ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ …

Παρου­σιά­ζου­με
ένα “αιρε­τι­κό” σημεί­ω­μα του φίλ­τα­του Δημή­τρη Λεβέ­ντη, βασι­σμέ­νο σε κεί­με­νο του ιδρυ­τή του Ιτα­λι­κού Κ.Κ. Αντό­νιο Γκράμ­σι. Απλό ζήτη­μα της καθημερινότητας
οι γιορ­τές, οι επέ­τειοι, οι “σταθ­μοί” της ζωής μας ιδω­μέ­νοι με άλλο πνεύμα…

ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ …

Αυτή η γκραμ­σια­νή απόρ­ρι­ψη της Πρω­το­χρο­νιάς -Οddio il
Capodanno- * πρέ­πει κάποια στιγ­μή να πάψει να επα­να­λαμ­βά­νε­ται επι­τέ­λους μόνο
παρα­μο­νά­δες τ΄ Άη Βασίλη… 

Πρέ­πει να δια­τυ­πώ­νε­ται ηχη­ρά σε κάθε επετειακή
εμπο­ρο­πα­νή­γυ­ρη απ΄αυτές που εφηύ­ραν Ιερα­τείο και η Εξου­σία: Χαλαγουίνια,
Ραμα­ζά­νια, Μπαϊ­ρά­μια, Δεκα­πε­νταύ­γου­στοι, Χανου­κά και Που­ρί­μια και Πεσά­χια και
Σάντο Σπί­ρι­το και Σέντ Βαλε­ντάϊν, Αθεν­θάο κι Ανουν­τσιά­τες και Σέντ Πάτρικ…Oλα αυτά δηλα­δή που κατά τον
ιδρυ­τή του PCI: 

“…μετα­τρέ­πουν τη ζωή και το ανθρώ­πι­νο πνεύ­μα σε μια
εμπο­ρι­κή επι­χεί­ρη­ση, με τον ωραίο τους απο­λο­γι­σμό, με τον ισο­λο­γι­σμό τους και
την πρό­βλε­ψη για το νέο δια­χει­ρι­στι­κό έτος. 

Ακυ­ρώ­νουν την αίσθη­ση της συνέ­χειας της ζωής και του
πνεύματος. 

Κατα­λή­γει κανείς να πιστεύ­ει πραγ­μα­τι­κά ότι μετα­ξύ των
ετών υπάρ­χει συνέ­χεια, κι ότι ξεκι­νά μια νέα ιστορία,

και βάζει κανείς στό­χους, και μετα­νιώ­νει για τις αστοχίες
κτλ κτλ. Αυτό είναι ένα γενι­κό­τε­ρο σφάλ­μα των ημε­ρο­μη­νιών….“

Να προ­σθέ­σου­με πώς από το 1916 που γρά­φτη­κε το κεί­με­νο όλα
αυτά τα υπο­χρε­ω­τι­κά πανη­γύ­ρια έχουν εξε­λι­χθεί σε εξω­φρε­νι­κές μπίζ­νες που
επι­βά­λουν “εθι­μι­κά καθή­κο­ντα” τερά­στιων εξό­δων και φυσι­κά κερ­δών και
λεη­λα­σί­ας της χλω­ρί­δας και της πανίδας….

Αν προ­σέ­ξει κανείς τις ημε­ρο­μη­νί­ες παρα­τη­ρεί την αλληλουχία
και την χρο­νι­κή αλλη­λο­κά­λυ­ψη των κατευ­θυ­νό­με­νων κατα­να­λω­τι­κών προ­τά­σε­ων ανάλογα
με την επο­χή την παρα­γω­γή την ρευ­στό­τη­τα της αγο­ράς και τις μεθόδους
αποβλάκωσης…

Ακό­μη και χρι­στια­νι­κές ρήσεις και γρα­φές όπως εκεί­νο που
μαθαί­να­με στο σχο­λειό και ήταν γραμ­μέ­νο σε πανώ μες τις αίθου­σες σύν­θη­μα, που
σάλ­πι­ζαν αγγε­λά­κια εκα­τέ­ρω­θεν: “Επί γης ειρή­νη κι εν ανθρώ­ποις ευδο­κία” έχουν
απα­λει­φθεί εδώ και χρό­νους από το εορ­τα­στι­κό λεξιλόγιο…

Ο όρος και η κατά­στα­ση Ειρή­νης ανά­με­σα σε έθνη, φυλές,
λαό­τη­τες είναι εχθρι­κά στην παγκο­σμιο­ποί­η­ση και την ιμπε­ρια­λι­στι­κή ξιπα­σιά και
υπεροψία…. 

Επει­δή, με απλά λόγια, το ξεπέ­ρα­σμα και η απο­δυ­νά­μω­ση του
κατα­σκευα­σμέ­νου “εθνι­κού” ρατσι­στι­κού φυλε­τι­κού θρη­σκευ­τι­κού μίσους
και της διαρ­κούς κατά­στα­σης πολιορ­κί­ας οδη­γεί ανα­πό­φευ­κτα στη λύση της επίσης
βίαια επι­βε­βλη­μέ­νης εσω­τε­ρι­κής Ταξι­κής Ειρήνης… 

Σ.Σ :

Το πορ­τραί­το του Ιτα­λού φιλο­σό­φου έχει φιλο­τε­χνη­θεί από τον
ιτα­λό μου­ρα­λί­στα Φραν­τσέ­σκο ντέλ Καζίνο 

* ” Μισώ την Πρω­το­χρο­νιά ” εφη­με­ρί­δα Avanti!, 1η
Ιανουα­ρί­ου 1916, στή­λη «Sotto la Mole» του Αντό­νιο Γκράμσι. 

το κεί­με­νο ολά­κε­ρο στα Ιταλικά:

https://www.fanpage.it/…/quando-gramsci-scriveva-io…/

στα ελλη­νι­κά:

https://liberationpolular.wordpress.com/…/%CE%B1%CE%BD…/