Το άλλοθι των «Παγκόσμιων Ημερών»

Παγκό­σμιες ημέ­ρες… Για
να μας θυμί­ζουν ή να μας αποκοιμίζουν;;; 

Γρά­φει ο φίλ­τα­τος Νίκος
Μητσιά­λης και αναπαράγουμε:

Το άλλο­θι των «Παγκό­σμιων Ημερών»

Είναι τόσος ο συνω­στι­σμός σε κατ’ όνο­μα «προ­στα­τευό­με­να» ζωικά
και φυτι­κά είδη, σ’ άυλες αξί­ες και σε τομείς πολι­τι­σμού που στην ίδια
ημε­ρο­μη­νία ανα­φέ­ρο­νται τρείς ή ακό­μα και τέσ­σε­ρις τέτοιες περιπτώσεις!

Δια­βά­ζο­ντας τον μακρο­σκε­λή πίνα­κα των διε­θνών και παγκόσμιων
ημε­ρών, ανα­κα­λύ­πτεις πως μέσα σ’ αυτές, ανα­φέ­ρο­νται η «Ημέ­ρα της
Ελευ­θε­ρο­τυ­πί­ας», η «Ημέ­ρα κατά της λογο­κρι­σί­ας» και ακό­μα η «Διε­θνής Ημέ­ρα για
τον τερ­μα­τι­σμό της ατι­μω­ρη­σί­ας εγκλη­μά­των τα οποία δια­πράτ­το­νται σε βάρος
Δημοσιογράφων»! 

Τρεις μέρες που σ’ αυτές δια­τυ­πώ­νο­νται ευχές και μηνύματα
προ­κει­μέ­νου ελεύ­θε­ρα να κυκλο­φο­ρεί, έντυ­πα και ηλε­κτρο­νι­κά χωρίς λογο­κρι­σία η
είδη­ση, το ρεπορ­τάζ, η πολύ­πλευ­ρη και πολύ­χρω­μη γνώ­μη! Στις υπόλοιπες
τρια­κό­σιες εξή­ντα δυο, του χρό­νου είναι ελεύ­θε­ροι οι ολι­γάρ­χες κατέ­χο­ντες ΜΜΕ
να πλά­θουν και να σερ­βί­ρουν ό,τι διευ­κο­λύ­νει και μεγε­θύ­νει την οικο­νο­μι­κή και
πολι­τι­κή εξου­σία τους! Δια­μορ­φώ­νο­ντας με τα εργα­λεία πλη­ρο­φό­ρη­σης που διαθέτουν
το πολι­τι­κό σκη­νι­κό, ρετου­σά­ρο­ντας το πολι­τι­κό πορ­τρέ­το των «κατάλ­λη­λων» για το
σύστη­μα ηγετών! 

Στη διάρ­κεια αυτού του χρό­νου που τελειώ­νει σε λίγες μέρες, ο
αριθ­μός παγκο­σμί­ως των δημο­σιο­γρά­φων και συνερ­γα­τών μέσων ενη­μέ­ρω­σης οι οποίοι
έχουν δολο­φο­νη­θεί, έφτα­σε τους 32… Σύμ­φω­να πάντα με τη μη κυβερνητική
οργά­νω­ση Δημο­σιο­γρά­φοι Χωρίς Σύνο­ρα (Reporters sans frontières, RSF). Ο αριθμός
αυτός παρου­σιά­ζε­ται μειω­μέ­νος σε σχέ­ση με τη περί­ο­δο του 2019, όχι βεβαί­ως λόγω
αλλα­γής τακτι­κής των ηθι­κών αυτουρ­γών, που δίνουν τις εντο­λές εξό­ντω­σης, αλλά
κυρί­ως λόγω πανδημίας…

Οι δημο­σιο­γρά­φοι χωρίς Σύνο­ρα με ευκαι­ρία αυτής της «διε­θνούς
ημέ­ρας», επα­νέρ­χο­νται στο αίτη­μα που είχαν υπο­βά­λει στον Γενι­κό Γραμ­μα­τέα του
Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών Αντό­νιο Γκου­τιέ­ρες προ­κει­μέ­νου να δημιουρ­γή­σει θέση
«ειδι­κού επι­τε­τραμ­μέ­νου για την ασφά­λεια των δημοσιογράφων». 

Παρα­μέ­νει άγνω­στο αν αυτός ο ειδι­κός επι­τε­τραμ­μέ­νος – όταν και
εφ’ όσον ο Γκου­τιέ­ρες απο­φα­σί­σει τη δημιουρ­γία τέτοιας θέσης – θα αναγνωρίσει
ως έγκλη­μα, εκτός από την βιο­λο­γι­κή εξό­ντω­ση και την επαγγελματική-οικονομική
«δολο­φο­νία» δημο­σιο­γρά­φων που απο­λύ­θη­καν για­τί υπε­ρα­σπί­στη­καν την
ελευ­θε­ρο­τυ­πία, αρνού­με­νοι να λογο­κρι­θούν από την οικο­νο­μι­κή και πολιτική
εξου­σία… Μια ανα­γνώ­ρι­ση κατ’ ουσία τυπι­κή για­τί ο ΟΗΕ εκτός από τους
κυα­νό­κρα­νους «ειρη­νο­ποιούς», στα επί «μέρους» δια­κο­σμη­τι­κό μόνο ρόλο δια­δρα­μα­τί­ζει!   

Στη χώρα μας το ξήλω­μα δημο­σιο­γρά­φων «διό­τι δεν συνεμορφώθησαν
προς τας υπο­δεί­ξεις και δεν υπά­κου­σαν σ’ εντο­λές…», έχει μακρά παρά­δο­ση και
δια­χρο­νι­κά η στά­ση τους, απο­τε­λού­σε πάντα την εξαί­ρε­ση ενός κανό­να, που τον
ξεμπρό­στια­ζε συχνά στις δια­δη­λώ­σεις η ομα­δι­κή κραυ­γή του γνω­στού συνθήματος…
Μνή­μες νωπές που ξανά γυρί­ζουν με τις πρό­σφα­τες πολι­τι­κές εκκα­θα­ρί­σεις επώνυμων
στε­λε­χών της δημο­σιο­γρα­φί­ας διό­τι δεν κρύ­φτη­καν πίσω από το άλλο­θι των
γιορ­τα­στι­κών «Παγκό­σμιων Ημε­ρών», αλλά δημο­σιο­ποί­η­σαν αλή­θειες για τις
καθη­με­ρι­νές ημέ­ρες του αφό­ρη­του ψεύδους… 

Μαζι­κές απο­λύ­σεις συμ­βα­σιού­χων δημο­σιο­γρά­φων και πάντα πριν από
τη συμπλή­ρω­ση ενός χρό­νου εργα­σί­ας, δηλα­δή δίχως απο­ζη­μί­ω­ση, χωρίς επίδομα
ανερ­γί­ας, με καμιά απο­λύ­τως ασφά­λι­ση… Χτε­σι­νοί αλλά και οι αυριανοί
απο­λυ­μέ­νοι, ανα­γκα­σμέ­νοι εκτός άλλων, να κατα­γρά­φουν απερ­γί­ες και πορείες,
«απο­φεύ­γο­ντας» τις προ­βο­λές αιτη­μά­των, απλή­ρω­των ή απο­λυ­μέ­νων διαδηλωτών.
Επι­κε­ντρώ­νο­ντας κυρί­ως την «έρευ­να» και τα φλας των καμε­ρών τους, σε
μπα­χα­λά­κη­δες, «σπα­σμέ­να» τζά­μια, κατα­μέ­τρη­ση μολό­τοφ και στη… ζημιά του
εμπο­ρά­κου από το κλεί­σι­μο των δρό­μων! Καταγ­γελ­τι­κά ρεπορ­τάζ για την «κόλα­ση»
που δημιουρ­γούν στο σύστη­μα, πορεί­ες και συγκε­ντρώ­σεις… Συμ­μορ­φού­με­νοι προς
τας υπο­δεί­ξεις, προ­κει­μέ­νου να μην απο­λυ­θούν, αλλά τελι­κά απο­λύ­θη­καν χθες και
θα απο­λυ­θούν οπωσ­δή­πο­τε αύριο, μεθαύ­ριο και πάντα… 

Υ.Γ: Μια «παγκό­σμια ημέ­ρα κοι­νω­νι­κού κανι­βα­λι­σμού» λεί­πει από
τον περι­βό­η­το πίνα­κα των εορ­τα­στι­κών «Παγκό­σμιων Ημε­ρών» και κάποιος πρέ­πει να
την ειση­γη­θεί επειγόντος…