Κρανίου τόπος

Η περιο­χή έχα­σε στην συνέ­χεια την
γεω­ο­πο­λι­τι­κή και την πολι­τι­στι­κή της σπου­δαιό­τη­τα χωρίς ουσια­στι­κές αλλοιώσεις
του περιβάλλοντος. 

Η ευρύ­τε­ρη Αττι­κή ξανα­μπαί­νει στο προ­σκή­νιο των
εξε­λί­ξε­ων καθώς η Αθή­να γίνε­ται η πρω­τεύ­ου­σα του νέου Ελλη­νι­κού κρά­τους… Μέχρι
και το τέλος του εμφυ­λί­ου η Αττι­κή είναι εξο­χή. Είναι ύπαι­θρος με σκόρπιες
οικι­στι­κές νησί­δες κυρί­ως στην περιο­χή των Μεσογείων… 

Εν τω μετα­ξύ η Αθή­να, ως πρω­τεύ­ου­σα μεγαλώνει
αλλά όχι με τρε­λούς ρυθ­μούς. Και αυτό της εξα­σφα­λί­ζει ισορ­ρο­πη­μέ­νη ανά­πτυ­ξη. Με
την βοή­θεια Ελλή­νων και ξένων αρχι­τε­κτό­νων η Αθή­να απο­κτά πολύ ενδιαφέρον
κέντρο με κλασ­σι­κή φυσιο­γνω­μία, και με την προ­ο­πτι­κή να εξε­λι­χθεί σε μία πολύ όμορφη
ευρω­παϊ­κή μεγαλούπολη.

Η μετά την Μικρα­σια­τι­κή κατα­στρο­φή περίοδος
έχει τις οικι­στι­κές της δυσκο­λί­ες για την στέ­γα­ση των εκα­το­ντά­δων χιλιάδων
ξερι­ζω­μέ­νων. Εντού­τοις, η πόλη κρα­τά­ει τις ισορ­ρο­πί­ες της σε πολ­λά επίπεδα…
Χαρα­κτη­ρι­στι­κό: το 1936 ο πλη­θυ­σμός της Αθή­νας φτά­νει στις 400 χιλιά­δες ενώ η
πόλη δια­θέ­τει 170 χιλιό­με­τρα σε μετα­φο­ρι­κά μέσα στα­θε­ρής τρο­χιάς… Απλά για μία συγκριτική
αντί­λη­ψη των δεδο­μέ­νων, σήμε­ρα το λεκα­νο­πέ­διο των 5 εκα­τομ­μυ­ρί­ων κατοίκων
δια­θέ­τει περί­που 60 χιλιό­με­τρα σε σιδηροτροχιές!!!

Από τον εμφύ­λιο και μετά η Αθή­να γίνε­ται ο
τόπος ‘βίαι­ης΄ εσω­τε­ρι­κής πλη­θυ­σμια­κής μετα­φο­ράς… Η Ελλη­νι­κή περι­φέ­ρεια είναι
τόπος εύκο­λων άγριων διωγ­μών των αρι­στε­ρών, που εκπα­τρί­ζο­νται πρώ­τα για να
ζήσουν και μετά για να δουλέψουν… 

Αυτά δεν συνει­δη­το­ποιεί­ται από την αρχή…
Ισα-ίσα. Σπί­τι στην Αθή­να με δια­μέ­ρι­σμα σε πολυ­κα­τοι­κία θεω­ρεί­ται μεγά­λο προνόμιο.
Ακό­μη και σε ημι­υ­πό­γειο. Κι ας είναι ο ορί­ζο­ντας κλει­στός μέχρι τους τοί­χους τους
δίπλα και τους απέ­να­ντι. Και λίγο στρί­μωγ­μα στα λεω­φο­ρεία και τα τρό­λει δεν
πει­ρά­ζει. Το αντέ­χου­με… Τα τραμ τα ξηλώ­νου­με με την συμ­βο­λι­κή παρου­σία του
Εθνάρ­χη… Σιγά-σιγά η κατα­πρά­σι­νη Αττι­κή φιλο­ξε­νεί αυθαί­ρε­τες κατοι­κί­ες, μόνιμες
ή εξο­χι­κές, που κακο­ποιούν ποι­κι­λό­τρο­πα το περι­βάλ­λον και εισά­γουν μεγάλους
κινδύνους… 

Και έχτι­σαν, έχτι­σαν, έχτι­σαν!!! Εσκέ­πα­σαν ρυάκια
και ποτά­μια… Κατα­λά­βα­νε τους ελεύ­θε­ρους χώρους και γέμι­σαν το ήδη περιορισμένο
οδι­κό δίκτυο με αυτο­κί­νη­τα. Με ΙΧ αυτο­κί­νη­το, που ολο­κλή­ρω­νε το όρα­μα της μικροαστικής
ευδαι­μο­νί­ας των σύγ­χρο­νων Αθηναίων… 

Δημιουρ­γή­θη­καν όλες οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις να
περιο­ρι­στεί το πρά­σι­νο της πόλης… 

Το γνω­ρί­ζουν αυτό όσοι κατοι­κούν ή χρειάζεται
να κατέ­βουν στο κέντρο της πόλης. Οσοι υπο­χρε­ώ­νο­νται να δια­σχί­σουν τον Κηφισό,
την Κηφι­σί­ας, την Μεσο­γεί­ων. Την Αττι­κή οδό, που όταν φτιά­χτη­κε προ­βλή­θη­κε ως η
πανά­κεια του κυκλο­φο­ρια­κού προ­βλή­μα­τος στην Αθήνα… 

Την ίδια ώρα οι ‘ειδι­κοί’ ψάχνουν τρό­πους για
να τεντώ­σουν τον Κηφι­σό ή την Αττι­κή οδό, που δέχο­νται τα εκθετικά
πολ­λα­πλα­σια­ζό­με­να οχήματα.