Το είναι και το φαίνεσθαι…

Ισως αυτές οι δύο κατα­στά­σεις της ανθρώ­πι­νης προσωπικότητας
να απο­τε­λούν ένα στα­θε­ρό άθροι­σμα για τον καθέ­να μας με ποι­κί­λου­σα συμ­με­το­χή της
κάθε μιας κάθε φορά…

Κάτι δηλα­δή σαν το άθροι­σμα ύλης και ενέρ­γειας, που είναι
στα­θε­ρό ανε­ξάρ­τη­τα από τις εσω­τε­ρι­κές μετα­βο­λές από την μία στην άλλη.

Μεγά­λο ζήτη­μα η ισορ­ρο­πία ανά­με­σα στα δύο… Χωρίς το είναι
δεν υπάρ­χει αυτο­γνω­σία της ανθρώ­πι­νης ύπαρ­ξης. Χωρίς το φαί­νε­σθαι δεν αρτιώνεται
η αυτο­γνω­σία μας…

Ορε­ξη για αμπελοφιλοσοφίες;;;

Τις σκέ­ψεις αυτές, που συχνά μας κατα­κλύ­ζουν στην
καθη­με­ρι­νό­τη­τα ενός καλ­πά­ζο­ντος κατα­να­λω­τι­σμού, μας τις ερέ­θι­σε το πρό­σφα­το τροχαίο
στην αμαρ­τω­λή παρα­λια­κή της επί­δει­ξης, της αλα­ζο­νεί­ας, της περι­φρό­νη­σής των
άλλων. Σε αυτό, ανα­φέρ­θη­καν οι σκέ­ψεις και οι προ­βλη­μα­τι­σμοί του φίλ­τα­του Γιάν­νη
Λύχρου σε προη­γού­με­νη ανάρ­τη­ση της ΦΑΙΑΚΙΑΣ.

Μία απρο­κά­λυ­πτη ανά­δει­ξη αντα­γω­νι­στι­κών παρορ­μή­σε­ων, που το
σύστη­μα μας καλ­λιερ­γεί από τα γεν­νο­φά­σκια… Το σκέ­φτο­μαι άρα υπάρ­χω έχει
στην πρά­ξη μετα­τρα­πεί μαζι­κά στο κατα­να­λώ­νω
άρα υπάρ­χω. Σε αυτή την λογι­κή το σύστη­μα έχει επι­κε­ντρώ­σει όλο του
το ενδια­φέ­ρον, όλες τις τεχνι­κές του δυνατότητες… 

Η κραυ­γα­λέα υπε­ρο­χή του φαί­νε­σθαι σε βάρος του είναι
απο­τε­λεί για το σύστη­μα θεμε­λιώ­δη μηχα­νι­σμό αυτοσυντήρησης… 

Κατ’ αρχήν, ο υπερ­το­νι­σμός του φαί­νε­σθαι σε βάρος του
είναι παρέ­χει ασφα­λή εγγύ­η­ση ανά­πτυ­ξης διαν­θρώ­πι­νης ανταγωνιστικότητας
σε βαθ­μό -όταν χρειά­ζε­ται- εξό­ντω­σης… Και αυτή η δόμη­ση προ­σω­πι­κο­τή­των είναι
θεμε­λια­κό αίτη­μα της καπι­τα­λι­στι­κής κουλ­τού­ρας… Θηρία στην αρέ­να και ο “καλύ­τε­ρος”
θα επιβιώσει… 

Η ταυ­τό­χρο­νη ρίκνω­ση της πνευ­μα­τι­κό­τη­τας και η εκτρο­πή της
από την προ­σω­πι­κή αρτί­ω­ση στην εξό­ντω­ση των διπλα­νών δίνει μεγά­λη ικα­νο­ποί­η­ση στις
ανά­γκες του συστήματος… 

Είσαι “άδειος” και έτσι σε θέλουν… Αδειο, άγριο και αδηγφάγο…
Ανι­κα­νο­ποί­η­το σε υλι­κές απο­λα­βές, που στην συντρι­πτι­κή τους πλειο­ψη­φία δεν
έχουν καμία σχέ­ση με τις πρα­κτι­κές σου ανά­γκες…  Ετοι­μο να ξεπου­λή­σεις ψυχή και σώμα για να
κατα­κτή­σεις αυτό το και­νού­ριο, το δια­φο­ρε­τι­κό, το “εντυ­πω­σια­κό”, το “σπου­δαίο”,
που θάχεις μόνον εσύ… Αντε και λίγοι άλλοι… Αυτό το ήθος, που αντι­στοι­χεί σε
ενστι­κτώ­δεις συμπε­ρι­φο­ρές εξα­σφα­λί­ζει και τα υπερ­κέρ­δη των καπιταλιστών. 

Την ίδια ώρα, η κενό­τη­τά σου εγγυά­ται, πως οι κοι­νω­νι­κοί και
πολι­τι­κοί σου προ­βλη­μα­τι­σμοί θα είναι είτε ανύ­παρ­κτοι είτε βαθιά αντιδραστικοί,
ουσία φασι­στι­κοί αφού έγνοια σου είναι ο προ­σω­πι­κός θρί­αμ­βος και η συντρι­βή των
άλλων… Η πάρ­τη μου uber alles.

Τα πανά­κρι­βα υπε­ραυ­το­κί­νη­τα είναι ίσως από τις πιο ακραία
υλι­κά σύμ­βο­λα ευδαι­μο­νι­σμού, όπως το σύστη­μα τον εννο­εί… Εχου­με φτά­σει, λοιπόν
στην παρα­γω­γή μηχα­νη­μά­των-οχη­μά­των, που λίγοι μπο­ρούν να αγο­ρά­ζουν αλλά που “επι­τρέ­πε­ται”
να τα χρη­σι­μο­ποιούν και να δοκι­μά­ζουν τις τεχνι­κές τους δυνα­τό­τη­τες (π.χ. 200
και βάλε χιλιό­με­τρα ωριαί­ας ταχύ­τη­τας) σε κοι­νούς δρό­μους, μαζί με όλους τους άλλους
κοι­νούς θνη­τούς οδη­γούς οχη­μά­των… Οχι σε ειδι­κά κατα­σκευα­σμέ­νες πίστες, με
πρό­σθε­τες και απαι­τη­τι­κές συν­θή­κες ασφα­λεί­ας αλλά σε κοι­νούς δρό­μους, όπου οι κατοικούντες
το άστυ μεταφέρονται !!!

Το βάθος της τρα­γω­δί­ας μπο­ρεί να προ­σεγ­γι­σθεί αν συνειδητοποιήσουμε
πως αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα την έχου­με αποδεχτεί…

Εχου­με απο­δε­χτεί, δηλα­δή, να βομ­βαρ­δι­ζό­μα­στε 24 ώρες το
24ωρο με υλι­κές προ­τά­σεις, που δήθεν θα μας “λύσουν” το α ή το β ζήτη­μα και που
στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ελά­χι­στα ή καθό­λου μας χρειάζονται. 

Αυτό, βέβαια, στο δικό μας ταπει­νό μικρο­α­στι­κό επίπεδο.
Για­τί για τους “έξυ­πνους”, τους “τολ­μη­ρούς”, τους “ικα­νούς” και “τους πετυχημένους”
υπάρ­χουν υψη­λό­τε­ροι στό­χοι. Τα υπε­ραυ­το­κί­νη­τα είναι στην πρώ­τη γραμ­μή… Και τα
οποία, οι εκλε­κτοί, που κατα­φέρ­νουν να τα απο­κτή­σουν δεν τα προ­ο­ρί­ζουν για
συμ­βα­τι­κές ταχύ­τη­τες… Αν είναι να κάνεις το κομ­μά­τι σου με μία Ferrari, δεν
θα πηγαί­νεις με 150-160 την ώρα, που μπο­ρεί και ένα μικρο­με­σαίο όχη­μα να πιάσει…
Εσύ θα γίνεις  καπνός, αστρα­πή στην
άσφαλ­το κάποιας λεω­φό­ρου… Για να φάνε οι άλλοι οι “λιγού­ρη­δες” τη σκό­νη σου και
να σκά­σουν από τη ζήλεια τους… Και τότε εσύ θα είσαι …”ευτυ­χι­σμέ­νος”, δικαιωμένος!!!
Η ζωή σου έχει αξία και νόημα… 

Τώρα αν κάποιο εμπό­διο στην δια­δρο­μή δεν το υπο­λό­γι­σες σωστά
και μετα­να­στεύ­σεις για τις αιώ­νιες μονές, δεν πειράζει… 

Εσύ έζη­σες μεγά­λες στιγ­μές και το σύστη­μα θα επι­βιώ­νει αρκετούς
αιώ­νες διαιω­νί­ζο­ντας την αλλο­τρί­ω­ση σου, την απο­κτή­νω­σή σου…