καλύτερα χωρίς ηθική !

👉Συνή­θως, η εννοιο­λο­γι­κή φόρ­τι­ση της “ηθι­κής” ανα­φέ­ρε­ται σε σύνολο
κανό­νων, που ορί­ζουν την κοι­νω­νι­κή συμπε­ρι­φο­ρά ενός ατό­μου. Με την ίδια εννοιολογική
σήμαν­ση, η ανη­θι­κό­τη­τα δηλώ­νει την παρα­βί­α­ση -λιγό­τε­ρο ή περισ­σό­τε­ρο- των
κανό­νων που ορί­ζει ο ηθι­κός κώδι­κας… Για την ακρί­βεια, κάποιος ηθι­κός κώδικας,
στον οποί­ον ανα­φέ­ρε­ται ή θα έπρε­πε -κατά την κρί­ση των άλλων- να ανα­φέ­ρε­ται ο
κρινόμενος… 

Παρό­τι η ηθι­κή θεω­ρεί­ται “προ­σω­πι­κή” υπό­θε­ση είναι αποκλειστικά
κοι­νω­νι­κή αξία… Ακό­μα και στις πιο από­κρυ­φες υπο­θέ­σεις, ακό­μα και στις πιο εσωτερικές
ανα­ζη­τή­σεις, ο ηθι­κός κώδι­κας έχει δομη­θεί για τον καθέ­να μας με τις διαπνεόμενες
από το κοι­νω­νι­κό σύνο­λο “αξί­ες”…

Φυσι­κά οι ηθι­κοί κανό­νες μετα­βάλ­λο­νται μερι­κά ή ολι­κά στην
δια­δρο­μή των χρό­νων ανά­λο­γα με την μορ­φή και την εξέ­λι­ξη των κοι­νω­νι­κών και
ακό­μη βαθύ­τε­ρα των παρα­γω­γι­κών σχέ­σε­ων… Πολ­λά παρα­δείγ­μα­τα θα μπο­ρού­σα­με να
ανα­φέ­ρου­με, που οι αρνη­τι­κές σημάν­σεις μίας επο­χής, ενός χώρου γίνο­νται αποδεκτές
σε άλλο χρό­νο και τόπο…  

Η “ηθι­κή” έχει ταξι­κή φόρ­τι­ση όσο και το ίδιο το κρά­τος… Οι
κανό­νες της, διέ­πουν τους νόμους, την θέσπι­ση, την εφαρ­μο­γή και την …παρα­βί­α­σή τους.
Ακό­μη και τα πιο δια­χρο­νι­κά δικαιώ­μα­τα, όπως αυτό της ζωής, γνω­ρί­ζουν ανεβοκατεβάσματα
στο χρη­μα­τι­στή­ριο κοι­νω­νι­κών αξιών… 

Οι επο­χές συστη­μι­κών κρί­σε­ων χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από “αποη­θι­κο­ποί­η­ση”,
που είναι τελεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό ζήτη­μα από την “ανη­θι­κό­τη­τα”. Στα μυα­λά ακό­μη και
καλο­προ­αί­ρε­των συντη­ρη­τι­κών υπάρ­χει  αυτή
η σύγ­χυ­ση. Καλό είναι να τις δια­χω­ρί­ζου­με αυτές τις δύο έννοιες, ιδιαί­τε­ρα στις
μέρες μας, που αποη­θι­κο­ποί­η­ση αρκε­τών ζητη­μά­των της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας, αποκτάει
χαρα­κτή­ρα παν­δη­μί­ας… Ετσι η δια­προ­σω­πι­κή βία, ανε­ξέ­λεγ­κτη και άκρα­τη, γίνεται
όλο και περισ­σό­τε­ρο απο­δε­κτή ως τρό­πος επί­λυ­σης διαφορών… 

Καθό­λου τυχαίο!!! Υπάρ­χει ολό­κλη­ρο παγκό­σμιο σύστη­μα παραπαιδείας
πολε­μι­κών τεχνών, που υπό­σχο­νται προ­σω­πι­κή ασφά­λεια, την ώρα που οι κρα­τι­κοί μηχανισμοί
συλ­λο­γι­κής προ­στα­σί­ας ανε­παρ­κούν συνει­δη­τά ή περί …άλλα τυρ­βά­ζουν… Το ζητούμενο
λοι­πόν δεν είναι αν θα βιαιο­πρα­γή­σεις, για­τί το πρα­κτι­κό μήνυ­μα από την λειτουργία
της κοι­νω­νί­ας είναι πως πρέ­πει να το κάνεις…  

Η απο­δο­χή της βίας ως κομ­μά­τι της “κανο­νι­κό­τη­τας” διδάσκεται
συστη­μα­τι­κά, μεθο­δι­κά και απα­ρέ­γκλι­τα με τις πρώ­τες εικό­νες ψυχα­γω­γί­ας με τα
πρώ­τα κινού­με­να σχέ­δια των νέων παι­διών, στην πιο τρυ­φε­ρή ηλι­κία… Και έκτοτε
συνε­χώς… Οι ήρω­ες της κοι­νω­νι­κής και επι­στη­μο­νι­κής fiction είναι μπρα­τσα­ρά­δες, μποντιμπιλντεράδες
ικα­νοί να κάνουν το οτι­δή­πο­τε!!! Πολύ πιο πέρα από το καλό και το κακό, που
έτσι και αλλιώς σχε­τι­κο­ποιεί­ται σε μία κοι­νω­νία, που υπο­κρι­τι­κά διδά­σκει κοινωνικές
αξί­ες ενώ προ­βάλ­λει και δικαιώ­νει ατο­μι­κί­στι­κα πρό­τυ­πα και “επι­τεύγ­μα­τα”.

Η αποη­θι­κο­ποί­η­ση, λοι­πόν είναι σημα­ντι­κό­τα­το εργα­λείο κατασκευής
υπερ­βο­λι­κά εγω­πα­θών υπάρ­ξε­ων, που εγγυώ­νται την συντή­ρη­ση του συστή­μα­τος με τον
ασφα­λέ­στε­ρο τρόπο. 

Οι νέοι, που γρον­θο­κό­πη­σαν και κλω­τσο­πά­τη­σαν τον ελεγ­κτή του
μετρό, δεν …έκα­ναν και κάτι φοβε­ρό… Μπο­ρεί και να το έχουν ξανα­κά­νει… Είτε οι
ίδιοι είτε οι φίλοι τους… Στο μετρό, στο μπαρ, στην πλα­τεία, στο σχο­λείο ή έξω
από το γήπε­δο… Ολοι οι αρμό­διοι τώρα δηλώ­νουν, πως τέτοια επει­σό­δια έχουν
ξανα­γί­νει… Απλά δεν είχαν την εύνοια κάποιας κάμε­ρας κινη­τού σαν κι αυτής, που αποθανάτισε
τις τελευ­ταί­ες “παλη­κα­ριές”…

Ακρι­βώς, αυτήν την αποη­θι­κο­ποί­η­ση περι­γρά­φει στην σημα­ντι­κή προ
25ετίας ται­νία του ο Γάλ­λος σκη­νο­θέ­της Κλωντ Σαμπρολ: η τελε­τή. Οι
πρω­τα­γω­νί­στριες της ται­νί­ας φτά­νουν στο έγκλη­μα με από­λυ­τη φυσι­κό­τη­τα σε μία
στιγ­μή εκνευ­ρι­σμού… Δεν διστά­ζουν, δεν προ­βλη­μα­τί­ζο­νται, δεν δει­λιά­ζουν ούτε
πριν ούτε μετά… Στο δικό τους …ηθι­κό κώδι­κα η αφαί­ρε­ση ζωής δεν …ανα­φέ­ρε­ται…
Τότε μάλι­στα ο σκη­νο­θέ­της, μιλώ­ντας για το φιλμ, είχε πει: Δεν είμαι
μαρ­ξι­στής αλλά νομί­ζω, πως έφτια­ξα μία μαρ­ξι­στι­κή ται­νία… Υπαι­νισ­σό­με­νος
προ­φα­νώς την δια­λε­κτι­κή προ­σέγ­γι­ση του ζητή­μα­τος της ηθι­κής… Σε αντίστοιχο
μήκος ιδε­ο­λο­γι­κού κύμα­τος βρί­σκε­ται και η ται­νία του Ολι­βερ Στό­ουν: γεν­νη­μέ­νοι
δολο­φό­νοι (natural killers).

Οσο, λοι­πόν, πιο βάρ­βα­ροι, πιο αντι­κοι­νω­νι­κοί, πιο εγωπαθείς
γινό­μα­στε, τόσο το καλύ­τε­ρο για τον ελεύ­θε­ρο αντα­γω­νι­σμό, που το σύστημα
απαι­τεί όλο και πιο άγρια… Η ηθι­κή, που μπο­ρού­σε κάπο­τε να τιθα­σεύ­ει τα πλήθη
και να συντη­ρη­τι­κο­ποιεί τις επι­λο­γές τους γίνε­ται όλο και περισ­σό­τε­ρο βαρίδι
και εμπόδιο… 

 Όχι για όλους, βεβαί­ως… Ούτε
πάντο­τε… Το σύστη­μα δεν είναι ένας απλός διπρό­σω­πος Ιανός… Δια­θέ­τει το τάλαντο
των απί­στευ­τα πολυ­πρό­σω­πων ηθι­κών μετα­μορ­φώ­σε­ων… Τόσων όσο χρειά­ζο­νται για την
αλλο­τρί­ω­ση και την ουσια­στι­κή υπο­τα­γή των υπη­κό­ων του…