Μερικές σκέψεις για την 20η Σεπτέμβρη (και μετά) - Φαιακία

σκέψεις

Μερικές σκέψεις για την 20η Σεπτέμβρη (και μετά)

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2015
Μίλτος Βασιλείου
Η ημέ­ρα των εκλο­γών πλη­σιά­ζει με
ταχύ­τη­τα εφά­μιλ­λη εκεί­νης των πολι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων του τελευ­ταί­ου εξα­μή­νου και
ειδι­κό­τε­ρα του τελευ­ταί­ου 2μηνου… Εκλο­γές, για τις οποί­ες ουδε­μία ένστα­ση είχε
το κατε­στη­μέ­νο εξου­σιών στην ημε­δα­πή και την αλλο­δα­πή. Σε πλή­ρη αντί­θε­ση με τις
μέχρι τώρα … «κατά­ρες» του για το οικο­νο­μι­κό κόστος και την ανα­στο­λή του …μεταρ­ρυθ­μι­στι­κού
οίστρου, οι εκλο­γές της 20ης Σεπτέμ­βρη έχουν κάθε ευλο­γία… Ευλογημένος
ο ερχό­με­νος, ο όποιος εκ των δύο, αφού ο Αλέ­ξης επί­ση­μα πλέ­ον χαρα­κτη­ρί­ζε­ται «μέρος
της λύσης» από την αυστη­ρή και απαι­τη­τι­κή Αγκε­λα. Η “μαγι­κή” 13η
Ιου­λί­ου τον εγκα­θι­δρύ­ει στον χώρο των αγα­πη­τών και επι­θυ­μη­τών… Ετσι, στο
προ­σκή­νιο του πανί­σχυ­ρου για 10ετίες δικομ­μα­τι­σμού έρχο­νται να τοποθετηθούν
ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ ή ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ αν προτιμάτε… 
Και πέρα από τους πρωταγωνιστές
του δικομ­μα­τι­σμού;;; Ο χώρος της κεντρο­α­ρι­στε­ράς κατα­λαμ­βά­νε­ται και επίσημα
πλέ­ον από τον ΣΥΡΙΖΑ, με ραγδαία την διείσ­δυ­ση του σοσιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στην
πολι­τι­κή του πρα­κτι­κή αλλά και την ολο­έ­να και κλι­μα­κού­με­νη εμφά­νι­ση αντίστοιχης
ιδε­ο­λο­γι­κής επέν­δυ­σης, που για την ώρα κυριαρ­χεί­ται απλά από την εξα­φά­νι­ση θέσεων
και συν­θη­μά­των για ανα­τρο­πή, κοι­νω­νι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση, σοσια­λι­στι­κή προοπτική
κ.λ.π. Το κεντρι­κό προ­ε­κλο­γι­κό σποτ του ΣΥΡΙΖΑ δια­φη­μί­ζει την … «Ρήξη με το Παλιό»,
θυμί­ζο­ντας μας όλα εκεί­να τα φλη­να­φή­μα­τα που κατά και­ρούς κοσμού­σαν τις προεκλογικές
δήθεν  άγριες «μάχες» Πρά­σι­νων και
Βένε­των της μετα­πο­λί­τευ­σης.  Τα χειρότερα
σε ιδε­ο­λο­γι­κό και πολι­τι­κό επί­πε­δο για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μπροστά… 
Ο  μπα­χτσές του κεντρώ­ου και του κεντροδεξιού
χώρου διαν­θί­ζε­ται με σχή­μα­τα (ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ κ.λ.π.), που -θυμί­ζου­με- μαζί με
την ΝΔ είχαν δια­κη­ρύ­ξει, πως η μη υπο­γρα­φή μνη­μο­νί­ου, συνι­στά προδοσία… 
Ετσι συγκρο­τεί­ται ένα ικανοποιητικό
εύρος εναλ­λα­κτι­κών κυβερ­νη­τι­κών επι­λο­γών μετά την 20η Σεπτέμ­βρη, που
όλες θα εγγυώ­νται την υλο­ποί­η­ση του μνη­μο­νί­ου του Γ’. Ως καλύ­τε­ρη επιλογή
μοιά­ζει μία συγκυ­βέρ­νη­ση του ενός εκ των δύο μεγά­λων με κάποιον ή κάποιους του
κεντρώ­ου μπα­χτσέ, για την συνερ­γα­σια­κή προ­θυ­μία των οποί­ων δεν υπάρ­χουν σοβαρές
αμφι­βο­λί­ες… Ο άλλος μεγά­λος είναι ωφε­λι­μό­τε­ρος ως Αξιω­μα­τι­κή Αντιπολίτευση.
Προσ­δί­δει «κύρος ευρύ­τη­τας» στην μνη­μο­νια­κή απο­δο­χή και –κυρί­ως- παρεμποδίζει
την ανά­δει­ξη ενός άλλου πόλου με κυρί­αρ­χα αντι­μνη­μο­νια­κά, αντισυστημικά
χαρα­κτη­ρι­στι­κά… Ας μην ξεχνά­με, πως η τρι­κομ­μα­τι­κή και η διομυσικομματική
κυβερ­νή­σεις των ετών 2012-2015 ήταν κατα­λύ­της στην ανά­πτυ­ξη του
αντι­μνη­μο­νια­κού, ριζο­σπα­στι­κού (ΤΟΤΕ) ΣΥΡΙΖΑ… 
Και στον χώρο των υπολοίπων;
Καταρ­χήν η Χρυ­σή Αυγή απου­σιά­ζει συστη­μα­τι­κά και ασφα­λώς όχι τυχαία από το
πολι­τι­κό και μικρο­πο­λι­τι­κό σχο­λια­σμό των κυρί­αρ­χων ΜΜΕ αλλά και από τον προεκλογικό
λόγο των ίδιων των κομ­μά­των… Αναμ­φί­βο­λα θα εισπρά­ξει μέρος της δυσα­ρέ­σκειας της
πρό­σφα­της Συρι­ζαί­ι­κης κωλο­τού­μπας αλλά σε τι βαθ­μό… Δεν εμπι­στευό­μα­στε τα
γκά­λοπ για­τί τίπο­τε δεν έχει μεσο­λα­βή­σει, που να προ­σφέ­ρει στην βαριά κλονισμένη,
στην χαμέ­νη εμπι­στο­σύ­νη των δημο­σκο­πή­σε­ων… Ετσι και αλλιώς, τα ποσο­στά της Χρυσής
Αυγής θα χρη­σι­μο­ποι­η­θούν για να ενι­σχυ­θεί η «αλλη­λεγ­γύη» του «συνταγ­μα­τι­κού
τόξου, που τώρα μπο­ρεί να απο­κα­λεί­ται και  «φιλο­ευ­ρω­παϊ­κό»…
Στην αρι­στε­ρά, που θα έπρε­πε έγκαιρα,
προ­βλε­πτι­κά και πρω­το­πο­ρια­κά να δια­γι­γνώ­σκε­ται η από­λυ­τη ανα­γκαιό­τη­τα μετωπικών,
συνερ­γα­σια­κών πρα­κτι­κών, κυριαρ­χούν πάθη, που επι­τρέ­πουν σε κάθε νεοφιλελεύθερο
να κοι­μά­ται ήσυχος… 

Υπάρ­χουν αυτοί, που από καιρό
απο­λαμ­βά­νουν τον δημό­σια δια­κη­ρυγ­μέ­νο σεβα­σμό των πιο ακραί­ων δεξιών κύκλων όχι
για­τί οι τελευ­ταί­οι μαλά­κω­σαν αλλά για­τί δια­θέ­τουν την στοι­χειώ­δη ευφυία  να αντι­λαμ­βά­νο­νται το εγγυ­η­μέ­να ατε­λέ­σφο­ρο μίας
πολι­τι­κής πρα­κτι­κής, που εξο­βε­λί­ζει ότι­δή­πο­τε έστω και ελα­φρό­τα­τα διαφορετικό
μετα­θέ­το­ντας στην 3η χιλιε­τία και στον αστε­ρι­σμό του Σεί­ριου την
παρέμ­βα­ση στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Πρό­κει­ται για μία -στο όνο­μα της δια­λε­κτι­κής- μετάπτωση
στον από­λυ­το μετα­φυ­σι­κι­σμό, που απαι­τεί, για το σενά­ριο της ανα­τρο­πής, την
ευθεία παρέμ­βα­ση υπερ­βα­τι­κών παρα­γό­ντων, που θα αλλά­ξουν από­ψεις, θελή­σεις και συσχετισμούς
μέσα στις ενερ­γείς δυνά­μεις του λαού… 

Ατυ­χώς, και άλλοι φέρο­ντες όπως και
ο υπο­γρά­φων το ίδιο πολι­τι­κό γονι­δί­ω­μα με εκεί­νο, που η μητέ­ρα δύνα­μη μας έχει
όλους προ 10ετιών εφο­διά­σει, ενώ δια­κη­ρύσ­σουν την μετω­πι­κή τους πρό­θε­ση, μόλις
τίθε­ται το ζήτη­μα έστω και απλής σύμπρα­ξης, εφο­διά­ζο­νται με ηλεκτρονικό
μικρο­σκό­πιο ελέγ­χο­ντας και αυτοί σχο­λα­στι­κά για τυχόν αόρα­τους λεκέ­δες της καθαρότητάς
τους. 
Χαρα­κτη­ρι­στι­κή για τον ευρύτερο
χώρο της αρι­στε­ράς η πρό­σφα­τη δοκι­μα­σία-πρό­κλη­ση του δημο­ψη­φί­σμα­τος, που μέσα
από αυστη­ρά «ορθο­δο­ξι­κό» λόγο κατέ­λη­ξε σε απα­ξί­ω­ση του ΟΧΙ, της μετω­πι­κής του
πνο­ής αλλά και της κινη­μα­τι­κής του ευκαι­ρί­ας… Κάποιοι μάλι­στα, εκμεταλλευόμενοι
την κωλο­τού­μπα των «Αλέ­ξης και Σια» αισθά­νο­νται δικαιω­μέ­νοι… Περι­φρο­νώ­ντας το
ανε­πα­να­λή­πτως μεγα­λειώ­δες της λαϊ­κής συσπεί­ρω­σης, τα ταξι­κά χαρα­κτη­ρι­στι­κά της ψήφου
και την μετά από και­ρό πολυ­πό­θη­τη επα­νε­νερ­γο­ποί­η­ση της νεο­λαί­ας… Ασφα­λώς ερήμην
των προ­θέ­σε­ων και της πρα­κτι­κής των «Αλέ­ξης και Σία».
Οι παρα­πά­νω σκέ­ψεις δεν
εκτί­θε­νται για να οδη­γή­σουν μέσω απα­γω­γής στην επι­λο­γή της «ΛΑϊ­κής Ενότητας»
(ΛΑΕ). Αντί­θε­τα, μάλι­στα, το σημεί­ω­μα επι­θυ­μεί να επι­ση­μά­νει ανα­στο­λές και επιφυλάξεις.
 Οσοι πρω­τα­γω­νι­στούν στην ίδρυ­ση της ΛΑΕ
δεν είναι άμοι­ροι ευθυ­νών -με τον τρό­πο τους- για την συστη­μα­τι­κή, ενορχηστρωμένη,
κλι­μα­κού­με­νη επι­βο­λή της απο­δο­χής του μνη­μο­νί­ου ως μόνης επι­λο­γής. Το ΤΙΝΑ (There is no Alternative) δεν το
καλ­λιέρ­γη­σαν -ύπου­λα και μεθο­δι­κά- μόνον η δεδη­λω­μέ­νη αφο­σί­ω­ση της ηγε­σί­ας στο
Ευρώ και τα συνε­πα­γό­με­νά του… Το
εστή­ρι­ξε και η άτολ­μη, συν­θη­μα­το­λο­γι­κή, ασα­φής και, κυρί­ως, ατεκμηρίωτη
δια­κή­ρυ­ξη, πως το Ευρώ δεν είναι ταμπού… Χωρίς να κάνου­με τους μετά Χριστόν
προ­φή­τες- η παντε­λής απου­σία οργα­νω­μέ­νου Πλά­νου Β’ από τον ηγε­τι­κό πυρή­να του
ΣΥΡΙΖΑ- είναι τεκ­μή­ριο της αυστη­ρής –έστω και ανό­η­της από άπο­ψη τακτι­κής- προσήλωσής
του στο Πλά­νο Α. 
Ο ίδιος ο πρώ­ην πρω­θυ­πουρ­γός είχε
επα­νει­λημ­μέ­να δηλώ­σει, προ­κλη­θείς να απα­ντή­σει αν πιστεύ­ει, πως θα υποχωρήσουν
οι Ευρω­παί­οι «εταί­ροι» είχε απλά και ξεκά­θα­ρα υπε­ρα­σπι­σθεί την πίστη του στην τελική
νίκη των δυνά­με­ων του δικαί­ου… Λογι­κή απο­λύ­τως απο­δε­κτή σε σενά­ρια τύπου Ζορό,
τριών σωμα­το­φυ­λά­κων, Τζο του πει­ρα­τή αλλά ελά­χι­στα συμ­βα­τή προς την ελάχιστη
γνώ­ση της ποιό­τη­τας των Ευρω­παί­ων «Εταί­ρων» και των ταξι­κών δυνά­με­ων, που
εκφράζουν…
Πρέ­πει, όμως, να παρα­δε­χτού­με και
μάλι­στα δημό­σια, πως το συγκλο­νι­στι­κά περή­φα­νο και ηρω­ι­κό «ΟΧΙ», υπό συνθήκες
μη ένο­πλης κατο­χής της χώρας υπε­ρέ­βη προσ­δο­κί­ες αλλά και την ατε­λέ­στα­τη προετοιμασία
για την αξιο­ποί­η­σή του… Καμία δου­λειά επι­στη­μο­νι­κής διε­ρεύ­νη­σης, προβληματισμού
και ανά­δει­ξης θέσε­ων για την μετά το Ευρώ Ελλά­δα δεν θα απο­τε­λού­σε «δια­σπα­στι­κή»
δου­λειά, όπως κάποιοι ισχυ­ρί­ζο­νται απο­λο­γού­με­νοι αλλά υπο­χρε­ω­τι­κή πρά­ξη στοιχειώδους
συνέ­πειας προς την λογι­κή και την ηθι­κή των δια­κη­ρύ­ξε­ων για κατάρ­γη­ση των
μνη­μο­νί­ων και γεν­ναίο περιο­ρι­σμό του χρέ­ους… Αυτό απο­τε­λού­σε και εξα­κο­λου­θεί να
απο­τε­λεί αδή­ρι­τη ανά­γκη… Για να πάψει να λει­τουρ­γεί η σπέ­κου­λα της τρομοκράτησης,
πως η έξο­δος από το Ευρώ συνι­στά άλμα στο κενό. Εξάλ­λου τέτοιες αμφι­βο­λί­ες, αμφιθυμίες,
σύγ­χυ­ση και πανι­κός, ενι­σχύ­ο­νται με μονα­δι­κό τρό­πο από αντί­στοι­χη επιχειρηματολογία
και του πιο παρα­δο­σια­κού κομ­μα­τιού της αριστεράς. 
Δεν παρελ­θο­ντο­λο­γού­με αλλά
εκφρά­ζου­με σκέ­ψεις κρι­τι­κές και εξ αυτού δημιουρ­γι­κές αν είναι απροκατάληπτες…
Γνω­ρί­ζου­με, πως κανείς δεν έρχε­ται από παρ­θε­νο­γέ­νε­ση και πως τα πολιτικά
γονί­δια, που προη­γου­μέ­νως επι­κα­λε­στή­κα­με είναι πάντο­τε παρό­ντα και δύσκολα
υπερ­βά­σι­μα…  Η 13η Ιουλίου
σημα­δεύ­ει το πολι­τι­κό σκη­νι­κό της χώρας και την αρι­στε­ρά με μία ήττα… Η προοπτική
υπέρ­βα­σης αυτής της ήττας μπο­ρεί και πρέ­πει να σχε­δια­σθεί με συνέπεια,
απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, ευρύ­τη­τα πνεύ­μα­τος, μετω­πι­κή διά­θε­ση, κινη­μα­τι­κή λογι­κή, ενεργοποιητικές
προ­θέ­σεις… Χωρίς μιζέ­ριες, κατα­δί­κες προ­θέ­σε­ων, αρι­στε­ρό­με­τρα και καθαρόμετρα…
Χωρίς δηλα­δή τα βαρύ­δια, που δεν απο­τε­λούν έρμα ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κής συνέ­πειας αλλά
μόνι­μους ανα­στο­λείς σύν­δε­ση με την ενερ­γό πραγματικότητα… 
Η ΛΑΕ καλεί­ται να αναλάβει
βαρύ­τα­τες ευθύ­νες, η σημα­σία των οποί­ων θα ανα­δει­χθεί άμε­σα μετά τις εκλο­γές.  Οταν η μνη­μο­νια­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα θα γονατίζει
τον τόπο και τον λαό. Όταν θα απο­δει­χτούν φρού­δες οι απα­τη­λές δια­κη­ρύ­ξεις του
ΣΥΡΙΖΑ, πως με παράλ­λη­λα δήθεν προ­γράμ­μα­τα θα αντι­πα­λέ­ψει τις εξαθλιωτικές
συνέ­πειες των μνη­μο­νια­κών επι­τα­γών, που υπέ­γρα­ψε… Τότε η ΛΑΕ καλεί­ται να αποδείξει
έμπρα­κτα την αγω­νία της να αντα­πο­κρι­θεί στις πολύ­μορ­φες απαι­τή­σεις της πραγματικότητας.
Στις προσ­δο­κί­ες μίας νεο­λαί­ας, που έχει μαζι­κά απορ­ρί­ψει το θρησκευτικόμορφο
φωτο­στέ­φα­νο σε κάθε πολι­τι­κή της συμ­με­το­χή αλλά απαι­τεί  -και πολύ καλά κάνει- σύν­δε­ση του τώρα με το
τότε, του γενι­κού με το ειδικό… 
Οι
αγώ­νες θα είναι και έντο­νοι και δύσκο­λοι… Τόσο όσο ανα­γκαίο είναι για το
σύστη­μα η συντή­ρη­ση του Ελλη­νι­κού μοντέ­λου στα πλαί­σια του ΕΕ μονό­δρο­μου. Η επάρκεια
και η νεω­τε­ρι­κό­τη­τα της πολι­τι­κής τακτι­κής ασφα­λώς μαζί με την συνέ­πεια στις στρατηγικές
επι­διώ­ξεις ανα­τρο­πής του νέου πολι­τι­κού σχη­μα­τι­σμού στον χώρο της ριζοσπαστικής
αρι­στε­ράς θα κρι­θεί και θα κρίνει…
Post Views: 4
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted