Και σήμερα τί;

Το μόνο αισιό­δο­ξο είναι που αρχίζει
ξανά μια συζή­τη­ση που έπρε­πε να έχει ανοί­ξει πριν από πολ­λά χρό­νια. Τα πρώτα
δείγ­μα­τα ήρθαν ήδη μετά τις πρώ­τες εκλο­γές του 2012 και του­λά­χι­στον μετά τις
ευρω­ε­κλο­γές του 2014.

Προ­σω­πι­κά είμαι πολύ απαισιόδοξος,
τόσο για την Ευρώ­πη και τον κόσμο,  όσο
και πολύ περισ­σό­τε­ρο για την Ελλάδα. 

Η χώρα μας βίω­σε τα τελευ­ταία 10 –
15 χρό­νια μια τερά­στια ήττα της Αριστεράς, 
η οποία μόνο με την ήττα του εμφύ­λιου μπο­ρεί να συγκριθεί. 

Το νέο που έφε­ρε ο ΣΥΡΙΖΑ και γέμισε
ελπί­δα την κοι­νω­νία,  εξα­νε­μί­στη­κε στην
προ­σπά­θεια προ­σαρ­μο­γής του στο σύστη­μα του δικομ­μα­τι­σμού, της απο­δο­χής (ασφα­λώς
προ­σαρ­μο­σμέ­νης προς το καλύ­τε­ρο δυνα­τόν), και της μετα­τρο­πής του κόμ­μα­τος σε
κόμ­μα στε­λε­χών αρχη­γι­κού χαρακτήρα. 

Όλοι έχου­με τις ευθύ­νες που μας
ανα­λο­γούν για την εξέ­λι­ξη και την κατά­λη­ξη αυτή. 

Είναι δύσκο­λο να πεί­σου­με την
κοι­νω­νία ότι, κατα­λά­βα­με τα λάθη μας και μπο­ρού­με να τα ξεπε­ρά­σου­με. Ιδιαίτερα
που παγκο­σμί­ως η Αρι­στε­ρά, ούτε έχει, 
αλλά φοβά­μαι, ούτε ψάχνει να βρει απα­ντή­σεις στην επε­λαύ­νου­σα ακροδεξιά.
Τα γεγο­νό­τα στην Ουκρα­νία και ιδιαί­τε­ρα στην Παλαι­στί­νη, δεί­χνουν ότι φασισμός
είναι ήδη εντός των πυλών της καθ’ ημάς δύσης και οι Χίτλερ και Μου­σο­λί­νι θα
φαντά­ζουν σαν γρα­φι­κοί κακοί.