευρώ… Αυτό βέβαια υπό όρους απλής λογι­κής θυμί­ζει το : ράβδος εν τη γωνία, άρα βρέχει… 
Και εδώ αρχί­ζει η τελευ­ταία φάση της ραγδαί­ας κατρα­κύ­λας… Οι τακτι­κι­σμοί ηττώ­νται κατά κρά­τος από τον οικο­νο­μι­κό ναζι­σμό του Βόλφ­γαγκ, της Αγγε­λας και των άλλων παι­διών… Ηταν, πλέ­ον αργά για δημιουρ­γι­κές ασά­φειες… Η συνη­γο­ρία του Φραν­σουά για ολι­γό­χρο­νη παρά­τα­ση της μηχα­νι­κής υπο­στή­ρι­ξης επέ­φε­ρε αυτό το …τολ­μη­ρό αρι­στούρ­γη­μα της συμ­φω­νί­ας (Τολ­μη­ρό αρι­στούρ­γη­μα χαρα­κτη­ρί­ζο­νταν η ται­νία: “Σεξ 13 Μπο­φώρ” στο πρό­γραμ­μα του κινη­μα­το­γρά­φου Ιντε­άλ πριν 40 χρόνια…). 
Η χρη­σι­μο­ποί­η­ση του όρου “πρα­ξι­κό­πη­μα” με την έννοια του “κακού” αιφ­νι­δια­σμού από μεριάς ηγε­τι­κού πυρή­να της ΕΕ εκθέ­τει τους δια­τυ­πώ­νο­ντες όχι μόνον για ελλει­πή γνώ­ση της ιστο­ρί­ας και της ταξι­κής φύσης της κοι­νω­νί­ας αλλά και για ατε­λή χρή­ση της απλής καθη­με­ρι­νής λογι­κής και για παθο­λο­γι­κή αδυ­να­μία στοι­χειώ­δους αξιο­ποί­η­σης των εμπει­ριών της χώρας επί 5 χρό­νια και των δικών τους επί ένα εξάμηνο… 
Η δει­λή πρω­θυ­πουρ­γι­κή παρα­δο­χή για υπε­ρε­κτί­μη­ση της πιθα­νό­τη­τας πει­θούς των δανει­στών για το δίκιο της χώρας και κατί­σχυ­ση του δικαί­ου επί του αδί­κου κάνει ακό­μη θλι­βε­ρό­τε­ρη την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μας ως χώρας… Διό­τι δυοίν θάτ­τε­ρον… Ή έχου­με ξεπε­ρά­σει σε νοη­τι­κή και γνω­σια­κή αφέ­λεια τον Ρατα­πλάν (συμπα­θής σκύ­λος τους Λού­κυ Λουκ) ή…..
ΥΓ. Επι­θυ­μού­με να θυμί­σου­με στους υπε­ραι­σιο­δο­ξή­σα­ντες “πρα­ξι­κο­πη­μα­τη­θέ­ντες”, ότι σύμ­φω­να με Αμε­ρι­κα­νούς συνο­μι­λη­τές του και ο Βόλφ­γκαγκ είναι βέβαιος ότι υλο­ποιεί αγώ­να δικαί­ου… Σύμ­φω­να με την Λου­θη­ρια­νή του κουλ­τού­ρα και τον έντο­νο θρη­σκευ­τι­σμό του, τιμω­ρεί τους απεί­θαρ­χους, τεμπέ­λη­δες και σπά­τα­λους Ελλη­νες… Η τιμω­ρία τους θα φέρει τον εξα­γνι­σμό τους… 
Η κάπως …”ιδιόρ­ρυθ­μη” αυτή κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κή ηθι­κή δεν παύ­ει να τον καθι­στά εξαί­ρε­το πολι­τι­κό για μεγά­λο τμή­μα του Γερ­μα­νι­κού κεφα­λαί­ου, που περ­νά νέα περί­ο­δο παρα­τε­τα­μέ­νης επι­θε­τι­κό­τη­τας… Και τον Αδόλ­φο, πολ­λοί κεφα­λαιο­κρά­τες Γερ­μα­νοί τον θεω­ρού­σαν τρελ­λό αλλά δεν έπαυαν να τον θεω­ρούν άρι­στο για τα συμ­φέ­ρο­ντά τους… 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted