“…Τοπραγματικό δίλημμα των Ευρωεκλογών δεν είναι εντός η εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το πραγματικό δίλημμα είναι με ποια πολιτική θα αντιμετωπιστεί η κρίση που
μαστίζει την Ευρώπη και ειδικά τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Είναι το πώς θα
αλλάξει ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης στην Ελλάδα. …Οι Ευρωεκλογές πρέπει
να στείλουν μήνυμα αλλαγής της πολιτικής, με άξονα τη σταθερή ευρωπαϊκή πορεία
της χώρας μας, με δημοκρατία και κοινωνική συνοχή. …Ιδιαίτερη αναφορά
έκανε ο κ. Κουβέλης στην αναμενόμενη, τις επόμενες εβδομάδες, άφιξη των μελών
της επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που διερευνά τις ενέργειες της
τρόικας και την εφαρμογή των Μνημονίων, λέγοντας ότι είναι μια δυνατότητα για
να αναδειχθούν οι παραλείψεις, τα λάθη, το μεγάλο κοινωνικό κόστος, αλλά κυρίως
τα αδιέξοδα της πολιτικής της μονόπλευρης, άδικης και αναποτελεσματικής
πολιτικής λιτότητας που εφαρμόζεται…”.
Αυτά εδήλωσε ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ κ. Φώτης Κουβέλης και μας υποχρέωσε
να ξύνουμε το κεφάλι μας, να μετράμε τα δάχτυλά μας, να τρώμε τα νύχια μας… Διότι
δύο αμείλικτα ερωτήματα μας προκύπτουν…
να ξύνουμε το κεφάλι μας, να μετράμε τα δάχτυλά μας, να τρώμε τα νύχια μας… Διότι
δύο αμείλικτα ερωτήματα μας προκύπτουν…
1. Την πολιτική λιτότητας κ.λ.π. κ.λ.π. την επέβαλλαν οι
λαοί ή τα αφεντικά της ΕΕ;;;
λαοί ή τα αφεντικά της ΕΕ;;;
2. Αν αυτή η πολιτική είναι κακή και χρειάζεται αλλαγή,
γιατί συμμετείχε η ΔΗΜΑΡ στην απόφαση και την υλοποίησή της;;;
γιατί συμμετείχε η ΔΗΜΑΡ στην απόφαση και την υλοποίησή της;;;
Ασφαλώς η
πολιτική αυτή δεν ήταν ο δρόμος για τον παράδεισο και χάλασε μόλις έπεσε το
μαύρο στην ΕΡΤ, το οποίο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι συνολικού σχεδιασμού για
εξανδραποδισμό, τρομοκράτηση και υποταγή των ιθαγενών…
πολιτική αυτή δεν ήταν ο δρόμος για τον παράδεισο και χάλασε μόλις έπεσε το
μαύρο στην ΕΡΤ, το οποίο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι συνολικού σχεδιασμού για
εξανδραποδισμό, τρομοκράτηση και υποταγή των ιθαγενών…
Αποδεικνύεται τελικά και
για πολλοστή φορά, ότι κριτήριο της προοδευτικότητας δεν είναι οι βαρύγδουπες, «επαναστατικές»
ή « εκσυγχρονιστικές» παρλαπίπες αλλά ο βαθύς, ανιδιοτελής και σταθερός σεβασμός του πολίτη, ακόμα και όταν ο
ίδιος έχει απαρνηθεί ή έχει αποξενωθεί από μερικές από τις πιο βασικές του
ιδιότητες σαν κοινωνική οντότητα… Αυτός είναι και ο μοναδικός δρόμος -πέρα από
βραχυπρόθεσμους ή και μεσοπρόθεσμους τακτικισμούς και μικροσκοπιμότητες – προς την τελική απελευθέρωση πολιτών και
κοινωνίας.
για πολλοστή φορά, ότι κριτήριο της προοδευτικότητας δεν είναι οι βαρύγδουπες, «επαναστατικές»
ή « εκσυγχρονιστικές» παρλαπίπες αλλά ο βαθύς, ανιδιοτελής και σταθερός σεβασμός του πολίτη, ακόμα και όταν ο
ίδιος έχει απαρνηθεί ή έχει αποξενωθεί από μερικές από τις πιο βασικές του
ιδιότητες σαν κοινωνική οντότητα… Αυτός είναι και ο μοναδικός δρόμος -πέρα από
βραχυπρόθεσμους ή και μεσοπρόθεσμους τακτικισμούς και μικροσκοπιμότητες – προς την τελική απελευθέρωση πολιτών και
κοινωνίας.
Είναι δηλαδή η προοδευτικότητα και η αριστεροσύνη θέμα ήθους πρωτογενώς…