Σπουδή στην αποξένωση - Φαιακία

Σπουδή στην αποξένωση

Ετσι, απο­τι­μή­σα­με το εξαι­ρε­τι­κό κεί­με­νο και το σκί­τσο του φίλ­τα­του Δημή­τρη Λεβέ­ντη, που σας παρουσιάζουμε.

         Η  ΚΡΑΥΓΗ  ΤΟΥ ΤΕΧΝΙΤΗ       
Η  “Κραυ­γή” του Edward
 Munch  είναι από τους πιο γνω­στούς πίνα­κες παγκό­σμια. 
Ο αρχι­κός Γερ­μα­νι­κός τίτλος
που δόθη­κε στον πίνα­κα από τον Munch  ήταν
 
Der Schrei der Natur (Ο Λυγ­μός της Φύσης).
Σε μια σελί­δα στο
ημε­ρο­λό­γιό του με την επι­κε­φα­λί­δα 
Νίκαια 22.01.1892, ο Μουνκ
περι­γρά­φει την έμπνευ­σή του για τον αρχι­κό πίνα­κα: 
Περ­πα­τού­σα σ’ ένα μονο­πά­τι με δυο φίλους – ο ήλιος έπεφτε –
ξαφ­νι­κά ο ουρα­νός έγι­νε κόκ­κι­νος σαν αίμα – στα­μά­τη­σα, νιώ­θο­ντας εξαντλημένος,
και στη­ρί­χτη­κα στο φρά­χτη – αίμα και γλώσ­σες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε
φιόρδ και την πόλη – οι φίλοι μου προ­χώ­ρη­σαν, κι εγώ έμει­να εκεί τρέ­μο­ντας από
την αγω­νία – κι ένιω­σα ένα ατέ­λειω­το ουρ­λια­χτό να δια­περ­νά τη φύση.
Αυτό το λυγ­μό  απελ­πι­σί­ας και
 ταπεί­νω­σης  βγά­ζει  το επί­σης άφυ­λο  πλά­σμα που το χέρι
 μου σχε­δί­α­σε ασυ­νεί­δη­τα   ενω χάρα­ζε αμή­χα­νες   σπεί­ρες πάνω
σ΄ένα χαρ­τί κατά τη διάρ­κεια ενός τηλε­φω­νή­μα­τος. 
Οι σπεί­ρες ενώ­θη­καν  από μόνες τους και
μοντά­ρη­σαν το απο­τέ­λε­σμα που σου στέλνω.
    Η από­γνω­ση  του  υπο­τι­μη­μέ­νου εδώ
 και και­ρό αρχι­τέ­κτο­να ‘-όχι  μόνο από την ανερ­γία και την
υπο­α­πα­σχό­λη­ση -αλλά κύρια   από την διά­λυ­ση κάθε έννοιας επαγγελματικής
τιμής κι αξιο­πρέ­πειας. 
Οι καρά­σχε­τοι Μπιρ­μπί­λη, Παπα­κων­στα­ντί­νου, Δένδιας
και ο άτολ­μος κι άβου­λος Σπίρ­τζης φρό­ντι­σαν επι­με­λώς προς τού­το. 
Κατά­ντη­σαν οι από­φοι­τοι Πολυ­τε­χνεί­ου αντί να κρα­τούν τη γρα­φί­δα τον γνώ­μο­να και τον δια­βή­τη να σέρ­νουν φακέλ­λους στα σκα­λο­πά­τια της γρα­φειο­κρα­τί­ας, με “τακτο­ποι­ή­σεις”, πιστο­ποι­η­τι­κά, δια­γράμ­μα­τα ροής και χαφιέ­δι­κους έλεγχους.
Το άλλο­τε περή­φα­νο Επι­με­λη­τή­ριο του Κιτσί­κη παρά­πε­σε στη Δ΄Εθνική. Παρα­μά­γα­ζο οφι­κιού­χων σφουγ­γο­κω­λά­ριων της εκά­στο­τε εξου­σί­ας. Ανθρώ­πων, που έχουν αρνη­θεί κάθε
είδους σπου­δή εδώ και δεκα­ε­τί­ες. 
(Μετά τους σει­σμούς της Καλα­μά­τας η
μόνη συμ­βο­λή  ήταν  η συνεκ­πό­νη­ση παρέα  με  αδαείς
 γρα­φειο­κρά­τες  μιας απα­ρά­δε­κτης και περί­πλο­κης κι επικίνδυνης
 Νομο­θε­σί­ας). 
Της  Σπου­δής της τόσο
απα­ραί­τη­της στις μέρες παρά­νοιας κι αδιε­ξό­δων που δια­νύ­ου­με. 
Θυμά­μαι  με συγκί­νη­ση τα
λόγια  ενός συντρό­φου συνά­δελ­φου  που πέρα­σε τα πάν­δει­να. 
Συλ­λή­ψεις, βασα­νι­στή­ρια και απ΄τον εχθρό κι
απ¨τους “δικούς”, δια­γρα­φές, κοι­νω­νι­κή απο­μό­νω­ση οικο­γε­νεια­κή και
προ­σω­πι­κή διά­λυ­ση. 
Κι  όμως τώρα  πουλάει
 το σπά­νιο τάλα­ντό του σε  ξένη  γη με αδρή
ικα­νο­ποί­η­ση. 
Με κρά­τη­σε όρθιο η γερή μου
και ανα­νε­ού­με­νη κατάρ­τι­ση
 μου είπε στη τελευ­ταία μας συνάντηση… 
Ανα­με­τρή­θη­κα
 και με το πιο ασή­μα­ντο μερε­μέ­τι σαν να ήταν  το Τάζ-Μαχάλ
 και φρό­ντι­σα να γεμί­σω τις ώρες της θλί­ψης και της μονα­ξιάς με
έρευ­να σε άλλα πεδία  εκτός του  δικού μας.!!!!!!

Κάπου εκεί βρίσκεται
 η αλή­θεια των ημε­ρών  μας ακρι­βέ  μου φίλε…
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted