Οι ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΥΜΝΟΙ γράφονται από άθεους

Ωϊ ,Ωϊ Μάνα μου !! Ωϊ ωϊ Μάνα μου !!

( από­σπα­σμα από τη πορεία προς το μέτω­πο: Ὅμως ἐμεῖς τὸ μόνο ποὺ προ­σέ­χα­με ἦταν ἐκεί­νες οἱ φωνὲς μέσα
στὰ
σκο­τει­νά, ποὺ ἀνέβαι­ναν, καυτὲς άκό­μη ἀπὸ τὴν πίσ­σα
τοῦ βυθοῦ ἢ τὸ θειάφι. 

“Ωι, ωι μάνα μου”, “Ωι, ὄι μάνα μου”, 

καὶ κάποτε,
πιὸ σπάνια,
ἕνα πνιχτὸ μου­σού­νι­σμα, ἴδιο ροχα­λη­τό, πού `λεγαν, ὅσοι ξέρα­νε,

εἶναι αὐτός ὁ ρόγχος
τοῦ
θανά­του.)

Αυτόν που μελο­ποί­σε Ουγκώ, Βερ­λαίν, Αρα­γκόν έδωσε
προ­σω­πι­κό­τη­τα χιού­μορ στην γαλ­λι­κή μπα­λά­ντα με την κιθά­ρα του…Βραβεύτηκε για τη
δική του ποί­η­ση από τη Γαλ­λι­κή Ακα­δη­μία το 1967

Στί­χοι απ’ το καθη­με­ρι­νό πόνο των απελ­πι­σμέ­νων, των
ηττη­μέ­νων αυτών, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα… 

Στί­χοι όμως που βρι­σκό­ταν στο ίδιο ακρι­βώς μέτρο με το
ποι­ή­μα του Λουί Αρα­γκόν “Δεν υπάρ­χει ευτυ­χι­σμέ­νος έρω­τας ” γραμμένο
κατά την διάρ­κεια της Κατο­χής και μελο­ποι­η­μέ­νο από τον Μπρασ­σένς το 1952.

Ακο­λού­θη­σε την ίδια μελω­δία ακρι­βώς και την τεστάρισε
με την έμπει­ρη Πατα­σού που την ενέ­κρι­νε χωρίς δισταγ­μό έτσι ο δίσκος
κυκλο­φό­ρη­σε από την Πολυ­ντόρ σαν τρί­το τρα­γού­δι από το LP “Les sabots
d’ Helene”

Tον έχει σιγο­ντά­ρει και η Μού­σχου­ρη δίπλα του τα
Χρι­στού­γεν­να του ’72 σε εκπο­μπή της FR 2 που παρα­κο­λού­θη­σα σε μαυ­ρό­α­σπρο εκράν
όντας πρω­το­ε­τής φοιτητής.

Ήταν από τα πρώ­τα γαλ­λι­κά τρα­γού­δια που απο­στή­θι­σα και
μουρ­μου­ράω αυθόρ­μη­τα τις στιγ­μές της μονα­χι­κής οδή­γη­σης μέχρι τα σήμερα.

“Για το αγό­ρι που πεθαί­νει δίπλα στη μάνα του

ενώ τα παι­διά παί­ζουν έξω στο παρτέρι 

Για το πλη­γω­μέ­νο που­λί που δεν ξέρει πώς 

μάτω­σε η φτε­ρού­γα του και πέφτει 

για την πεί­να και τη δίψα, και το φλο­γε­ρό παραλήρημα 

σας χαι­ρε­τώ Μαρί

Για τα δαρ­μέ­να παι­διά και για τον μεθύ­στα­κα που
επιστρέφει, 

για το γαϊ­δού­ρι που το κλω­τσούν στο στομάχι 

και την ταπεί­νω­ση του τιμω­ρη­μέ­νου αθώου, 

για τη ξεπου­λη­μέ­νη γδυ­μέ­νη παρθένα 

για το γιο που του βλα­στη­μά­νε τη μάνα

Σας χαι­ρε­τώ Μαρί.

Για την γριού­λα που ασθμαί­νο­ντας από το ασή­κω­το βάρος

Κραυ­γά­ζει : Θέε μου !

Για τον δυστυ­χι­σμέ­να που δεν μπο­ρεί ν΄ ακου­μπή­σει τα
χέρια του

σε μια αγά­πη ανθρώπινη

σαν του Σίμω­να του Κυρη­ναί­ου που σήκω­σε τον σταυ­ρό του
υιού 

για το άλο­γο που έπε­σε κάτω απ΄ το κάρο που έσερνε .

Σας χαι­ρε­τώ Μαρί 

Για τους τέσ­σε­ρεις ορί­ζο­ντες που σταυ­ρώ­νουν τον κόσμο

Για κεί­νους όλους που η σάρ­κα τους ξεσκί­ζε­ται και
υποτάσσονται

για κεί­νους τους χωρίς πόδια για κεί­νους τους χωρίς
χέρια

για τον άρρω­στο που εγχει­ρί­ζε­ται και βογγά

για τον δίκαιο εν μέσω των φονιάδων.

σας χαι­ρε­τώ Μαρί

Για την μάνα που μαθαί­νει πώς για­τρεύ­τη­κε ο γυιός της

για το που­λά­κι που μας καλεί το που­λά­κι που έπε­σε απ’
την φωληά του

για το χορ­τά­ρι που διψά και καλω­σο­ρί­ζει τον όμβρο

γιά τα χαμέ­να φιλιά 

για τις ξανα­δο­σμέ­νες αγάπες

και για τον ζητιά­νο που ξανα­βρί­σκει τις δεκά­ρες του

Σας χαι­ρε­τώ Μαρί 

ΣΣ :*Απλά ανα­φέ­ρω μερι­κές αρχαιό­τε­ρες μητέ­ρες από την
Πανα­γιά όπου εφαρ­μό­ζε­ται ο μύθος της άμω­μης σύλ­λη­ψης του ενός σοφού άρρενα
σωτήρα.

Την Μάγια του Βούδα

την Κίν- λίν του Κομφούκιου

Την Νάνα του Άττιδος

Την Αζα­χιάντ του Μίθρα

Την Ίσι­δα την Αθόρ την Μαμα­τουέ των Αιγυπτίων 

την Νεο­γκα­τό­βα του Ζαρατούστρα .

Την Αστάρ­τη – Ιστάρ – Σαλα­μπώ των ποι­κί­λων Αδώνιδων
από τους Ασσύ­ριους Καρ­χη­δό­νιους Βαβυλώνιους 

Την Ινα­κά­χα των Σουμέριων 

την Ιλα­μά­ταρ του Βαϊ­νε­μά­νι­νεν των Καρε­λο­φιν­νι­κών λαών.

την Κακατ­τλί­κεα των Αζτέκων.

Τερά­στιος ο κατά­λο­γος των Παρ­θέ­νων μητέ­ρων που κάποιες
υπήρ­ξαν και στον ελλη­νι­κό πολυθεϊσμό. 

Εκεί όπου όμως το Θεί­ον δεν συνε­πά­γε­ται τη
μονα­δι­κό­τη­τα, αλλά ούτε την παντο­δυ­να­μία, την παντο­γνω­σία, την αιω­νιό­τη­τα ή το
από­λυ­το. Οι θεοί των Ελλή­νων δεν βρί­σκο­νται έξω από τον κόσμο: αντίθετα,
απο­τε­λούν μέρος του.

Ούτε και δημιούρ­γη­σαν τον κόσμο. 

Αντί­θε­τα, γεν­νιού­νται από τον κόσμο. 

Το γένος των Ολύ­μπιων θεών, τους οποί­ους λάτρευαν οι
Έλλη­νες, εμφα­νί­ζε­ται ταυ­τό­χρο­να με το σύμπαν. 

Καθώς δια­φο­ρο­ποιεί­ται και ταξι­νο­μεί­ται, παίρ­νει την
τελειω­μέ­νη μορ­φή του οργα­νω­μέ­νου κόσμου. 

Υπάρ­χει, επο­μέ­νως, μέρος του Θεί­ου στον κόσμο, όπως
υπάρ­χει μέρος του κοσμι­κού στις θεότητες. 

Απου­σιά­ζει δηλα­δή από την ελλη­νι­κή θρη­σκεία η πράξη
εκεί­νη η οποία, στην περί­πτω­ση του ενός και μονα­δι­κού Θεού, δηλώ­νει την απόλυτη
υπερ­βα­τι­κό­τη­τά του, ως προς ένα έργο που εκπο­ρεύ­ε­ται ολο­κλη­ρω­τι­κά από αυτόν.

Το σύνο­λο σχε­δόν των Eλλή­νων δια­νοη­τών υπέρ­τα­τη αρχή δεν θεω­ρού­σε τους θεούς
αλλά την Ανάγκη.

Η αντί­λη­ψη αυτή για την υπο­τα­γή των θεών στην
ανα­γκαιό­τη­τα, δια­με­τρι­κά αντί­θε­τη με την ιου­δαϊ­κή οπι­σθο­δρο­μι­κή σύλ­λη­ψη για
έναν παντο­δύ­να­μο και ανε­ξέ­λεγ­κτο θεό, «ποι­η­τήν των πάντων», απο­τέ­λε­σε μιαν από
τις αιτί­ες που οι πρώ­τοι Πατέ­ρες της Εκκλη­σί­ας, οι θεμε­λιω­τές της χριστιανικής
δογ­μα­τι­κής, στά­θη­καν τόσο εχθρι­κοί απέ­να­ντι στην ελλη­νι­κή σκέ­ψη την οποία και
προ­σπά­θη­σαν να αφα­νί­σουν… Εχθρό­τη­τα και μίσος που καλ­λιερ­γού­νται μέχρι τώρα.

Οι θεοί των Ελλή­νων είναι κι αυτοί ” οι δικοί μας
άνθρωποι ” 

Aναρ­τώ την εκτέ­λε­ση από την εκπο­μπή μαζί με την
Μούσχουρη 

Μια με την σπα­ρα­χτι­κή Φρί­ντα Μποκ­κα­ρά σε εκκλησιαστικό
περιβάλλον.

την Μαρο­κα­νο­γαλ­λί­δοι­τα­λί­δα που είχε κερ­δί­σει την
Γιου­ρο­βί­ζιον του 1969 με το Un jour un enfant και μετά έκα­νε περιο­δεία με τους
Platters τρα­γου­δού­σε τα πάντα και βέβαια δεν έλει­ψε ο οικου­με­νι­κός Μίκης

Kι ένα ακό­μη λάϊβ πιό σκλη­ρό και σύγ­χρο­νο από τον
στρα­τευ­μέ­νο αναρ­χι­κό Αλγε­ρι­νο­σπα­νό Ντα­μιέν Σαέζ