Ο δημόσιος χώρος - Φαιακία

σκέψεις

Ο δημόσιος χώρος

Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2025
Μίλτος Βασιλείου

Αφορ­μή για αυτό το σημεί­ω­μα είναι η πρό­σφα­τη ανοι­χτή συγκέ­ντρω­ση – συζή­τη­ση για τον δημό­σιο χώρο, οργα­νω­μέ­νη από τον σύλλογο
κατοί­κων της Πόρ­τα-Ρεμού­ντα: San Giacomo.

Εξαι­ρε­τι­κά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νη, με ικα­νούς τεχνοκράτες –
ειση­γη­τές, καλε­σμέ­νους και ‘δικούς’ μας, έδω­σε την ευκαι­ρία για έναν σοβα­ρό και
εξαι­ρε­τι­κά χρή­σι­μο προ­βλη­μα­τι­σμό για το θέμα. 

Πολ­λές φορές χρειά­ζε­ται να ακούς -μετα­ξύ άλλων και τα
‘αυτο­νό­η­τα’. Για­τί η αλλο­τριω­τι­κή επέ­λα­ση της κατα­να­λω­τι­κής καθη­με­ρι­νό­τη­τας μας
κάνει να ξεχνά­με αξί­ες και σημεία ανα­φο­ράς της φυσιο­λο­γι­κής μας κοινωνικής
συμπε­ρι­φο­ράς, της υπαρ­ξια­κής μας ισορροπίας.

Ο χώρος που προ­ο­ρί­ζε­ται για την ανώ­τα­τη παι­δεία κάθε
ανθρώ­που, δηλα­δή την έντα­ξή του στην κοι­νω­νία, κακο­ποιεί­ται, παρα­μορ­φώ­νε­ται και
περιο­ρί­ζε­ται ανυπόφορα… 

Μας θύμι­σαν, λοι­πόν, οι ομι­λη­τές αυτό, που έχουμε
ξεχά­σει… Πως ό,τι περι­βάλ­λει την κατοι­κία μας στο δομη­μέ­νο και φυσικό
περι­βάλ­λον είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ο χώρος όλων μας, ο δημό­σιος χώρος…

Στους αιώ­νες της άνθι­σης του καπι­τα­λι­σμού και
ειδι­κό­τε­ρα στις τελευ­ταί­ες 10ετίες, το κρι­τή­ριο της κοι­νω­νι­κής χρησιμότητας
υπε­στά­λη και στην θέση του ανυ­ψώ­θη­καν χιλιά­δες σημαί­ες ευκαι­ρί­ας, που
δια­φη­μί­ζουν πολύ­χρω­μες υπο­σχέ­σεις άκρως κερ­δο­φό­ρες για τον προσφέροντα…

Ετσι, χώροι συνά­ντη­σης, περι­πά­του, ήπιας άθλησης,
ξεκού­ρα­σης γέμι­σαν τρα­πε­ζο­κα­θί­σμα­τα, που επι­τρέ­πουν την διέ­λευ­ση με …ελιγ­μούς.

Παρα­λί­ες ανεί­πω­της φυσι­κής ομορ­φιάς μετα­τρά­πη­καν σε
δάση από ξαπλώ­στρες και ομπρέ­λες, που η χρή­ση τους απαι­τεί υψηλόμισθους
καταναλωτές…

Μαζι­κή διείσ­δυ­ση κατα­στη­μά­των εστί­α­σης αλλοιώ­νει την
φυσιο­γνω­μία του αστι­κού πρα­σί­νου, των αλσών και των δεν­δρο­στοι­χιών των πόλεων… 

Πεζό­δρο­μοι μετα­τρέ­πο­νται σε παγί­δες των περιπατητών
ανά­με­σα σε παρ­κα­ρι­σμέ­νες μηχα­νές και αυτοκίνητα… 

Πλή­θος του­ρι­στών, χωρίς χρο­νο­διά­γραμ­μα επίσκεψης,
ταλαι­πω­ρού­νται ανά­με­σα στο μετα­κι­νού­με­νο πλή­θος περι­η­γη­τών και κατοίκων,
αφή­νο­ντας ανα­στε­ναγ­μούς ανα­κού­φι­σης όταν κατα­φέ­ρουν να ξεμπλέ­ξουν από την
κοσμοσυρροή…

Η κακο­ποί­η­ση είναι αφό­ρη­τη και για το περιβάλλοντα
οικι­στι­κό ιστό… Κατα­στή­μα­τα, με κακό­σχη­μες πινα­κί­δες, πρα­μά­τεια απλωμένη
πανη­γυ­ριώ­τι­κα, απρο­κά­λυ­πτη κατά­λη­ψη του δημό­σιου χώρου.

Κομ­μά­τι του όλου υπο­βι­βα­σμού ή αφό­ρη­τη ηχορρύπανση.
Στο κανο­νι­κό και στο απα­γο­ρευ­μέ­νο ωρά­ριο τα πολ­λά decibel χαρί­ζουν
glamour στα κατα­στή­μα­τα εστί­α­σης και κάνουν το βίο αβί­ω­το των
περιοί­κων… Οι τελευ­ταί­οι, όταν μπο­ρούν να δια­θέ­σουν τα απαι­τού­με­να χρήματα,
φρο­ντί­ζουν για την μετοί­κη­σή τους σε πιο ήσυ­χες περιο­χές, κατά κανό­να εκτός
πόλης… Εκεί θα δια­μορ­φώ­σουν ένα τελεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό περι­βάλ­λον, ξεκομ­μέ­νο από
αγα­πη­μέ­νες και φυσιο­λο­γι­κές συν­θή­κες του παρελ­θό­ντος. Η προ­σπέ­λα­σή τους στην
πόλη είναι σχε­δόν απα­γο­ρευ­τι­κή  αφού ο
κυκλο­φο­ρια­κός φόρ­τος απαι­τεί απί­στευ­τα μεγά­λο χρό­νο για αυτό το …ταξί­δι.

Η αλλοί­ω­ση του δημό­σιου χώρου θα έχει στο ορα­τό μέλλον
ολέ­θριες συνέ­πειες. Το ιστο­ρι­κό κέντρο θα εγκα­τα­λει­φθεί από τους κατοί­κους του,
που θα προ­σφέ­ρουν τα οική­μα­τά τους στην εστί­α­ση και την βρα­χυ­χρό­νια ενοικίαση.

Προ­ά­στια και περί­χω­ρα θα υπο­στούν τα απο­τε­λέ­σμα­τα μίας
άναρ­χης ασχε­δί­α­στης δόμη­σης-ανά­πτυ­ξης, που θα τα μετα­τρέ­ψουν σε κακέκτυπα
συνοι­κιών του ιστο­ρι­κού κέντρου…

Η ζωή για ευαί­σθη­τες ομά­δες του πλη­θυ­σμού (νήπια,
παι­διά, υπε­ρή­λι­κες, ΑΜΕΑ) γίνε­ται όλο και πιο δύσκο­λη όλο και πιο δυσάνεκτη. 

Φυσι­κά, οι κατα­πα­τη­τές, δεν νοιά­ζο­νται για τις
συνέ­πειες… Αντί­θε­τα, προ­κα­λούν και καθυ­βρί­ζουν τα … μορ­μο­λύ­κεια, τους
κ@@@γέρους, που θέλουν να μετα­τρέ­ψουν την πόλη σε νεκροταφείο!!!

Είναι τόση και τέτοια η δια­στρο­φή της λογι­κής, ώστε να
πρέ­πει να θυμί­σου­με, πως η ανά­παυ­ση και ιδιαί­τε­ρα ο ύπνος δεν είναι ανθρώπινο
‘δικαί­ω­μα’… Είναι βιο­λο­γι­κή υπο­χρέ­ω­ση… Η φυσιο­λο­γία του ανθρώπινου
οργα­νι­σμού μας επι­βάλ­λει να τρώ­με, να πίνου­με νερά­κι και να ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ!!! 

Σοβα­ρό­τα­τη, πλευ­ρά αυτής της δυστοπικής
πραγ­μα­τι­κό­τη­τας είναι ο υψη­λός βαθ­μός ανε­κτι­κό­τη­τας, που επι­δει­κνύ­ου­με σαν
πολίτες…

Κάπο­τε, τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση, κοι­νω­νι­κοί φορείς και
συσπει­ρώ­σεις βρι­σκό­ταν στην πρώ­τη γραμ­μή της διεκ­δί­κη­σης καλύ­τε­ρης ποιότητας
του δημό­σιου χώρου σε όφε­λος των κατοίκων… 

Στην Κέρ­κυ­ρα έχου­με την πρό­σφα­τη εμπει­ρία της
πρω­το­βου­λί­ας της τοπι­κής αυτο­διοί­κη­σης να νομι­μο­ποι­ή­σει την διά­θε­ση σχεδόν
διπλά­σιας έκτα­σης του δημό­σιου χώρου στα κατα­στή­μα­τα εστί­α­σης του άλσους Γαρίτσας-
Ανε­μο­μύ­λου… Το σχέ­διο για την ώρα ναυά­γη­σε, χάρις στην σθε­να­ρή και αποφασιστική
ενερ­γο­ποί­η­ση των κατοί­κων μέσω των συλ­λό­γων τους… 

Αυτά, για την ώρα, βέβαια, γιατί
πρό­σφα­τα μάθα­με από τον δικη­γό­ρο των κατα­στη­μα­ταρ­χών, πως θα ενεργοποιηθούν
στην  κατεύ­θυν­ση απο­χα­ρα­κτη­ρι­σμού του
άλσους!!! Αυτό το …αρι­στουρ­γη­μα­τι­κό σχέ­διο δημο­σιο­ποι­ή­θη­κε σε αίθου­σα του
δημαρ­χεί­ου, παρου­σία της τοπι­κής αρχής… 

Ο επί­λο­γος της εισή­γη­σης του Ανδρέα Κατσα­ρού τα …λέει
όλα. Μόνον η συσπεί­ρω­ση, η ενό­τη­τα, η από κοι­νού διεκ­δί­κη­ση, ο κοι­νός αγώνας
έχουν πιθα­νό­τη­τα να απο­τρέ­ψουν τις επό­με­νες φάσεις του εγκλή­μα­τος σε βάρος του
δημό­σιου χώρου, της κοι­νω­νι­κής μας φυσιο­γνω­μί­ας, της υπαρ­ξια­κής μας ταυτότητας
και ακεραιότητας…

 

Post Views: 6
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted